mały|Widok z Doliny Hińczowej Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (, , , 2389 m) – szczyt na granicy polsko-słowackiej, znajdujący się w grani głównej Tatr na południowy wschód od Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia) i na północny zachód od Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem).
Szczyt ma trzy wierzchołki, o wysokościach 2389, 2383 i 2388 m. Najwyższy (północno-zachodni) znajduje się najbliżej Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej, najniższy jest środkowy. W grani do Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej wyróżniają się dwie turniczki: Igła Milówki i Cienka Igła rozdzielone Szczerbiną między Igłami. Oprócz nich w grani Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego jest jeszcze wiele innych wierzchołków.
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni jest najniższy w grupie Mięguszowieckich Szczytów. Wyróżnia się na nim dwie ściany: Ściana północno-wschodnia Opada do kotła polodowcowego o nazwie Bańdzioch (Mięguszowiecki Kocioł). Ma wysokość około 370 m, jest częściowo lita, częściowo trawiasta i krucha. Z lewej strony ogranicza ją żleb (w dolnej części przechodzący w komin) opadający z Przełęczy pod Chłopkiem, z prawej strony żleb Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. Przecięta jest trzema poziomymi formacjami skalnymi. W kolejności od dołu są to: Dolny Zachód Świerza, Zachód Ratowników, Górny Zachód Świerza. Wyróżnia się w niej również kilka formacji pionowych: Prawy filar opadający z Igły Milówki. Jego dolna ostroga uchodzi tuz przy wylocie żlebu Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej; Prawa depresja zwana Rynną Komarnickich; Pas ścian między Górnym Zachodem Świerza a Zachodem Ratowników. Znajdują się w nim dwie wypukłe formacje skalne: Depresja Mączki i Prawa Ściekwa; Środkowy filar, czyli Filar Orłowskiego; Lewa depresja składająca się z trzech części: Lewa Ściekwa, Wieża Świerza i depresji nad Górnym Zachodem Świerza; Lewy filar, czyli Filar Świerza. Ściana południowo-zachodnia Ma wysokość około 300 m i opada nad Wielki Hińczowy Staw w Dolinie Hińczowej. Ciągnie się od depresji Przełęczy pod Chłopkiem po żleb opadający z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. Jej górną część skośnie przecina wielki zachód – Pośrednia Mięguszowiecka Ławka w dolnej części przechodząca w żleb opadający na piargi.
Szczególnie okazała jest ściana polska, opadająca do Bańdziocha, ściana słowacka jest mniejsza. Władysław Cywiński kwituje ją jednym zdaniem: nie ta klasa. Obydwie nie są jednak wśród taterników popularne. Częściej niż tymi ścianami chodzą oni granią Mięguszowieckich Szczytów. Zazwyczaj za jednym przejściem pokonują dwa Mięguszowieckie Szczyty; Pośredni i Wielki.
Na skałach tego szczytu rosną dwa bardzo rzadkie gatunki roślin, w Polsce występujące tylko na nielicznych stanowiskach w Tatrach: skalnica odgiętolistna i rogownica jednokwiatowa.
Historia Pierwsze wejście: latem – Włodzimierz Boldireff i Stanisław Porębski, 15 sierpnia 1903 r.; zimą – Walter Delmár i Gyula Komarnicki, 23 marca 1916 r. Dawniej był zwany Środkowym Mięguszowieckim Szczytem.
Drogi wspinaczkowe Z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej Północno-zachodnią granią; III w skali tatrzańskiej, czas wejścia na szczyt 1 godz. Z Przełęczy pod Chłopkiem Południowo-wschodnią granią; I, 45 min Obchodząc grań Drogą Po Głazach; I, 30 min Ściana północno-wschodnia Prawym żebrem; III, 3 godz. Droga Ciesielskiego (prawą depresją); II, w górnej części III lub V, 3 godz. 30 min Droga Komarnickich; II, dołem strome trawki, góra lita skała, 2 godz. Droga Machnik-Kazio; IV-V, 2miejsca V+, 3 godz. 30 min Droga Machnik-Kiedrowski; IV-V, 3 miejsca V+, 7 godz. Depresją Mączki; V-, 4 godz. Droga Heinricha (środkiem ściany na środkowy wierzchołek); IV+, 3 godz. 30 min Droga Machnika i Zakrzewskiego (środkiem ściany); IV-V, miejsce V+, 4 godz. Prawa Ściekwa; V+, 5 godz. Droga Świerza; III, 2 godz. 30 min Droga Orłowskiego; V, 4 godz. Lewa Ściekwa; V+, A0, 5 godz. Dolnym kominem lewej depresji; V+, A0, 12 godz. Lewą częścią środkowego piętra lewej depresji; III, miejsce IV, 3 godz. Droga Nyki i Szurka; VI, A1, 4 godz. 30 min Grzybobranie; VI, A0, 4 godz. Aligator (środkiem ściany Wieży Świerza); VI-, 4 godz. Trawers ratowników; I, miejsce II Ściana południowo-zachodnia Południowym żlebem (Pośrednią Mięguszowiecką Ławką); I Przez wielkie zacięcie; IV, 3 godz. Droga Lechotsky’ego; V, 3 godz. Lewą częścią południowo-zachodniej ściany; IV, miejsce V, 2 godz. 30 min Lewą częścią południowo-zachodniej ściany; III, lita skała, 2 godz. Lewym żlebem południowo-zachodniej ściany; II, 45 min.
Przypisy Władysław Cywiński. Mięguszowieckie Szczyty. Przewodnik szczegółowy, tom 10. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2003, .
Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky. Produkty leteckého laserového skenovania.
Kategoria:Szczyty polskich Tatr Kategoria:Szczyty słowackich Tatr Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich