Гала́ндская муро́ўка — тып цаглянай муроўкі, які пачаў выкарыстоўвацца ў манументальным і палацавым дойлідстве на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага ў XVII стагоддзі.
Характарыстыка Тэхналогія галандскай муроўкі грунтуецца на спецыфічным чаргаванні гарызантальных радоў цэглы. Адзін рад у такім муры выкладаўся выключна з тычкоў (кароткіх бакоў цэглы, або старчакоў). У наступным радзе ішло чаргаванне: тычок паслядоўна замяняўся на лажок (доўгі бок, або руб). Пры будаўніцтве ў гэтай тэхніцы часта выкарыстоўвалася традыцыйная чырвоная цэгла-пальчатка, якая мацавалася на вапнавым растворы разам з палявымі камянямі.
Гісторыя і выкарыстанне На беларускіх землях гэты тып муроўкі з'явіўся ў XVII стагоддзі ў выніку пранікнення заходнееўрапейскіх будаўнічых і архітэктурных традыцый. Адным з самых вядомых прыкладаў выкарыстання галандскай муроўкі з'яўляюцца фасады замка Белы Ковель у Смалянах. Падчас археалагічных раскопак рэштак гэтага замка, праведзеных у 1991—1993 гадах даследчыкам Віктарам Собалем, было выяўлена, што яго муры зроблены з камянёў і чырвонай цэглы-пальчаткі менавіта ў тэхніцы, якая нагадвае галандскую. Сярэднія памеры цэглы, выкарыстанай для гэтай муроўкі ў Смалянах, складалі 28—29 сантыметраў у даўжыню, 12—13 сантыметраў у шырыню і 7—8 сантыметраў у таўшчыню.
Акрамя Смалянскага замка, галандская муроўка была зафіксавана даследчыкамі на фасадах манументальнага палацавага комплексу Сапегаў у Ружанах.
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Муроўка Катэгорыя:Архітэктура Вялікага Княства Літоўскага Катэгорыя:Будаўнічыя тэхналогіі