Робэжніекі (), беларускія назвы Пустынь, Пустыня — населены пункт у Краслаўскім краі Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Робежніекскай воласці. За 31 км ад горада Краслава.

Гісторыя Беларуская меншасць у міжваенны перыяд У 1920—1930-я гады Пустынь была адным з найбуйнейшых цэнтраў беларускага нацыянальна-культурнага жыцця ў Латгаліі. Тут актыўна працавала беларуская пачатковая школа, а мясцовае сялянства шырока далучалася да беларускага руху. Асаблівую ролю адыгрываў мясцовы Пустынскі аддзел Таварыства беларускай моладзі ў Латвіі (ТБМЛ), які ў 1933 годзе налічваў 119 сябраў і з’яўляўся найбуйнейшым у латгальскай правінцыі (саступаючы толькі сталічнаму аддзелу ў Рызе).

21 жніўня 1932 года ў Пустыні адбылося ўрачыстае адкрыццё беларускай бібліятэкі-чытальні, на якім з дакладам выступіў выдатны беларускі грамадскі дзеяч і педагог Сяргей Сахараў. Пры мясцовым аддзеле быў створаны ўласны хор пад кіраўніцтвам дырыжора Цаўнэ, а таксама спартыўная секцыя. Мясцовая моладзь інтэнсіўна займалася тэатральнай дзейнасцю: намаганнямі школьнікаў і мясцовых актывістаў ставіліся спектаклі паводле п’ес «Конскі партрэт», «Суд» Уладзіслава Галубка, а ў 1932 годзе была пастаўлена п’еса «Раскіданае гняздо» Янкі Купалы. Акрамя ўласных пастановак, у Пустынь рэгулярна прыязджалі з гастролямі артысты Рыжскага беларускага народнага тэатра і вучні Дзвінскай дзяржаўнай беларускай гімназіі.

Мясцовыя настаўнікі і вучні (напрыклад, Франц Клагіш і Ігнат Ігнатовіч) актыўна збіралі беларускі фальклор — песні, жартоўныя казкі і апісанні вясельных абрадаў на Пустыншчыне. Для аўдыязапісаў народнай творчасці выкарыстоўваўся фанограф. Усе сабраныя матэрыялы перадаваліся ў архіў Беларускага навукова-краязнаўчага таварыства ў Латвіі.

Пасля дзяржаўнага перавароту Карліса Улманіса ў маі 1934 года беларускае жыццё ў вёсцы было знішчана. Беларуская школа і грамадскія таварыствы былі гвалтоўна ліквідаваны ўладамі. Падчас усеагульнага перапісу насельніцтва Латвіі 1935 года ўлады звярнуліся да масавых фальсіфікацый нацыянальнага складу Пустынскай воласці. Калі ў 1930 годзе тут афіцыйна налічвалася 2013 беларусаў, то ў 1935 годзе іх колькасць штучна зменшылі да 1099 чалавек. Адначасова доля латышоў, якая ў 1925 годзе складала толькі 5,1 %, у 1935 годзе нерэалістычна падскочыла да 62 %. Гэтыя маніпуляцыі латвійская прапаганда (у прыватнасці, латгальскі ідэолаг Вільбертс Краснайс) тлумачыла тым, што мясцовыя беларусы нібыта з’яўляюцца «абруселымі латышамі», якія пасля ліквідацыі беларускіх школ і пазбаўлення ад «памылковага шляху беларускіх палітыкаў» пачалі масава вяртацца да сваёй сапраўднай нацыянальнасці.

Насельніцтва

Інфраструктура Валасная адміністрацыя, пачатковая школа, грамадскі цэнтр, бібліятэка, фельчарскі і акушэрскі пункт, паштовае аддзяленне, краязнаўчы музей, крама, каталіцкая царква (1899).

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Населеныя пункты Латвіі Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі