De Havilland DH.14 Okapi – brytyjski samolot bombowy i pocztowy.

Historia W 1918 roku dowództwo lotnictwa brytyjskiego w wytwórni lotniczej Aircraft Manufacturing Company Limited złożyło zamówienie na budowę samolotu bombowego, który miał zastąpić samoloty bombowe DH.4 i DH.9. Zamówiono trzy prototypy samolotu, którego konstruktorem był Geoffrey de Havilland. Samolot otrzymał oznaczenie fabryczne DH.14W numeracji konstrukcji pominięto oznaczenie DH.13. oraz oznaczenie wojskowe Okapi.

Konstrukcja samolotu została oparta na samolocie DH.9 i była to jego powiększona wersja, przy czym zastosowano w nim silnik o większej mocy. Koniec I wojny światowej spowodował, że budowę prototypów wstrzymano. Upadek firmy Airco spowodował dalsze opóźnienia, lecz ich budowę przejęła wytwórnia de Havilland Aircraft Company Ltd., która ukończyła budowę dwóch prototypów w wersji wojskowej. Pierwszy prototyp DH.14 był gotowy 29 września 1920 roku. Natomiast trzeci prototyp wyposażony w silnik Napier Lion, został sprzedany australijskiemu pilotowi S. Cottonowi, który zamierzał dokonać na nim lotu z Wielkiej Brytanii do Australii. Ten prototyp otrzymał oznaczenie DH.14A, był on trzymiejscowym samolotem pocztowym.

Po przeprowadzeniu badań w locie samolotów w wersji wojskowej, lotnictwo brytyjskie ostatecznie wycofało się z ich zakupu w 1922 roku. Ostatecznie zakończono wtedy dalsze prace nad tym samolotem. Ostatecznie zbudowano dwa prototypy samolotu w wersji wojskowej DH.14 Okapi i jeden w wersji samolotu pocztowego DH.14A.

Użycie w lotnictwie Prototypy samolotów DH.14 były używane w lotnictwie brytyjskim do lotów testowych i próbnych. Pierwszy uległ rozbiciu w dniu 10 lutego 1922 roku, a jego załoga zginęła; drugi został rozbity w kwietniu 1922 roku.

Trzeci prototyp DH.14A zakupiony przez australijskiego pilota S. Cottona, początkowo miał wykonać lot z Wielkiej Brytanii do Australii – jako pierwszy w historii lotnictwa. Z uwagi jednak na przeciągającą się jego budowę, nie udało się tego zrealizować, gdyż taki lot samolotem Vickers Vimy w dniach 12 listopad – 10 grudnia 1919 roku wykonali bracia Ross i Keith Smith. Wtedy to zdecydowano, że samolot ten wykona lot z Wielkiej Brytanii do Kapsztadu. Do tego lotu wyruszył 4 lutego 1920 roku z załogą w składzie: S. Cotton – pilot i W.A. Townsend – mechanik (inżynier z zakładów Napier). W dniu 23 lutego z powodu złych warunków atmosferycznych samolot musiał przymusowo lądować w odległości 30 km na północny wschód od Mesyny, ulegając uszkodzeniu. Samolot naprawiono, powrócił do Wielkiej Brytanii i wziął jeszcze udział w zawodach Aerial Derby w 1920 roku, których jednak nie ukończył. W dniu 16 kwietnia 1921 roku został przekazany lotnictwu brytyjskiemu, gdzie służył jako samolot porównawczy dla samolotów DH.14.

Opis techniczny Samolot DH.14 był dwupłatem o konstrukcji drewnianej, kratownicowej, kryty płótnem. W przedniej części kadłuba umieszczono silnik, za nim były kabiny załogi: pilota, a za nim strzelca pokładowego. Za kabinami załogi znajdowały się dwie komory bombowe. Podwozie było stałe, składało się z kół i płozy ogonowej. W wersji DH.14A przednie podwozie składało się z dwóch par kół połączonych wózkiem.

Napęd stanowiły silnik w układzie V, 12-cylindrowy, chłodzony cieczą.

Samolot w wersji wojskowej DH.14 miał uzbrojenie obronne w postaci stałego karabinu maszynowego Vickers kal. 7,7 mm zsynchronizowanego z obrotami śmigła, umieszczonego na stanowisku pilota i przez niego obsługiwany oraz ruchome sprzężone dwa karabiny Lewis na obrotnicy Scraffa umieszczone na stanowisku strzelca. Posiadał dwie komory bombowe, w których mogło być umieszczone 6 bomb lotniczych o masie 51 kg każda. Samolot DH.14A nie posiadał uzbrojenia, a w miejsce komór bombowych umieszczono trzecią kabinę.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Brytyjskie samoloty bombowe okresu międzywojennego Kategoria:Samoloty Airco Kategoria:Samoloty de Havilland Kategoria:Samoloty pocztowe Kategoria:Dwupłaty Kategoria:Samoloty bombowe z napędem śmigłowym