Indicazione geografica tipica, w skrócie IGT, jest używaną we Włoszech klasą wina, pomyślaną jako odpowiednik francuskiego vin de pays (wina regionalnego). Oznaczenie zostało wprowadzone ustawą nr 164 z 10 lutego 1992. Wina IGT są oznaczane na etykiecie regionem pochodzenia i, opcjonalnie odmianą winogron. Przepisy dopuszczają, że nie więcej niż 15% winogron może pochodzić z innego regionu niż wskazany, a wino może być sprzedawane w zbiornikach i butelkowane poza regionemTutto vino. Guida completa ai vini d'Italia (wł.), Giunti Editori, Florencja 2008, .
W skali jakości wina IGT mieszczą się między winem stołowym (vino da tavola) i winami klasy denominazione di origine controllata (DOC). Nie jest to jednak regułą. Niektóre bardzo dobre wina z uznanych regionów są sprzedawane jako IGT, np. jeśli zawierają odmiany, które nie są wymieniane w tradycyjnych przepisach lokalnych DOC czy DOCG.
We francuskojęzycznej części doliny Aosty prawo dopuszcza używanie także określenia vin de pays zamiast indicazione geografica tipica. Analogiczna zasada obowiązuje w niemieckojęzycznej części Włoch, w Tyrolu Południowym, gdzie można używać oznaczenia Landwein Tekst ustawy z roku 1992 (wł.).
W związku z nowymi wytycznymi Unii Europejskiej określenie IGT będzie zastąpione przez IGP (indicazione geografica protetta)
Przypisy
Bibliografia Burton Anderson, Italiens Weine 2004/05 (niem.), Hallwag, Gräfe und Unzer Verlag, Monachium 2004. Jacques Orhon, Le nouveau guide des vins d’Italie (fr.), Les editions de l'homme, Montreal 2007. Jancis Robinson, Das Oxford Weinlexikon (niem.), Hallwag, Gräfe und Unzer Verlag, Monachium 2006.
Kategoria:Klasyfikacja jakościowa wina Kategoria:Wina włoskie Kategoria:Prawo we Włoszech