Ludomir Molitoris (ur. 1957) – polski historyk narodowości słowackiej, tłumacz przysięgły języka czeskiego i słowackiego, wydawca, redaktor, wieloletni działacz i budowniczy bazy lokalowej Towarzystwa Słowaków w Polsce, obecnie sekretarz generalnyAlmanach Słowacy w Polsce nr XVIII, Kraków: Towarzystwo Słowaków w Polsce, 2017, s. 5-7, ..
Życiorys
Studia wyższe ukończył na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie (1981). Doktor filozofii w zakresie literatury słowackiej – PhDr. (tzw. mały doktorat słowacki – 1983 r.). Stopień naukowy doktora uzyskał na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Mateja Bela w Bańskiej Bystrzycy (2017). Obecnie pełni funkcję sekretarza generalnego Towarzystwa Słowaków w Polsce. Jest członkiem Spiskiego Towarzystwa Historycznego, Rady Generalnej Światowego Stowarzyszenia Słowaków Żyjących za Granicą, Rady ds. Słowaków Zagranicznych przy Macierzy Słowackiej, a od 2012 r. jest przedstawicielem słowackiej mniejszości narodowej w Komisji Wspólnej Rządu i Mniejszości Narodowych i Etnicznych.
Zainteresowania naukowe Ludomir Molitoris zajmuje się historią i współczesnością mniejszości słowackiej w Polsce oraz regionalną historią północnego Spisza i Górnej Orawy. W latach 1993–2013 był redaktorem Almanachu Słowacy w Polsce (ISSN 1233-0205).
Jest współautorem monografii: Tajne dzieje górnej Orawy (2012, ), przewodnika Słowacy – kultura, historia (2015, ), Atlasu kultury ludowej Słowaków w Polsce (2015, ), autorem monografii Dejiny Slovákov v Poľsku do roku 1961 (Dzieje Słowaków w Polsce do 1961 roku, 2017, ), "Dzieje Słowaków w Polsce do roku 1961" (polska wersja językowa), 2022, ISBN 978-83-8111-298-5.
W Polsce, na Słowacji i za granicą opublikował kilkadziesiąt artykułów naukowych i artykułów polemicznych dotyczących zagadnień słowackiej mniejszości narodowej żyjącej w Polsce.
Odznaczenia 1 stycznia 2013 w Bratysławie, w XX rocznicę powstania Republiki Słowackiej został odznaczony przez prezydenta Słowacji Ivana Gašparoviča najwyższym odznaczenie Republiki Słowackiej Orderem Podwójnego Białego Krzyża III klasy (Rad Bieleho dvojkríža III. triedy) – jako jedna z dwudziestu osobistości słowackiego życia społecznego i kulturalnego – w uznaniu nadzwyczajnych zasług dla Republiki Słowackiej, a zwłaszcza za wybitną działalność na rzecz słowackiej mniejszości narodowej w Polsce; za wspieranie kultury i artystów krakowskich w 2015 otrzymał od Prezydenta Miasta Krakowa odznakę Honoris Gratia. W 2023 r. stał się laureatem nagrody słowackiej Fundacji Pro Patria za działalność i wspieranie rozwoju słowackiej kultury i tożsamości narodowej Słowaków żyjących w Polsce, a także za wspieranie rozwoju narodu słowackiego. 20 marca 2025 r. otrzymał Nagrodę Ondreja Štefanka – za wkład w rozwój, organizację i dywersyfikację życia kulturalnego oraz działalności stowarzyszeń słowackich za granicą – przyznawaną corocznie przez Demokratyczny Związek Słowaków w Rumunii osobom przyczyniającym się do podtrzymywania słowackiej tożsamości narodowej poza terytorium Słowacji. W uznaniu zasług i determinację w działaniach na rzecz tworzenia infrastruktury kulturalnej słowackiej mniejszości narodowej żyjącej na północnym Spiszu i górnej Orawie 9 grudnia 2025 r. odznaczony został przez Ministrę Kultury i Dziedzictwa Narodowego brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Księga jubileuszowa W 2017 r., dla uczczenia jubileuszu jego 60. urodzin, Towarzystwo Słowaków w Polsce poświęciło mu XVIII numer Almanachu Słowacy w Polsce, Kraków: Towarzystwo Słowaków w Polsce, 2017, ISSN 1233-0205.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Odznaczeni odznaką „Honoris Gratia” Kategoria:Polscy tłumacze przysięgli Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Podwójnego Białego Krzyża Kategoria:Polacy pochodzenia słowackiego Kategoria:Urodzeni w 1957