Antoni Julian Motz (ur. 23 lutego 1904 w Warszawie, zm. 17 września 1940 w Palmirach) – polski lekarz, działacz Komendy Obrońców Polski.
Życiorys Był synem Antoniego i Zofii z Kiedrzyńskich, absolwentem z 1921 Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie. W czasie wojny polsko-rosyjskiej 1920 służył w 9 Dywizjonie Artylerii Konnej. Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskiem w latach 1923- 1926. Po studiach został adiunktem w szpitalu Dzieciątka Jezus oraz pracownikiem Pogotowia Ratunkowego. W latach 30. współwłaściciel kliniki lekarskiej “5555″. W czasie okupacji niemieckiej pracował w II Oddziale Chirurgicznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, organizator służby zdrowia ZWZ. Zaangażowany w tajne nauczanie na UW w zakresie nauk medycznych. Aresztowany przez Gestapo za ukrywanie i leczenie rannego oficera. Więziony w alei SzuchaLeon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 431., od 26 czerwca 1940 na Pawiakulista więźniów Pawiaka, rozstrzelany w zbiorowej egzekucji w Palmirachnotka biograficzna na stronie korporacji akademickiej Aquilonia.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Komendy Obrońców Polski Kategoria:Ofiary zbrodni w Palmirach Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Więźniowie aresztu śledczego Gestapo w alei Szucha w Warszawie Kategoria:Zmarli w 1940