mały|Dziecko używające znaku „ptak” Bobomigi – znaki opierające się na języku migowym, służące do komunikowania się z niemowlętami (także w słyszących rodzinach), nazywane językiem migowym dla niemowląt.
Używanie migania w komunikacji z niemowlętami opiera się na założeniu, że dziecko jest w stanie komunikować się, zanim wykształci umiejętność kontroli aparatu mowy. Zwolennicy tej metody argumentują, że dzięki jej wykorzystaniu możliwy jest obustronny kontakt z niemowlęciem, gdy tylko rozwój koordynacji ręka–oko pozwoli mu na powtórzenie prostych znaków. Ma to miejsce od około dziewiątego miesiąca życia dziecka, po mniej więcej dwumiesięcznym okresie konsekwentnego powtarzania przyjętych znaków (pierwsze proste słowa mówione dziecko wypowiada zazwyczaj około dwunastego miesiąca życia).
Założenia metody W metodzie tej wykorzystuje się znaki określające najpopularniejsze czynności i obiekty z otoczenia dziecka, takie jak: jeść, pić, spać, mleko, światło czy miś. Zwolennicy wskazują, że formalny charakter znaków pozwala nauczyć się ich każdej osobie kontaktującej się z dzieckiem, nie tylko rodzicom, co może eliminować nieporozumienia i rozszerzać krąg komunikacji z niemowlęciem.
W procesie nauki wzmocnienie przekazu następuje dzięki jednoczesnemu pokazaniu danego przedmiotu, fonicznemu wypowiedzeniu jego nazwy oraz wykonaniu właściwego gestu (bobomigu). Każdy utworzony w ten sposób znak migowy traktowany jest jako chrematonimKonkretna realizacja danego bobomigu będzie niepowtarzalna dla każdej rodziny. Zasady tworzenia bobomigów są raczej sugestiami niż restrykcyjnymi regułami. – istotne jest, aby był wprowadzany konsekwentnie przez wszystkie osoby rozmawiające z dzieckiem.
Bobomigi w Polsce Termin „bobomigi” odnosi się do metody opracowanej na potrzeby polskojęzycznych dzieci przez Danutę Mikulską. Bazują one na znakach polskiego języka migowego, choć nie muszą być ich dokładnym odzwierciedleniem. Polska wersja opiera się na metodzie „sign2me” Josepha Garcii.
Przykłady znaków Poniżej przedstawiono opisy przykładowych gestów stosowanych w tej metodzie: Wyjść – wyciągnięcie zwiniętej ręki i obracanie dłonią w sposób imitujący przekręcanie okrągłej klamki. Jeść – zbliżanie do ust ręki zwiniętej w taki sposób, jakby trzymało się w koniuszkach palców cukierek. Pić – gest przypominający picie ze szklanki. Spać – złożenie dłoni (gest „modlitewny”), przyłożenie ich do policzka i przechylenie głowy w tę samą stronę wraz z zamknięciem oczu. Przytulać – owinięcie rąk dookoła własnego ciała. Mleko – trzymanie zwiniętej ręki z kciukiem skierowanym do góry, a następnie otwieranie jej i zamykanie (gest przypominający dojenie krowy).
Badania naukowe Badania nad wykorzystaniem znaków migowych w komunikacji z dziećmi słyszącymi prowadzone są od końca lat 70. XX wieku. Ich wyniki sugerują wpływ migania na rozwój językowy, emocjonalny, intelektualny oraz ruchowy niemowląt. Według badaczy dzieci te wykazują wyższe zdolności w zakresie komunikacji, matematyki, wyobraźni przestrzennej oraz koncentracji.
Badania Josepha Garcii (Sign with Your Baby) Pod koniec lat 70. XX wieku tłumacz ASL, Joseph Garcia, rozpoczął obserwacje słyszących dzieci wychowywanych przez głuchych rodziców. W 1987 roku na Alaska Pacific University zainicjował formalne badania nad wykorzystaniem języka migowego w komunikacji z dziećmi słyszącymi. Wyniki wskazywały, że dzieci są zdolne do komunikacji za pomocą znaków już w wieku 8–9 miesięcy. Stwierdzono również, że miganie korzystnie wpływa na rozwój mowy, przyspiesza moment rozpoczęcia mówienia oraz zwiększa zakres słownictwa. W 1999 roku powstał program edukacyjny dla rodzin słyszących zatytułowany SIGN with your BABY Complete Learning Kit.
Badania Lindy Acredolo i Susan Goodwyn (Baby Signs) Od 1982 roku badania prowadziły również Linda Acredolo i Susan Goodwyn (finansowane przez National Institute of Health). Ich celem było opracowanie metody Baby Signs, która miała wyprzedzić etap spontanicznego tworzenia gestów przez niemowlęta. Przeprowadzono długoterminowe analizy na grupie ponad 140 słyszących rodzin.
Wnioski z badań Acredolo i Goodwyn obejmowały następujące obserwacje: Dzieci 24-miesięczne posługujące się tą metodą osiągały poziom rozwoju mowy typowy dla dzieci w wieku 27–28 miesięcy oraz budowały znacznie dłuższe zdania. 36-miesięczne dzieci z grupy „migającej” prezentowały poziom rozwoju mowy zbliżony do dzieci 47-miesięcznych. W przypadku dzieci 8-letnich odnotowano przewagę 12 punktów IQ nad rówieśnikami, którzy nie stosowali tej metody.
W 1996 roku opublikowano książkę Baby Signs: How to Talk with Your Baby before Your Baby Can Talk („Jak rozmawiać z dzieckiem, zanim jeszcze zacznie mówić”).
Przypisy
Linki zewnętrzne Słowniczek przykładowych znaków na stronie spreadthesign.com
Kategoria:Języki migowe i migane