mały|Paweł Takashi Nagai w kitlu Paweł Takashi Nagai (; ur. 3 lutego 1908 w Matsue, zm. 1 maja 1951 w Nagasaki) – japoński lekarz, pisarz, konwertyta na katolicyzm, sługa Boży.
Nagai był ocalałym z ataku atomowego na Nagasaki. Jego późniejsza postawa wpłynęła na powszechne nazywanie go wśród chrześcijan japońskich „świętym z Urakami”. Jego proces beatyfikacyjny został otwarty w 2021 roku.
Życiorys Paweł Takashi Nagai pochodził z rodziny inteligenckiej. Ojciec Pawła, Noboru Nagai był wykształconym specjalistą w dziedzinie medycyny zachodniej. Dziadek ze strony ojca, Fumitaka Nagai, praktykował tradycyjną medycynę naturalną. Matka, Tsune, była potomkinią starego rodu samurajów. Paweł urodził się 3 lutego 1908 roku w Matsue na Honsiu. Miał trudny poród, który zagroził życiu matki i dziecka. Dorastał w środowisku wiejskim w Mitoya. Rodzina wyznawała szintoizm. W 1920 roku Nagai rozpoczął naukę w szkole średniej w Matsue, mieszkając u wuja. Podczas pobytu w mieście po raz pierwszy zetknął się z kulturą zachodnią, interesował się filozofią nauki.
W kwietniu 1928 roku wstąpił do Kolegium Medycznego w Nagasaki. Szpital uniwersytecki znajdował się kilkaset metrów od katolickiej Katedry Urakami w Nagasaki, poświęconej kilka lat wcześniej i będącej wówczas największą budowlą chrześcijańską na Dalekim Wschodzie. Dźwięk dzwonów trzykrotnie bijących na Anioł Pański niepokoił Nagaia, który uważał, że nowoczesna Japonia przezwyciężyła to, co uważał za przesąd religijny: shintoistyczny, typowy dla jego ojczyzny, ale także chrześcijański, który zresztą miał obce korzenie.
W 1930 roku Nagai otrzymał list od ojca, informujący go o chorobie matki. Tsune doznała wylewu krwi do mózgu. Była przytomna, ale nie mogła mówić. Nagai wrócił do domu, by czuwać przy niej do końca. Był to jeden z przełomowych momentów w jego życiu: spojrzenie umierającej matki głęboko go poruszyło i skłoniło do zakwestionowania przyjętej wizji życia i świata. Powrócił do podjętej we wczesnej młodości lektury Myśli Blaise’a Pascala. Duży wpływ wywarła na niego katolicka rodzina Moriyama, u której wynajął pokój, szczególnie ich wspólne modlitwy. Moriyama byli potomkami wielowiekowej wspólnoty kakure-kirishitan. Młody lekarz był pod wrażeniem, gdy dowiedział się, że katedra została wzniesiona ze składek ubogich wiernych z okolicy, a nie ze środków zagranicznych.
W 1932 roku, w wieku 24 lat, Nagai ukończył studia z wyróżnieniem i jako najlepszy student został wybrany do wygłoszenia przemówienia na uroczystości wręczenia dyplomów. Nie mógł wygłosić przemówienia, ponieważ kilka dni wcześniej, po kolacji z kolegami, poważnie zachorował na zapalenie opon. Chorym opiekowała się starsza katoliczka, którą widywał odmawiającą różaniec. Kobieta prosiła o jego uzdrowienie i dar wiary. Uniknął śmierci, ale stracił słuch w prawym uchu. Ze względu na utratę słuchu nie mógł praktykować jako internista, został zatrudniony jako radiolog.
Wieczorem 24 grudnia 1932 roku Nagai został zaproszony na wigilijną kolację przez gospodarzy Moriyama, podczas której poznał ich jedyną córkę, Midori; dziewczyna wróciła do domu na święta. Zaproszono go również na pasterkę do katedry. Przyjął zaproszenie, chociaż nie był chrześcijaninem. Atmosfera w świątyni wywarła na nim wrażenie (rozdział Una notte di neve). Następnej nocy Midori doznała ataku ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Po szybkiej diagnozie młody lekarz powiadomił dyżurnego chirurga, swojego przyjaciela, i zaniósł dziewczynę na ramionach pośród śnieżycy do szpitala. Operacja zakończyła się pełnym sukcesem. Midori przeżyła dzięki szybkiej interwencji Nagaia. mały|Paweł Takashi Nagai z żoną Midori i synem Makoto w 1936 W styczniu 1933 roku powołano go do służby wojskowej. Wyjechał do Mandżurii podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej, gdzie otrzymał od Midori paczkę z ciepłymi rękawiczkami i katechizmem, który czytał. Po powrocie do Nagasaki podjął pracę w szpitalu. Zaczął też systematycznie uczęszczać na niedzielne msze w katedrze, czytał Biblię. Przygotowany przez księdza Matsusaburo Moriyamę przyjął chrzest w kościele katedralnym 9 czerwca 1934 roku, wybierając dla siebie imię Paweł na cześć japońskiego męczennika św. Pawła Miki.
Małżeństwo miało czworo dzieci. Syn i córka dożyli wieku dorosłego. Doktor Paweł, będąc członkiem Stowarzyszenia Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo, zaczął odwiedzać chorych i potrzebujących w mieście. Organizował opiekę medyczną i pomoc żywnościową. Udało mu się przekonać lekarzy i pielęgniarki ze szpitala uniwersyteckiego, aby poświęcili kilka godzin na nieodpłatną pomoc potrzebującym. W tym okresie dr Paweł miał okazję odwiedzać Maksymiliana Kolbe, pracującego w Nagasaki w latach 1931–1936.
7 lipca 1937 roku został ponownie powołany do wojska jako chirurg do służby w korpusie medycznym Armii Cesarskiej. Na terenie Chin panowała wówczas mroźna zima. Dr Paweł leczył żołnierzy i cywilów, zarówno japońskich jak i chińskich. Podjął współpracę z chińskim Stowarzyszeniem Św. Wincentego a Paulo. W tym okresie urodziła się i zmarła druga córka Ikuko (1937–1938). 4 lutego 1939 roku otrzymał wiadomość o śmierci ojca i córki. Pozostał w Chinach do 1940 roku. Po powrocie kontynuował pracę w szpitalu i badania na uczelni. W 1941 roku urodziła się córka Kayano, w 1943 kolejna córka Sasano (zmarła w 1944). W 1944 roku Paweł obronił tytuł doktora. W wyniku częstych ekspozycji na promieniowanie rentgenowskie zachorował na białaczkę.
O jedenastej 9 sierpnia 1945 roku bomba atomowa uderzyła w Nagasaki. Paweł doznał poważnego urazu, który przerwał prawą tętnicę skroniową, ale wraz z pozostałym ocalałym personelem medycznym poświęcił się leczeniu ofiar. Napisał stustronicowy raport medyczny na temat swoich obserwacji.
Dopiero 11 sierpnia znalazł zwęglone kości Midori, która zginęła w ataku nuklearnym w ruinach ich domu. Zebrał je i pochował obok grobów swoich dwóch córek. Pośród szczątków żony znalazł różaniec, który trzymała w dłoniach, na wpół stopiony przez żar (rozdział Le ceneri). Pieszo dotarł do swoich dzieci i teściowej w wiosce, w której przebywali. Okolica szybko stała się schronieniem dla setek osób przesiedlonych ze zniszczonego miasta. Do dra Pawła dołączyli ocalali z jego zespołu medycy i pielęgniarki. W kolejnych dniach rozpoczęli udzielanie pomocy rannym i wszystkim, u których zaczęły pojawiać się objawy choroby popromiennej. Zespół pracował tygodniami, odwiedzając również sąsiednie wioski. 8 września dr Paweł zaczął wykazywać poważne objawy i leżał nieprzytomny, a rana na jego skroni, która nigdy się nie zagoiła, ponownie zaczęła krwawić. Ciężki stan chorobowy trwał do 5 października. Uleczenie przypisywał wstawiennictwu o. Kolbego.
Powrócił z rodziną do dzielnicy Urakami, gdzie jego uczniowie i kilku wdzięcznych pacjentów wzniosło skromne schronienie na miejscu dawnego domu. Obserwował i opisywał skutki zatrucia radiacyjnego przede wszystkim u Hibakusha. Jego prace naukowe były pierwszymi opublikowanymi opisami skutków wybuchu atomowego na organizmy.
Przemawiając na zaproszenie biskupa z okazji mszy odprawionej na miejscu zburzonej katedry 23 listopada 1945 roku stwierdził, że dostrzega w eksplozji bomby w Urakami i w ciągu poprzedzających ją wydarzeń wyraźną wolę Boga. Właśnie dlatego, że dzielnica ta stanowiła chrześcijańską oazę w Japonii, Bóg przywrócił pokój światu, a wolność Japonii poprzez ofiarę i cierpienie Urakami. Jego słowa wzbudziły oburzenie niektórych obecnych (rozdział 4.).
Zmarł w szpitalu uniwersyteckim w Nagasaki 1 maja 1951 roku.
Publikacje W języku polskim ukazały się następujące książki Pawła Takashi Nagai: 1955 – 2025 – 2010 –
Przypisy
Kategoria:Japońscy lekarze Kategoria:Japońscy słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Konwertyci na katolicyzm Kategoria:Radiolodzy Kategoria:Zmarli na białaczkę Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1951