Lotnictwo łącznikowe – jeden z rodzajów lotnictwa pomocniczego (wsparcia), spełniający ważną rolę w systemie łączności dowodzenia i współdziałania na rzecz dowódców i sztabów związków operacyjnych i taktycznychMała Encyklopedia Wojskowa, s. 201..
Pododdziały (oddziały) lotnictwa łącznikowego organizacyjnie mogą wchodzić w skład związków wszystkich rodzajów sił zbrojnych → Rodzaje sił zbrojnych w Wojsku Polskim. Lotnictwo łącznikowe realizuje swoje zadania wykorzystując samoloty łącznikowe. thumb|200px|Samolot szkolny RWD-8 thumb|200px|Samolot wielozadaniowy Po-2 thumb|200px|Samolot British Taylorcraft Auster thumb|200px|Samolot Fieseler Fi 156 Storch W polskim planie mobilizacyjnym „W” przewidziano utworzenie dwunastu plutonów łącznikowych oznaczonych kolejnymi numerami od 1 do 12. Jednostkami mobilizującymi były pułki lotnicze. Każdy z sześciu pułków formował dwa plutony. Cztery plutony były mobilizowane niejawnie przez 3 i 4 Pułk Lotniczy, natomiast pozostałe były formowane w I rzucie mobilizacji powszechnejRyszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 454, 457, 458, 460, 462, 463, 465.. Wszystkie pododdziały zostały zmobilizowane na przełomie sierpnia i września 1939 roku, i wzięły udział w kampanii wrześniowej. W toku działań wojennych zostały improwizowane kolejne dwa pododdziały → plutony łącznikowe II RP.
Plutony łącznikowe posiadały po trzy samoloty szkolne RWD-8 lub PWS-26 pochodzące z poszczególnych aeroklubów regionalnych oraz ośrodków szkolenia lotniczego. Personel latający stanowili żołnierze rezerwy. Jednym z pilotów był Bohdan Arct, późniejszy dowódca 316 Dywizjonu Myśliwskiego Warszawskiego.
„Załogi plutonów łącznikowych latając podczas Wojny Obronnej 1939 roku na powolnych i nie uzbrojonych samolotach, zapisały jedną z najpiękniejszych kart w historii polskiego lotnictwa, wykonując powierzone zadania z pełnym poświęceniem, w ustawicznym zagrożeniu od lotnictwa nieprzyjaciela, jak też niemieckiej obrony przeciwlotniczej oraz - niestety - własnej”Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939, s. 241..
Lotnictwo Ludowego Wojska Polskiego, w latach 1944-1945 występujące pod nazwą „Lotnictwo Frontu Wojska Polskiego”, miało w swoim składzie jeden oddział i siedem pododdziałów lotnictwa łącznikowegoStrzałkami zaznaczono związki operacyjne i taktyczne w skład, których wchodziły jednostki lotnictwa łącznikowego.: 17 Pułk Lotnictwa Łącznikowego → Dowództwo Lotnictwa Frontu WP 2 Samodzielna Lotnicza Eskadra Łączności → 1 Mieszany Korpus Lotniczy 3 Samodzielna Saska Lotnicza Eskadra Łączności → 2 Armia Wojska Polskiego 4 Samodzielna Lotnicza Eskadra Łączności Frontu → Naczelne Dowództwo WP 5 Samodzielna Lotnicza Eskadra Łączności Frontu → Naczelne Dowództwo WP 103 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego → 1 Armia Wojska Polskiego Klucz Samolotów Łączności Korpusu Pancernego → 1 Drezdeński Korpus Pancerny 2 Klucz Samolotów Łączności Dowództwa Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych WP Jednostki lotnictwa łącznikowego były zorganizowane według radzieckich etatów i wyposażone w radzieckie samoloty wielozadaniowe Po-2.
Zobacz też Lotnictwo artyleryjskie Lotnictwo bombowe Lotnictwo frontowe Lotnictwo korygująco-rozpoznawcze Lotnictwo morskie Lotnictwo myśliwskie Lotnictwo pokładowe
Przypisy
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, tom II (K – P), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970. Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, tom 14, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1982, . Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, .
Kategoria:Wojska lotnicze