Кральовство Италия (, высловность ) была унитарна держава, котра екзистовала од 17. марца 1861, коли быв Виктор Емануел II. Сардинскый выголошеный за краля Италии, аж до 18. юна 1946, коли была монархия зрушена в резултатѣ домовой неспокойности, котра вела к инштитуционалному референдуму 2. юна, котрого резултатом было заложѣня модерной Републикы Италии. Кральовство взникло споѣньом вецерох штатох в перебѣгу десятьроч продовжаючого процесу, называного „Рисорджименто“. На тот процес мало вплыв Кральовство Сардиния под веджѣньом роду Савойскых, котре было едным з правных правонаступникох Италии.
В року 1866 Италия выголосила войну Австрии в споѣню з Пруссиев а по побѣдѣ здобыла регион Венето. Италиянскы войска вступили до Рима в року 1870, чим завершили веце як тысячрочну свѣтску моц папы. В послѣдных двох десятьрочах 19. стороча ся Италия вывинуло до подобы колониалной силы, што вело к заложѣню Италиянской империи, а в року 1882 было створено троите споенецтво з Нѣмецкым цѣсарством а Австро-Мадярсков монархиов по силных незгодах з Франциов оглядом их колониалной експанзии. Хоть одношѣня з Берлином ся стали барз приятельскыма, споенецтво з Вѣдньом зостало чисто формалне, часточно через желаня Италии здобыти Трентино а Терст од Австро-Мадярщины. В резултатѣ того Италия прияла британскы позваня припоѣти ся к споенецкым моцностям почас первой свѣтовой войны, кедьже западны моцности обѣцяли териториалну компензацию (на рахунок Австро-Мадярщины) за участь, котра была щирѣша неж понука Вѣдню вымѣнов за италиянску невтралность. Побѣда во войнѣ принесло Италии тырвале мѣсто в Радѣ Сполочности народох, але не достала вшиткы територии, котры ей были обѣцяны.
История По смерти Виктора Емануела II. в року 1878 наступив на трон го сын Умбетро I. Влада в Италии належила кабинету министрох, понеже монархия была конштитучнов. Влада реализовала протекционистичну политику, звышовала данѣ а вводила мытны барьеры. В резултатѣ были заказаны штрайкы а слободна преса. То вшытко вело к збѣднѣню штату а закрѣплѣню емиграчных токох, переважно до США.Clark, M. Modern Italy, 1871 to the Present. — London: Routledge, 2014. В рамках свойой заграничной политикы ся Италия споила з Нѣмецком а Австро-Мадярщинов, з котрыма в року 1882 створила троиту унию. В конци 19. столѣтя Италия нескорше колонизовало Сомалско а тыж нескорше Еритрею. Неуспѣшны войны з Етиопиов, котра змогла одстояти свою независлость, вели к внутрополитичным кризам.Mack Smith, D. Modern Italy: A Political History. — Ann Arbor: University of Michigan Press, 1997. 29. юла 1900 быв Умберто I. забитый анархистом Гаетаном Брешим. Трон перешов на го сына Виктора Емануела III.
Веце як 10 рокох (1903–1914) быв при моци премьер Джованни Джолитии, котрого выважена политика вела к швыдкому росту италианской економикы. В штатѣ ся будовали желѣзницѣ, взникли великы сполочности в области лодярства а автомобилового промыслу а металургии. Господарскый розвой ся лемже одогравав главно на сѣверѣ штату, юг зостав заосталым польногосподарскым регионом.Дагган К. Історія Італії. — Київ: Літопис, 2007. В року 1912 в резултатѣ войны з Турциов Италия обсадила Либию.
По зачатю першой свѣтовой войны выгласило Кральовство Италия невтралиту. Многы в Италии си желали припоѣня Терсту а области Трентино, котре належало Австро-Мадярщинѣ. З того доводу, по тайных переговорах в Лондонѣ 23. мая 1915, вступила Италия до войны на сторонѣ Антанты.Гончар Б. М., Городня Н. Д. Нова історія країн Європи та США (1870–1918 рр.): підручник. — Київ: ВПЦ Київський університет, 2003. В боях меджи италиянскыма а австрийскыма войсками витязство стрѣчало належало раз едным, раз другым. Аж вступ США до войны в лѣтѣ 1917 приносив рѣшаючый перелом на хосен Антанты. 24. октобра 1918 зачала италиянска армада офензиву, котрой наслѣдком было добытя Терсту в Трентѣ, а 3. новембра 1918 капитуловала австро-мадярска армада. На мировых конференциях о резултатах войны здобыла Италия територию, на котры мала догоды перед вступом до войны.
По войнѣ ся животны условия обывательства выразно згоршили – зачали рости цѣны, промысел засягла криза. В штатѣ проходили револучны непорядкы, доходило к обсаджованю товарнѣ в мѣстах а повстаньом селян в сельскых областях. В том периодѣ взник рух „Бойовый союз“ (), на чолѣ котрого став даколишный лидер социалистох Бенито Муссолини.Gentile, E. Fascismo. Storia e interpretazione. — Roma-Bari: Laterza, 2002. Зачали ся атакы на лѣвых активистох а репресии в одношѣню ку политичным опонентам.
Подѣи перед другов свѣтовов войнов 1861 — взник единого италиянского кральовства под владов краля Пьемонту Виктора Емануела II. 1866 — выгнаня Австрийцьох з Венеции. 1915 — вступ до першой свѣтовой войны на сторонѣ Антанты. 1919 — на основѣ мѣрной догоды Италия зыскало Южный Тирол а Истрию з мѣстом Терст. Зачаток фашистичного руху Бенито Мусоллини. 1922 — „поход на Рим“ италиянскых фашистох. Мусоллини ся ставать премьером (де факто диктатором Италии). 1929 — Латеранскы догоды з папов о створѣню папского штату Ватикан на територии Рима.
Приход фашистох к моци В року 1921 была под веджѣньом Бенито Муссолини заложена Народна фашистична партия. В том истом року было 38 посланцьох той партии выбраных до парламенту.
По походѣ на Рим в року 1922 пановала в штатѣ Народна фашистична партия Бенито Муссолини а тот период е знатый як „фашистична Италия„ ()
Друга свѣтова война в Италии (1939–1945) 1939 — „Оцѣльовый пакт“ о споенецтвѣ з нацистичным Нѣмецком. Интервенция италиянскый войск в Албанию. 1940 — вступ Италии до другой свѣтовой войны. 1943 — высадка англо-америцкых войск на Сицилии. Италия вступать з войны а подписуе догоду o примирѣню. Вступ нѣмецкых войск до штату. 1945 — кара смерти Муссолини а конець войны в Италии. Росформованя: 1946 — Умберто II. ознамуе конець екзистенции Кральовства Италия. 1947 — в резултатѣ референдума е Кральовство Италия выголошена за републику. На основѣ мѣровой догоды штат стратив вшиткы колонии а територии на Балканѣ.
Литература Ashley, Susan A. Making Liberalism Work: The Italian Experience, 1860—1914 (2003) excerpt and text search Baran'ski, Zygmunt G. & Rebecca J. West (2001). The Cambridge companion to modern Italian culture , Cambridge: Cambridge University Press, . Barclay, Glen St. J. 1973. The Rise and Fall of the New Roman Empire. London: Sidgwick & Jackson. Bosworth, Richard J. B. 1983. Italy and the Approach of the First World War. London: The Macmillan Bosworth, Richard J. B. 2007. Mussolini's Italy: Life Under the Fascist Dictatorship, 1915—1945 excerpt and text search Clark, Martin. 1996. Modern Italy: 1871—1995. (2nd ed. Longman) Coppa, Frank J. (1970). «Economic and Ethical Liberalism in Conflict: The extraordinary liberalism of Giovanni Giolitti», Journal of Modern History (1970) 42#2 pp 191—215 Coppa, Frank J. (1971) Planning, Protectionism, and Politics in Liberal Italy: Economics and Politics in the Giolittian Age online edition Davis, John A., ed. 2000, Italy in the Nineteenth Century: 1796—1900 Oxford University Press. online edition de Grazia, Victoria. 1981. The Culture of Consent: Mass Organizations of Leisure in Fascist Italy. de Grazia, Victoria. 1993. How Fascism Ruled Women: Italy, 1922—1945 excerpt and text search De Grand, Alexander J. (2001). The hunchback's tailor: Giovanni Giolitti and liberal Italy from the challenge of mass politics to the rise of fascism, 1882—1922, Greenwood. online edition ; excerpt and text search Duggan, Christopher (2008). The Force of Destiny: A History of Italy Since 1796, Houghton Mifflin Harcourt, text search Gentile, Emilio. 2003. The Struggle For Modernity: Nationalism, Futurism and Fascism. Westport, CT: Praeger. Gilmour, David. 2011. The Pursuit of Italy: A History of a Land, Its Regions, and Their Peoples excerpt and text search Hughes, Robert. 2011. Rome: A Cultural, Visual, and Personal History
Референции
Катеґорія:Заниклы монархии Европы