Баявы молат, таксама вядомы як абух — адна з найстарэйшых формаў абуховай зброі, якая выкарыстоўвалася з дагістарычных часоў да Сярэднявечча. Ён складаўся з аднаго ці двух малаткоў рознай формы, зробленых з каменя, пазней з металу, насаджаных на тронку, звычайна драўляным, даўжынёй ад 60 см да 2 м. Яго выкарыстоўвалі як пяхота, так і рыцары (у апошнім выпадку часцей за ўсё як аднаручную зброю) і ў асноўным выкарыстоўвалі для аглушэння ці разбіцця ахоўнай зброі праціўніка.
Розныя тыпы рыцарскіх молатаў (напрыклад, чакан), верагодна, паходзяць ад баявога молата, удасканаленага ў XV і XVI стагоддзях, з вострымі, фігурнымі бавымі канцамі галоўкі — байкамі, прыстасаванымі для барацьбы з праціўнікам, апранутым у кальчугу ці поўны даспех. Форма аднаго з байкоў часта была тупой і служыла для дэфармацыі ахоўнага узбраення, другога — вострай і часта нагадвала масіўную дзюбу, таму ў Францыі зброя называлася bec-de-corbin (дзюба варона) або bec-de-faucon (сакаліная дзюба).
Эвалюцыянаваў ад прасцейшай каменнай насадкі на палку да тзв. люцэрнскага молата. Да XVI стагоддзя швейцарская пяхота выкарыстоўвала баявыя молаты, насаджаных на доўгіх, нават 2-метровых, дрэўках. Такая даўжыня тронку дазваляла напоўніцу выкарыстаць сілу энерцыі і сканцэнтраваць яе у кропцы прыкладання ўдару — аглушаючы, ці дробячы праціўніку косткі, дэфармуючы, прамінаючы, нават без прабіцця — даспехі ворага.
У скандынаўскай міфалогіі ён фігуруе як боскі молат Тора — М’ёлнір, папулярны як рэлігійны сімвал, амулет, а таксама геральдычная эмблема.
Крыніцы
Спасылкі
Катэгорыя:Абуховая зброя Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі