Eduardo Blanco, pseudonim Manlius (ur. 25 grudnia 1838 w Caracas, zm. 30 czerwca 1912 w Caracas) – wenezuelski pisarz i polityk.
Biografia thumb|Eduardo Blanco (po prawej) i generał Ramón Tello Mendoza Eduardo Blanco w wieku dwudziestu lat rozpoczął karierę wojskową i w szybkim tempie awansował do stopnia pułkownika sztabu generalnego. Został doceniony przez generała José Antonio Páeza, bohatera niepodległości i pierwszego prezydenta Wenezueli po rozpadzie Wielkiej Kolumbii w 1830, który uczynił go swym adiutantem. Od 30 lipca 1900 do 8 listopada 1901 był ministrem spraw zagranicznych w rządzie Cipriano Castro.
Pierwszym utworem literackim Blanco była opowieść zatytułowana Número 111, opublikowana w 1873 pod pseudonimem Manlius, w Caracas w piśmie „La Revista”. W kolejnym roku pismo „La Tertulia” opublikowało w odcinkach romantyczną historię Vanitas vanitatis. Na łamach tego pisma ujawniona została też prawdziwa tożsamość autora. 2 sierpnia 1879 w Teatro Caracas odbyła się premiera dramatu w trzech aktach Lionfort, który znacząco zaznaczył obecność Eduardo Blanco kręgu literackim Wenezueli. Utwór teatralny zyskał jednogłośną pochwałę krytyków i widzów.
Największym dziełem Blanco jest Venezuela Heroica, klasyczne dzieło romantyczne napisane prozą, ukazujące historię jako epos. Pisarz wykorzystał swoje umiejętności, aby przedstawić krwawą wojnę i największe bitwy wojny o niepodległość, oddając jednocześnie hołd bohaterom, którzy walczyli o wolność Wenezueli. Pierwsze wydanie ukazało się w 1881 i składało się z pięciu rozdziałów poświęconych bitwom pod: La Victoria, San Mateo, Las Queseras del Medio, Boyacá i Carabobo. W 1883 Blanco rozszerzył dzieło i dodał kolejne sześć bitew pod: Sitio de Valencia de Venezuela, Maturín, La invasión de los Seiscientos, La Casa Fuerte, San Félix i Matasiete. Historię bitwy pod Carabobo usłyszał od generała José Antonio Páeza, podczas spotkania z marszałkiem Juanem Crisóstomo Falcónem, w pobliżu miejsca bitwy, gdzie spotkali się, aby zakończyć wojnę federalną (1859–1863).
Blanco jest także autorem powieści historycznej Zárate (1882). Dzieło to dało początek ruchowi literackiemu w literaturze wenezuelskiej zwanemu kreolizmem (criollismo literario lub literatura criollista). Ten trend literacki był popularny od końca XIX do początku XX w. w Ameryce Łacińskiej i Południowej. Cechował się przedstawianiem w realistyczny sposób scen, języka, obyczajów i historii kraju, z którego pochodził pisarz.
W 1911 obchodzono w Wenezueli pierwsze stulecie niepodległości, podczas uroczystości w Teatro Municipal Eduardo Blanco został uhonorowany mianem pisarza narodowego.
Twórczość El Número Ciento once (1873) Vanitas vanitatis (1874) Una Noche en Ferrara (1875) Lionfort (1879) Venezuela Heroica (1881) Zárate (1882)
Przypisy
Kategoria:Dramaturdzy XIX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Caracas Kategoria:Pisarze hiszpańskojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Caracas Kategoria:Prozaicy XIX wieku Kategoria:Wenezuelscy dramaturdzy Kategoria:Wenezuelscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Wenezuelscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1838 Kategoria:Zmarli w 1912