Call of Duty – strzelanka pierwszoosobowa osadzona w realiach II wojny światowej, wyprodukowana przez studio Infinity Ward i wydana przez Activision na komputery osobiste. Jej premiera na świecie odbyła się 29 października 2003 roku, a w Polsce – 5 grudnia tego samego roku. Jest to pierwsza część serii gier komputerowych Call of Duty.
Akcja Call of Duty toczy się w latach 1942–1945 na różnych frontach II wojny światowej. Gracz przejmuje w niej kontrolę kolejno nad żołnierzami: amerykańskim, brytyjskim i radzieckim, którzy walczą przeciwko żołnierzom niemieckim. Kierowani przez gracza bohaterowie biorą udział w działaniach na linii frontu, a także rajdach na tyłach wroga. Nacisk w grze położony jest na współpracę ze sterowanymi przez komputer sojuszniczymi żołnierzami, a także na unikanie nieprzyjacielskiego ostrzału poprzez poszukiwanie osłon. Graczowi stawiane są zróżnicowane zadania, począwszy od niszczenia wrogich obiektów, przez uwalnianie jeńców, a kończąc na zdobyciu i utrzymaniu wskazanych lokacji. Oprócz rozbudowanej kampanii dla jednego gracza udostępniony został też tryb gry wieloosobowej, w którym podzieleni na dwie drużyny gracze uczestniczyli w kilku różnych wariantów rozgrywki.
Gra Call of Duty została wyprodukowana przez twórców Medal of Honor: Allied Assault, również osadzonej w realiach II wojny światowej, przez co wykazuje duże podobieństwa do poprzedniej produkcji. Po wydaniu uzyskała ona w przeważającej części przychylne oceny recenzentów, którzy chwalili oprawę audiowizualną, intensywność rozgrywki oraz monumentalny charakter bitew, natomiast krytykowali zbytnie uproszczenie rozgrywki. Call of Duty ustanowiła nowy kanon komputerowego widowiska wojennego. Zarazem za pomocą nowatorskich zabiegów technicznych, między innymi symulowanego ogłuszenia, ukazała w niespotykany wcześniej sposób grozę wojny.
Call of Duty zdobyła przyznawaną po raz pierwszy nagrodę Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych dla gry roku oraz trzy nagrody Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych. W 2004 roku wydany został dodatek do niej, zatytułowany Call of Duty: United Offensive, który rozbudował wątki fabularne dotyczące konfliktu oraz wprowadził znacznie ulepszony tryb gry wieloosobowej. Specjalna wersja gry, wydana pod nazwą Call of Duty: Classic, ukazała się na platformach Xbox 360 i PlayStation 3 w dystrybucji elektronicznej 2 grudnia 2009 roku. Sukces Call of Duty spowodował powstanie licznych kontynuacji, między innymi Call of Duty 2 przeznaczonej na platformy siódmej generacji oraz Call of Duty 4: Modern Warfare osadzonej w czasach współczesnych.
Fabuła Bohaterowie W trakcie kampanii jednoosobowej gracz obejmuje kontrolę nad trzema postaciami z perspektywy pierwszej osoby. Pierwszą z nich jest amerykański szeregowy Joey Martin ze 101 Dywizji Powietrznodesantowej, który bierze udział w lądowaniu w Normandii oraz operacji odbicia brytyjskich oficerów z obozu jenieckiego. Kolejnym bohaterem gry jest brytyjski sierżant Jack Evans, wykonujący operacje na tyłach wroga w ramach 6 Dywizji Powietrznodesantowej oraz oddziałów brytyjskich komandosów. Ostatnia grywalna postać to radziecki szeregowy Aleksiej Woronin z 13 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej biorący udział w bitwie o Stalingrad, operacji wiślańsko-odrzańskiej i bitwie o Berlin.
W fabule dużą rolę odgrywają bohaterowie niezależni. Kapitan Foley (głosu użycza mu Steve Blum) i sierżant Moody (głos – Gregg Berger) są dowódcami oddziału Martina w kampanii amerykańskiej. W szeregach drużyny Martina służy jego przyjaciel, szeregowy Elder (głos – Giovanni Ribisi). Kapitan Price (głos – Michael Gough) w kampanii brytyjskiej jest przełożonym Evansa, dowodzącym brawurowymi atakami na pozycje i instalacje niemieckie. Jego protegowanym jest sierżant Waters (głos – Jason Statham). W kampanii radzieckiej ważną rolę odgrywają: strzelec wyborowy Borodin, dzięki któremu Woroninowi udaje się przeżyć szturm z rzeki Wołgi; major Zubow, który dowodzi oddziałem piechoty Woronina oraz sierżant Jakow Pawłow (głos – Michael Bell), jedyna historyczna postać w grze. Przewodzi on obronie domu Pawłowa.
Streszczenie Kampania amerykańska Gra rozpoczyna się 9 sierpnia 1942 roku, kiedy szeregowy Joey Martin odbywa szkolenie w Camp Toccoa w amerykańskim stanie GeorgiaSzczerbowski 2003, s. 6..
W nocy z 5 na 6 czerwca 1944 roku Martin ląduje jako pathfinder 101 Dywizji Powietrznodesantowej na krańcu miejscowości Sainte-Mère-Église we Francji w ramach operacji BostonW rzeczywistości Sainte-Mère-Église atakowała 82 Dywizja Powietrznodesantowa.. Jego celem jest skontaktowanie się z sierżantem Heathem. Okazuje się jednak, że ten został zabity. Martin zabiera torbę sierżanta zawierającą przekaźnik radiowy. Po zabiciu załogi niemieckiego bunkra montuje przekaźnik, co naprowadza pozostałych spadochroniarzy na ich strefę zrzutu. Amerykańscy spadochroniarze atakują Sainte-Mère-ÉgliseSzczerbowski 2003, s. 7–9.. Wkraczając do ruin wioski, oddział amerykański pod dowództwem kapitana Foleya, w walkach z Niemcami niszczy trzy pojazdy przeciwlotnicze Wirbelwind i zajmuje miejscowośćSzczerbowski 2003, s. 10–13..
Nazajutrz rozpoczyna się ostrzał Sainte-Mère-Église z niemieckich moździerzy, wspierający kontratak sił Wehrmachtu. Żołnierze amerykańscy odpierają nieprzyjaciela przy użyciu Panzerfaustów i karabinów maszynowych MG 42 zamontowanych w ruinach kościołaSzczerbowski 2003, s. 14–15.. Następnie przeszukują północną stronę wioski w poszukiwaniu wrogich moździerzy, ale poszukiwania zostają przerwane kolejnym kontratakiem. Martin niszczy dwa czołgi niemieckie, po czym Amerykanie przez wyłom w murze docierają do silnie strzeżonych stanowisk moździerzySzczerbowski 2003, s. 16–17.. Po likwidacji ich załóg Martin wsiada wraz z sierżantem Moodym i szeregowym Elderem do zdobycznego francuskiego samochodu w celu poinformowania sztabu polowego o zdobyciu wioski. Moody prowadzi samochód przez drogę N13 strzeżoną przez niemieckich żołnierzy, podczas gdy Martin i Elder prowadzą ostrzał zza pojazdu. Żołnierze amerykańscy wpadają w pułapkę Niemców – samochód zostaje zniszczony. Elder kradnie jednak wrogi Kübelwagen, dzięki czemu Amerykanie docierają do sztabuSzczerbowski 2003, s. 18–20..
Pod koniec tego samego dnia Martin bierze udział w akcji zniszczenia dział 88 mm niedaleko dworu Brécourt Manor. Amerykanie dostają się do niemieckich okopów. Moody detonuje dwa pierwsze działa, zaś Martin kradnie niemieckie dokumenty. Podczas akcji zostaje rannych kilku żołnierzy amerykańskich, jednak kryjący się w okopach sanitariusz odmawia udzielenia im pomocy z obawy o własne życieSzczerbowski 2003, s. 21–22.. Sierżant Moody przenosi rannych, sam jednak zostaje trafiony i oddaje ładunki wybuchowe Martinowi, który detonuje dwa następne działa. Następnie Amerykanie atakują Brécourt, oczyszczając miejscowość z NiemcówSzczerbowski 2003, s. 23–24..
Amerykańscy spadochroniarze lądują 7 sierpnia 1944 roku u podnóży Alp Bawarskich w Niemczech z misją uratowania przetrzymywanych w niewoli dwóch brytyjskich oficerów: kapitana Price’a i majora Ingrama. Eliminując straż, Amerykanie docierają do pobliskiej wilii obsadzonej przez Niemców i przeszukując ją, natrafiają na piwnicę. Kapitan Foley detonuje bramę do niej prowadzącą, po czym Amerykanie uwalniają Price’a. Dowiadują się, że major Ingram został przeniesiony do obozu jenieckiego w Strasshofie i ewakuują się z williSzczerbowski 2003, s. 23–28.. Amerykańscy spadochroniarze dojeżdżają do obozu, którego straż eliminuje Martin. Atakują silnie strzeżony obóz i odnajdują Ingrama, po czym uciekają z dulagu przed przybyciem niemieckich posiłkówSzczerbowski 2003, s. 29–31..
Kampania brytyjska Kampanię rozpoczyna lądowanie pododdziału brytyjskiej piechoty szybowcowej nocą z 5 na 6 czerwca 1944 roku niedaleko mostu Pegaza na rzece Orne. Atak sierżanta Jacka Evansa na bunkier zaczyna szybką akcję zajęcia mostu. Jednak natarcie powstrzymuje niemiecki czołg. Kapitan Price nakazuje sierżantowi oraz szeregowemu inżynierowi Millsowi naprawę i zajęcie działa 88 mm. Za jego pomocą Evans niszczy czołg PzKpfw IVSzczerbowski 2003, s. 32–34.. Nazajutrz Niemcy rozpoczynają kontratak na pozycje brytyjskie. Uderzenie piechoty od zachodniej strony mostu zostaje powstrzymane przez obsługującego MG 42 Evansa. Obsadza on później działo 88 mm, niszcząc nadjeżdżające czołgi niemieckie. Nadejście brytyjskich posiłków z plaży Sword ostatecznie niweczy kontrataki NiemcówSzczerbowski 2003, s. 35–37..
2 września Evans, będący już w szeregach Special Air Service, bierze udział w akcji sabotażu tamy Eder w Niemczech. Eliminując straż obiektu, podkłada ładunki wybuchowe na działkach przeciwlotniczych i generatorach. Po wykonaniu zadania zostaje ewakuowany w ciężarówce kierowanej przez kapitana Price’aSzczerbowski 2003, s. 38–41.. Brytyjczycy odjeżdżają w stronę pobliskiego lotniska, a goniący ich pościg powstrzymuje sierżant Waters, który wysadza most nad rzekąSzczerbowski 2003, s. 42.. Następnie dokonują rajdu na lotnisko, gdzie Evans, korzystając z działka przeciwlotniczego, niszczy przelatujące bombowce Stuka. Brytyjscy komandosi kradną samolot transportowy i odlatują z NiemiecSzczerbowski 2003, s. 43–44..
Ostatnią misję Brytyjczycy wykonują 27 października, w przebraniu niemieckich marynarzy dokonując infiltracji pancernika „Tirpitz”. Price i Evans przedostają się do okrętowej zbrojowni, gdzie zostają wykryci przez strażników; wtedy zabijają ich. Evans podkłada ładunki wybuchowe na okrętowych zbiornikach oraz niszczy niemiecką radiostację, po czym ucieka z okrętu, pozostawiając tam ciało Price’a, który poległ na „Tirpitzu”Szczerbowski 2003, s. 45–47..
Kampania radziecka Kampania radziecka rozpoczyna się 18 października 1942 roku podczas bitwy stalingradzkiej, kiedy żołnierze Armii Czerwonej płyną w barkach desantowych przez rzekę Wołgę. Na brzeg udaje się przedostać szeregowemu Aleksiejowi Woroninowi, który podczas przydziału broni dostaje jedynie amunicję. Staje się potem świadkiem rzezi sowieckich żołnierzy, dokonanej przez niemieckie załogi MG 42 i bombowce Stuka. Podczas ataku na umocnione pozycje dociera do strzelca wyborowego, szeregowego Borodina. Na polecenie snajpera Woronin biegnie między osłonami, by Borodin mógł zdjąć załogi karabinów maszynowych. Docierają do ruin budynku, obserwując radziecki ostrzał artyleryjski, po czym atakują niemieckie pozycjeSzczerbowski 2003, s. 48–49..
Tego samego dnia żołnierze radzieccy atakują silnie strzeżony przez Niemców plac CzerwonyW rzeczywistości w Wołgogradzie na ma placu o tej nazwie; funkcję centralnego placu, o który walczyła 13 Dywizja Strzelecka, pełnił (i pełni do dziś) .. Podczas szturmu Woronin spotyka sierżanta Makarowa, który nakazuje mu zajęcie lepszej pozycji na flance oddziałów niemieckich. Obaj dostają się przez wyłom w ścianie do budynku, z którego Woronin eliminuje niemieckich oficerów przywołujących posiłki. Ostrzał artyleryjski niszczy siły wroga broniące placu. Woronin dociera do stacji kolejowej, gdzie spotyka majora ZubowaSzczerbowski 2003, s. 50–52.. Sowieci oczyszczają okolice budynku z NiemcówSzczerbowski 2003, s. 53–54..
9 listopada młodszy sierżant Woronin przemierza stalingradzkie kanały, eliminując znajdujące się tam siły nieprzyjacielaSzczerbowski 2003, s. 55–56.. Dołączając do pozostałych sił kierowanych przez sierżanta Jakowa Pawłowa, zabija strzelców wyborowych znajdujących się w ruinach odległego budynku. Potem żołnierze sowieccy atakują umocnione pozycje Niemców w Domu Pawłowa. Przejąwszy budynek, Pawłow organizuje obronę przed kontratakiem niemieckim. Wrogie natarcie zostaje odparteSzczerbowski 2003, s. 57–60..