Teodor Laskarys, Lascaris, hrabia (zm. 1785) – generał major wojsk litewskich w służbie polskiej.
Pochodził z rodziny weneckiej, z greckimi korzeniami. Był synem Alberta Jerzego i Wiktorii San Martini, bratankiem biskupa Jerzego.
W 1738 przybył ze swoim stryjem do Polski. Zaciągnął się do wojsk litewskich, otrzymał stopień podpułkownika 2 Regimentu Pieszego (4 stycznia 1763), następnie przeszedł do 6 Regimentu Pieszego, gdzie służył w stopniu pułkownika (12 czerwca 1777). Otrzymał dymisję z wojska w stopniu generała majora (26 marca 1781).
W 1764 roku uzyskał polski indygenatEdward Rawicz, Indygenat w Polsce za Stanisława Augusta, w: Rocznik Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu za rok 1924, Przemyśl 1924, s. 53..
Poślubił Annę z Zabiełłów, córkę Antoniego i Zofii z Niemirowiczów-Szczyttów (córka kasztelana mścisławskiego Józefa)Niemirowiczowie-Szczyttowie h. Jastrzębiec [w:] T.Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik IV, Poznań 1882, s. 363-364;. Miał córkę Zofię i synów: Wojciecha (znany również jako Albert, major adiutant z 1812 roku, jego żoną była Franciszka, córka malarza Antoniego Albertrandiego), Jerzego Antoniego (oficera Legii Nadwiślańskiej, ur. ok. 1777, zginął 1808 pod Sarogossą) i Teodora (ojca poety Jerzego).
Przypisy
Bibliografia Franciszek Stopniak, Jerzy Laskarys, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XVI, 1971 (informacje przy życiorysie stryja) Henryk P. Kosk – Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001,
Kategoria:Generałowie majorowie armii Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Laskarysi Kategoria:Polscy indygeni pochodzenia włoskiego Kategoria:Zmarli w 1785 Kategoria:Polacy pochodzenia włoskiego