Легендарыум Толкіна () — неапублікаваная пры жыцці міфапаэтычная праца Дж. Р. Р. Толкіна, якая легла ў аснову «Валадара Пярсцёнкаў», і якую яго сын Крыстафер абагульніў у кнізе «Сільмарыліян» і задакументаваў у 12-томнай серыі «». Легендарыум бярэ свой пачатак у 1914 годзе, калі Толкін пачаў пісаць вершы і накіды апавяданняў, маляваць карты, прыдумваць мовы і імёны ў якасці асабістага праекта па стварэнні міфалогіі для Англіі. Самае ранняе апавяданне, «Падарожжа Эарэндэля, Вячэрняй Зоркі», датуецца 1914 годам. Толкін пераглядаў і перапісваў гісторыі з легендарыума на працягу амаль усяго свайго дарослага жыцця.
«Хобіт» (1937), першы апублікаваны раман Толкіна, першапачаткова не быў часткай вялікай міфалогіі, але стаў звязаны з ёй. Падзеі «Хобіта» і «Валадара Пярсцёнкаў» (1954 і 1955) адбываюцца ў Трэцюю эпоху Серадзем’я, у той час як практычна ўсе яго раннія творы былі звязаны з Першай і Другой эпохамі. У «Валадары Пярсцёнкаў» час ад часу згадваюцца персанажы і падзеі з легендарыума, што робіць свет Толкіна рэалістычным і глыбокім, але гэтыя старажытныя паданні выяўлены як паўзабытыя да тых пор, пакуль не стануць актуальнымі для гісторыі.
Пасля выхаду «Валадара Пярсцёнкаў» Толкін вярнуўся да сваіх старых апавяданняў, каб прывесці іх у прыдатны для публікацыі выгляд, але так і не завяршыў гэтую працу. Сын Толкіна Крыстафер сабраў з вялізнай калекцыі неапублікаваных матэрыялаў апошнія версіі найбольш значных сюжэтаў свайго бацькі і выдаў іх у кнізе «Сільмарыліян» (1977). Продажы аказаліся дастатковымі для таго, каб ён змог дапрацаваць і апублікаваць мноства тамоў апавяданняў і чарнавікоў бацькавых легенд; некаторыя з іх былі прадстаўлены як скончаныя гісторыі, іншыя ж ілюстравалі складаны творчы працэс яго бацькі. Даследаванне Толкіна, працяглае вывучэнне яго твораў і міфалогіі ў цэлым, неўзабаве пасля смерці аўтара стала асобным навуковым кірункам.
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Серадзем’е Катэгорыя:Сусветы фэнтэзі Катэгорыя:Раманы эпічнага фэнтэзі Катэгорыя:Міфапаэтыка