Біскупы Лівоніі, Вендэнскія і Інфлянцка-Пільтэнскія (лац. Dioecesis Livoniae seu Vendensis).

Епархія Рымска Каталіцкай царквы пад уладай Рэчы Паспалітай. Адноўленая Стэфанам Баторы на маёмасці Рыжскага арцыбіскупства, Куронскага і Вікскага біскупства у 1582 годзе і зацверджана папам Сікстам V 1 траўня 1585 г. Паколькі былая Лівонская канфедэрацыя стала пераважна лютэранскай краінай, а каралі паставілі перад сабой задачу вярнуць туды каталіцкі касцёл у 1582-1599 г., запрасілі езуітаў. Улады Рэчы Паспалітай пачалі канфіскацыю і вяртанне касцельнай маёмасці, якая патрапіла ў свецкія рукі пры Вільгеме Гагенцолерне і падчас Лівонскай вайны. У 1598 г. пад час з улучэннем інфлянцкіх пасадаў у сенат Рэчы Паспалітай вендэнскі біскуп Ота Шэнкінг (1590-1637) стаў яе сенатарам. На пачатак войнаў са Швецыяй 1600 -1629 г. касцёл завалодаў 12% маёнткаў і 15% прыгонных у Інфлянтах. Пасля таго як большасць тэрыторыі Інфлянтаў акупавалі шведы, яны выгналі езуітаў і каталіцкі клір з занятых земляў. Але Рэч Паспалітая захавала тытулатуру і прытэнзію на вяртанне біскупства. У 1621 годзе, яе фармальна як і каталікоў ВКЛ, падначалілі суфрагану мітрапалітальнай архідыяцэзіі Гнезна. Далей каталіцкі касцёл ў Інфлянтах збольшага падтрымліваўся святарамі і дзяжаўнымі структурамі ВКЛ і Польшчы, існаваў на базе вернікаў Інфлянцкага ваяводства (Латгаліі ) з цэнтрам у Дынабургу, дзе рэфармацыя ў цэлым удалася. Сярод біскупаў толькі тры былі інфлянцамі.

Вендэнская дыяцэзія была фактычна скасавана паводле Аліўскага дагавора 1660 года. Згодна з артыкулам 4, раздзелам 2 дагавора, пад уладай шведаў католікам дазвалялася спавядаць сваю веру толькі «прыватна», у сваіх дамах. Адпаведна, дыяцэзія была распушчана праз 24 гады, 19 верасня 1684 года, Папам Інакенціем XI. Яна была перайменавана ў «Інфлянцкую дыяцэзію». Назва «Вендэнская дыяцэзія» была адменена. Усяго праз некалькі месяцаў, 15 студзеня 1685 года, яна зноў была перайменавана ў «Лівонска-Пільтэнскую дыяцэзію» (Dioecesis Livoniae seu Vendensis et Piltinensis seu Curlandiae), бо Лівонская дыяцэзія была аб'яднана з Пільтэнскай дыяцэзіяй, якая знаходзілася ў Пільтэне (таксама называлася «Курляндская дыяцэзія»).

Пасля першага падзелу большасць тэрыторыі апынулася пад кантролем Расейскай імперыі і дэфакта была падначалена Магілёўскай архідыяцэзіі. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Папа Пій VI распусціў дыяцэзію 17 лістапада 1798 года ў рамках рэарганізацыі дыяцэзій у былой Рэчы Паспалітай. Апошні біскуп, Ян Непамук Касакоўскі, быў прызначаны Віленскім біскупам 9 жніўня 1798 года.

Ардынарныя біскупы

Аляксандр Мялінскі (1583-1584) Анджэй Патрыцы Нідэцкі ( 20 мая 1585 — 2 студзеня 1587) Ота Шэнкінг (19 лютага 1590 — 20 чэрвеня 1637) Мікалай Красноўскі (27 лістапада 1641 — 12 чэрвеня 1645) Ян Пац (1647) Аляксандр Крыштаф Хадкевіч ( 28 кастрычніка 1651 — 1 кастрычніка 1676) Мікалай Паплаўскі (15 студзеня 1685 — 21 ліпеня 1710) Тэадор Вольф фон Людынгхаўзен (21 ліпеня 1710 г. — 10 лістапада 1710 г.) Кшыштаф Антоні Шэмбек (23 лютага 1711 — 1 ліпеня 1716) Пётр Францішак Тарло (1717-1720) Станіслаў Юзаф Газюш (16 верасня 1720 — 14 студзеня 1722) Адам Аўгусцін Весель (12 чэрвеня 1724 г. — 11 мая 1733 г.) Канстанты Машынскі (22 чэрвеня 1733 — 9 верасня 1738) Вацлаў Геранім Серакоўскі (9 верасня 1738 — 16 лістапада 1739) Юзаф Дамінік Пузына (16 верасня 1740 — 5 сакавіка 1752) Антоні Казімір Астроўскі (9 красавіка 1753 — 17 верасня 1763) Ян Стэфан Гедройц (22 красавіка 1765 — 30 сакавіка 1778) Антоні Мацей Серакоўскі (20 ліпеня 1778 — 21 сакавіка 1781) Юзаф Казімір Касакоўскі (17 верасня 1781 — 9 мая 1794) Ян Непамуцэн Касакоўскі (9 мая 1794 — 9 жніўня 1798)

Біскупы-каад'ютары

Тэадор Вольф фон Людынгхаўзен (14 сакавіка 1701 г. — 21 ліпеня 1710 г.) Вацлаў Геранім Серакоўскі (30 верасня 1737 — 9 верасня 1738) Ян Непамуцэн Касакоўскі (23 верасня 1793 — 9 мая 1794)

Дапаможныя біскупы

Барталамей Батлер 1621 –? Юзэф Антоні Ладзінскі 1729 – 1743 гг. Францішак Казімір Даўгяла 1744 – 1766 гг Канстанты Леон Сасноўскі 1767 – 1780 гг Ежы Паўлоўскі 1780 – ? Адам Касакоўскі 1795 – 1798 гг.

Бібліяграфія

Катэгорыя:Біскупы інфлянцкія