thumb|Charles-Paris d’Orléans (1660) Charles-Paris d’Orléans-Longueville (ur. 29 stycznia 1649, zm. 12 czerwca 1672 w bitwie pod Tolhuis) – diuk Longueville, książę Châtellaillon, Neufchâtel i Valangin, diuk Estouteville, hrabia Saint-Pôl, par Francji.
Był najmłodszym dzieckiem Anny Ginewry, jedynej córki Henryka II, księcia Kondeusza. Jego ojcem naturalnym był prawdopodobnie jej kochanek, pisarz François de La Rochefoucauld. Mimo to został on uznany przez męża Anne Geneviève, Henryka II Orleańskiego-Longueville.
W 1667 roku, mając osiemnaście lat, towarzyszył królowi Francji w kampanii do Flandrii i brał udział w zdobyciu miast Tournai, Douai i Lille, a rok później w wyprawie do Franche-Comté. Pod koniec 1668 roku poprowadził 100 żołnierzy do walki z Turkami podczas ich oblężenia Kandii (Heraklionu) na Krecie, nie udało mu się jednak przerwać oblężenia.