Zamek w Mirowie mocno ucierpiał podczas potopu szwedzkiego, kiedy zniszczono znaczną część murów. Mimo podjętych przez właścicieli prac remontowych powoli popadał w ruinę i ostatecznie został opuszczony w 1787 r. Warownia stała się źródłem kamiennego budulca dla okolicznych mieszkańców, co przyspieszyło jej spustoszenie. W XIX wieku zamek został po raz pierwszy zinwentaryzowany. Nie miał już wówczas dachów, a mury w wielu miejscach były zawalone. W 1934 runęła ściana południowa zamku.

Architektura Faza I (XIV wiek) Zamek składał się od początku z części górnej i części dolnej, które były wydzielone murami łączącymi naturalne skały wapienne – od wschodu (wokół dziedzińca I), a następnie od północnego zachodu (wydzielając dziedziniec II). Obie te części zamku dolnego posiadały własne bramyJan Janczykowski, Zakres Ingerencji w zabytki w przypadku utrwalania ruiny - Zamki Mirów i Tenczyn [w:] Zamki w ruinie – Zasady postępowania konserwatorskiego, [red.] Bogusław Szmygin, Piotr Molski, Politechnika Lubelska i Polski Komitet Narodowy ICOMOS, Warszawa – Lublin 2012, s.259, ISBN: 978-83-62596-96-6.