Spółgłoska drżąca dwuwargowa – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: [].
Artykulacja Opis W czasie artykulacji podstawowego wariantu []: modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli artykulacja tej spółgłoski wymaga inicjacji płucnej i egresji, tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej powietrze uchodzi wzdłuż środkowej linii języka, dolna warga kontaktuje się z górną wargą w periodyczny sposób, tworząc serię szybkich zwarć i rozwarć. Kilkakrotna blokada przepływu powietrza nadaje głosce charakterystyczny warkot. wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna
Warianty Spółgłoska ta może mieć wariant jednouderzeniowy []
Przykłady Wibrant dwuwargowy jest rzadkością w skali świata. Występuje w następujących językach: amuzgo baka (w Sudanie) kele mewun (na Vanuatu) ngwe (w Kamerunie) pirahã – jako alofon spółgłoski [b] titan (Nowa Gwinea) uripiv (Vanuatu) yi (w Chinach)
W abchaskim i amazońskich językach oro win i wari posiadają spółgłoskę zwartą zębową z jednoczesną wibracją dwuwargową [].
Terminologia Spółgłoska dwuwargowa drżąca to inaczej wibrant bilabialny.
Linki zewnętrzne
drżąca dwuwargowa