Beatrice Maria Adelaide Marzia Vio Grandis (ur. 4 marca 1997 w Wenecji) – włoska florecistka na wózkach inwalidzkich, mistrzyni Europy w 2014 i 2016 roku, mistrzyni świata w 2015 i 2017 roku oraz mistrzyni paralimpijska w kategorii floret B w 2016 i 2020 roku.
Wczesne życie i edukacja Bebe Vio urodziła się w Wenecji 4 marca 1997 roku jako drugie z trójki rodzeństwa i wychowała się w Mogliano Veneto w północnych Włoszech. W dzieciństwie oddawała się trzem pasjom, które nazywa „trzema S”: pasji szkoły (), pasji szermierki (), którą rozpoczęła w wieku pięciu lat, oraz pasji harcerstwa ().
Pod koniec 2008 roku, mając 11 lat, zachorowała na zapalenie opon mózgowych. Jej przypadek był na tyle ciężki, że aby uratować jej życie, lekarze musieli amputować jej obie nogi na wysokości kolan i oba przedramiona. Po ponad trzech miesiącach intensywnej rehabilitacji wróciła do szermierki. W 2009 roku jej rodzice założyli organizację non-profit Art4sport Onlus, która promuje sport wśród młodych ludzi po amputacjach.
W maju 2023 roku ukończyła studia na kierunku komunikacja i stosunki międzynarodowe na w Rzymie.
Kariera sportowa Vio jest mistrzynią w szermierce na wózkach inwalidzkich. Używa przy tym specjalnej protezy do trzymania floretu, walcząc z ramienia. Pod okiem trenerek Federiki Berton i Alice Esposito wzięła udział w swoich pierwszych zawodach w szermierce na wózku w 2010 roku.
Letnie Igrzyska Paraolimpijskie w 2012 roku były zbyt wczesne w jej karierze, aby mogła w nich uczestniczyć, ale, dzięki oddolnej kampanii internetowej, została wybrana na niosącą pochodnię na ceremonię otwarcia. W 2013 roku zdobyła swój pierwszy Puchar Świata w Montrealu, pokonując srebrną medalistkę olimpijską Gyöngyi Dani. Za ten występ Międzynarodowy Komitet Paralimpijski wyróżnił ją jako paralimpijską lekkoatletkę miesiąca. mały|Vio na z Ursulą von der Leyen we wrześniu 2021 r. Na początku sezonu 2013–14 zrobiła sobie przerwę, aby skupić się na nauce, ale wróciła w czerwcu i wygrała zarówno indywidualnie, jak i drużynowo na Mistrzostwach Europy. Pod koniec roku Włoski Komitet Paralimpijski przyznał jej tytuł dla najlepszych sportowców 2014 roku; tytuł dzielony z .
W 2015 roku została mistrzynią świata pokonując Gyöngyi Dani 15:4.
W lutym 2016 roku otrzymała nagrodę im. Edoardo Mangiarotti od Włoskiego Komitetu Olimpijskiego. W tym samym roku zdobyła swój drugi tytuł mistrzyni Europy, pokonując Rosjankę Irinę Miszurową. W lipcu przegrała w finale Pucharu Świata w Warszawie z Rosjanką Wiktorią Bojkową 13:15, co przerwało serię 11 kolejnych zwycięstw Włoszki.
Do Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2016 zakwalifikowała się jako najlepsza szermierka w swojej kategorii. W Rio wyszła z fazy grupowej niepokonana, wygrywając pięć walk grupowych 5–0. W ćwierćfinale pokonała Polkę Martę Makowską 15:6, a następnie obrończynię tytułu mistrzyni Chinkę Fang Yao 15:1. 14 września w finale spotkała się z Chinką Zhou Jingjing. Po tym, jak objęła prowadzenie na wczesnym etapie, walka została przerwana, gdy końcówka floretu jej przeciwniczki przypadkowo wbiła się w jej maskę. Po zaopatrzeniu kontuzji wygrała 15:7, zdobywając paralimpijskie złoto.
We wrześniu 2018 roku, po pokonaniu Iriny Miszurowej, Vio po raz trzeci została mistrzynią Europy.
W 2021 roku wzięła udział w Letnich Igrzyskach Paralimpijskich, które odbyły się w Tokio. 28 sierpnia 2021 roku, po drugim zwycięstwie nad Zhou Jingjing, zdobyła kolejny złoty medal w indywidualnej konkurencji szermierki na wózkach floretem.
Życie prywatne W wyniku swojej choroby i powrotu do zdrowia Vio stała się „zagorzałą zwolenniczką wczesnych szczepień”.
W 2015 roku została mianowana ambasadorką Expo 2015 w Mediolanie i opublikowała swoją autobiografię .
W 2020 roku zagrała w filmie dokumentalnym „”.
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna witryna Beatrice Vio na stronie Międzynarodowego Komitetu Paralimpijskiego
Kategoria:Włoscy szermierze Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2020 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2016 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji Kategoria:Urodzeni w 1997