Meagan Duhamel (ur. 8 grudnia 1985 w Greater Sudbury) – kanadyjska łyżwiarka figurowa, startująca w parach sportowych. Mistrzyni olimpijska z Pjongczangu (2018, drużynowo), wicemistrzyni olimpijska z Soczi (2014, drużynowo) i brązowa medalistka olimpijska z Pjongczangu (2018, w parach sportowych), dwukrotna mistrzyni świata (2015, 2016), dwukrotna mistrzyni czterech kontynentów (2013, 2015), multimedalistka finału Grand Prix (zwycięstwo w 2014) oraz siedmiokrotna mistrzyni Kanady (2012–2018).
Po zakończeniu kariery sportowej w 2018 roku została trenerką oraz komentatorką łyżwiarstwa figurowego, a następnie zaczęła prowadzić własny biznes niezwiązany ze sportem.
Życiorys Początki kariery thumb|left|Duhamel i Buntin na mistrzostwach Kanady 2009
Duhamel rozpoczynała karierę łyżwiarską jako solistka, ale w 2004 roku zaczęła równolegle startować w konkurencji par sportowych. Jej pierwszym partnerem był Ryan Arnold z którym występowała w latach 2004–2006, debiutując w seniorskich zawodach Golden Spin of Zagreb i Nebelhorn Trophy, w których kolejno zajęli pierwsze i drugie miejsce.
W latach 2007–2010 jej partnerem sportowym był Craig Buntin. W trakcie trzech wspólnych sezonów zajmowali miejsca na podium zawodów z cyklu Grand Prix oraz mistrzostw Kanady. Ich największym sukcesem był brązowy medal mistrzostw czterech kontynentów 2010 w Jeonju. W czasie wspólnych występów Buntin wielokrotnie doznawał kontuzji, które uniemożliwiały im występy na niektórych zawodach. Pierwsze problemy zdrowotne miał już w styczniu 2008 roku, kiedy podczas gali po mistrzostwach Kanady doznał kontuzji ramienia. To wykluczyło Duhamel i Buntina ze startu w mistrzostwach czterech kontynentów. Kontuzja odnowiła się podczas już podczas kolejnego startu, w mistrzostwach świata na których zajęli szóste miejsce. Buntin poddał się operacji, która wykluczyła ich ze startu w Skate America 2008, jednak w listopadzie 2008 podczas programu dowolnego na Trophée Eric Bompard Buntin po raz kolejy doznał kontuzji kiedy to Duhamel najechała łyżwą na jego rękę. Para musiała przerwać występ z powodu dużej ilości krwi na lodowisku, ale dali radę dokończyli program po przerwie i zajęli trzecie miejsce w zawodach. Duhamel i Buntin nie zdołali zakwalifikować się na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2010 w Vancouver. W lipcu 2010 roku Craig Buntin zakończył karierę, przez co Duhamel również zaczęła rozważać odejście ze sportu borykając się z własnymi problemami zdrowotnymi: dyskopatią kręgosłupa, dysfunkcją nerwów w nodze, dwoma załamaniami nerowymi.
Partnerstwo z Erikiem Radfordem thumb|left|Program dowolny Duhamel i Radforda na igrzyskach olimpijskich 2018
W sezonie 2010/2011 Duhamel zadebiutowała w parze z Erikiem Radfordem. Podczas mistrzostw Kanady zdobyli srebrny medal i kwalifikację na dwie docelowe imprezy sezonu. Na mistrzostwach czterech kontynentów 2011 wywalczyli srebro, zaś na mistrzostwach świata 2011 zajęli siódme miejsce, po tym jak podczas programu dowolnego Duhamel uderzyła Radforda w nos łokciem na początku tańca podczas obrotu w powietrzu. Duhamel proponowała przerwanie tańca po dostrzeżeniu krwi, ale Radford zadecydował, że nie potrzebuje przerwy. W kolejnym sezonie zaczęli regularnie stawać na podium zawodów z cyklu Grand Prix oraz rozpoczęli dominację w zawodach krajowych, która była nieprzerwana przez kolejne następne siedem lat. W 2013 roku zostali mistrzami czterech kontynentów i brązowymi medalistami mistrzostw świata w kanadyjskim London. Kolejny brązowy medal na mistrzostwach świata wywalczyli rok później. W swoim debiucie olimpijskim, na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 zajęli siódme miejsce w konkurencji par sportowych, zaś w zawodach drużynowych zdobyli srebrny medal z reprezentacją Kanady.
W sezonie 2014/2015 Kanadyjczycy byli niepokonani w sześciu zawodach międzynarodowych. Wywalczyli drugi tytuł mistrzów czterech kontynentów, pierwszy tytuł mistrzów świata i zwyciężyli w finale Grand Prix. W sezonie 2015/2016 potwierdzili dominację swoim drugim tytułem mistrzów świata i zwycięstwami w zawodach Grand Prix oraz Challenger Series, ustępując jedynie rosyjskiemu duetowi Ksienija Stołbowa i Fiodor Klimow podczas finału Grand Prix. W sezonie 2016/2017 zwyciężali w zawodach Grand Prix, a w jego finale zdobyli brązowy medal. Podczas mistrzostw czterech kontynentów w 2017 przegrali jedynie z Chińczykami Sui Wenjing i Han Cong.
Sezon 2017/2018 rozpoczęli od podium na zawodach z cyklu Challenger Series i Grand Prix. Podczas finału Grand Prix w Nagoi zdobyli brązowy medal i byli wymieniani w szerokiej czołówce jako pretendenci do medalu olimpijskiego. Podczas swoich drugich zimowych igrzysk olimpijskich w 2018 w Pjongczangu zaprezentowali się w zawodach drużynowych, gdzie razem z drużyną Kanady zostali mistrzami olimpijskimi. W tańcu krótkim zajęli drugie miejsce za Rosjanami, zaś w programie dowolnym byli najlepsi. Był to ich największy sukces w karierze i drugi medal olimpijski. W konkurencji par sportowych zdobyli 76,82 pkt za program krótki i 153,33 pkt za program dowolny, co pozwoliło im wywalczyć brązowy medal olimpijski, przegrywając jedynie z duetami Sawczenko/Massot i Wenjing/Cong. Duhamel i Radford zdecydowali się nie brać udziału w mistrzostwach świata w 2018, przez co występ na igrzyskach był ich ostatnim w karierze. Obydwoje ogłosili zakończenie kariery od razu po igrzyskach, zaś oficjalne potwierdzenie wystosowano 25 kwietnia. Jej partner, Eric Radford pomimo zapowiedzi zakończenia kariery wrócił do rywalizacji z inną partnerką, Vanessą James, bez informowania o swojej decyzji Duhamel, z którą miał słowną umowę na wspólne występy w rewiach zaraz po jej przerwie na urodzenie dziecka.
W listopadzie 2020 wzięła udział w kanadyjskim programie telewizyjnym Battle of the Blades, w którym w tańcach na lodzie konkurują pary złożone z łyżwiarek figurowych i hokeistów. W parze z Wojtkiem Wolskim zwyciężyła w szóstym sezonie programu.
Życie prywatne Duhamel ma pochodzenie fińskie ze strony matki. W grudniu 2008 została weganką. W lipcu 2014 roku zaręczyła się ze swoim trenerem Bruno Marcotte. Para pobrała się 5 czerwca 2015 roku na Bermudach. Duhamel studiowała żywienie człowieka ze specjalistycznym certyfikatem w zakresie żywienia sportowego i żywienia wegetariańskiego oraz planowała zajęcie się programem odnowy biologicznej dla łyżwiarzy figurowych. 25 października 2019 roku urodziła córkę Zoey, zaś 14 lipca 2022 roku drugą córkę Miyę Charlie.
Osiągnięcia thumb|Występ na gali mistrzów IO w 2018 thumb|Podium mistrzostw świata 2015 thumb|Podium mistrzostw świata 2016 thumb|Podium na mistrzostwach czterech kontynentów 2011 thumb|Podium Trophée Eric Bompard 2008
Pary sportowe Z Erikiem Radfordem Zawody 10–11 11–12 12–13 13–14 14–15 15–16 16–17 17–18 Międzynarodowe Igrzyska olimpijskie 7 3 Mistrzostwa świata 7 5 3 3 1 1 7 Mistrzostwa czterech kontynentów 2 4 1 1 2 GP Finał Grand Prix 5 4 5 1 2 3 3 GP NHK Trophy 1 1 1 GP Skate America 3 GP Skate Canada International 5 3 2 3 1 1 1 1 GP Trophée Éric Bompard 3 2 2 CS Autumn Classic International 1 2 CS Finlandia Trophy 1 Autumn Classic International 1 Nebelhorn Trophy 3 Krajowe Mistrzostwa Kanady 2 1 1 1 1 1 1 1 Zawody drużynowe Igrzyska olimpijskie 2 1 World Team Trophy 3 2 2 2 Team Challenge Cup 1 1
Z Craigem Buntinem Zawody 07–08 08–09 09–10 Międzynarodowe Mistrzostwa świata 6 8 Mistrzostwa czterech kontynentów 4 3 GP Cup of China 4 GP Skate America 4 GP Skate Canada International 6 GP Trophée Éric Bompard 3 Nebelhorn Trophy 2 Krajowe Mistrzostwa Kanady 3 2 3
Z Ryanem Arnoldem Zawody 04–05 05–06 Międzynarodowe Golden Spin Zagrzeb 1 Nebelhorn Trophy 2 Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe Mistrzostwa świata juniorów 8 JGP w Serbii 5 Krajowe Mistrzostwa Kanady 8 6
Solistki Zawody 00–01 01–02 02–03 03–04 04–05 05–06 06–07 Międzynarodowe Mistrzostwa czterech kontynentów 5 Golden Spin of Zagreb 2 Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe Mistrzostwa świata juniorów 13 JGP Finał 5 JGP we Francji 4 1 JGP w Rumunii 5 JGP na Słowacji 12 6 JGP w Szwecji 8 Triglav Trophy 5 Krajowe Mistrzostwa Kanady 5 4 1 10 7 4 6
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kanadyjscy trenerzy łyżwiarstwa figurowego Kategoria:Kanadyjscy łyżwiarze figurowi Kategoria:Kanadyjscy medaliści olimpijscy Kategoria:Kanadyjscy olimpijczycy (Soczi 2014) Kategoria:Kanadyjscy olimpijczycy (Pjongczang 2018) Kategoria:Łyżwiarze figurowi na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 Kategoria:Łyżwiarze figurowi na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018 Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 Kategoria:Osoby pochodzenia fińskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Greater Sudbury Kategoria:Urodzeni w 1985