Sąsiadujące łańcuchy polipeptydowe elastyny połączone są ze sobą w elastyczną sieć za pomocą desmozyny, która wiąże 2 reszty lizyny z jednego łańcucha i 2 reszty lizyny z drugiego łańcucha (sieciowanie katalizuje oksydaza lizylowa).
Gen kodujący tropoelastynę u człowieka znajduje się na chromosomie 7, locus 7q11.2 i zawiera 34 eksony.
Jest bardzo słabo rozpuszczalna i odporna biochemicznie, a jej okres połowicznego rozpadu w płucach wynosi ok. 70 lat, jednak skraca się wraz z wiekiem, zwłaszcza u osób cierpiących na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Znane są trzy typy degradacji tego białka: chemiczna (poza organizmem), np. za pomocą KOH lub kwasu szczawiowego enzymatyczna – przez niektóre proteazy obecne w organizmie (proteazy serynowe, proteazy cysteinowe i MMP), wykazujące aktywność elastaz; ulega też hydrolizie przez ficynę, papainę i bromelainę przez reaktywne formy tlenu (ROS), które mogą powstawać np. pod wpływem promieniowania UV, stanów zapalnych lub infekcji bakteryjnych i wirusowych.