Бурдо́н (ад — літаральна «густы бас») — у музыцы бесперапыннае гучанне аднаго або некалькіх басовых гукаў нязменнай вышыні.
Характарыстыка Спалучэнне мелодыі з бурдонам з’яўляецца адной са старажытных формаў шматгалосся, якая ўласціва ў тым ліку беларускаму песеннаму і інструментальнаму фальклору. Элементы бурдону захоўваюцца ў каляндарных і вясельных песнях некаторых раёнаў Палесся.
У інструментальнай музыцы гэты эфект узнікае пры выкананні на варгане, дудзе, цытры, колавай ліры, скрыпцы, балалайцы і іншых інструментах. Гэта абумоўлена асаблівасцямі іх канструкцыі — наяўнасцю адкрытых струн, бурдонных трубак і іншага. Прыём таксама сустракаецца ў творчасці прафесійных кампазітараў (глядзіце арганны пункт).
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Музычныя тэрміны Катэгорыя:Тэорыя музыкі