Tadeusz Michał Zbigniew Szamota (ur. 26 października 1897 w Lublinie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – porucznik służby zdrowia rezerwy Wojska Polskiego, lekarz chirurg, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława i Janiny z Witkowskich. Ukończył w 1916 gimnazjum Konopczyńskiego w Warszawie. Podczas studiów, w 1917, działał w Kole im. Staszica, organizował strajk akademicki. W 1918 członek POW. Od 12 listopada 1918 do 18 maja 1921 służył w Wojsku Polskim. Podczas wojny polsko-bolszewickiej ułan w I Szwadronie Województwa Warszawskiego, następnie podchorąży w szpitalu w Tarnowie. W 1921 przeniesiony do rezerwy. Mianowany podporucznikiem rezerwy od 1 stycznia 1920, przydzielony do kadry zapasowej 4 Szpitala OkręgowegoNotka biograficzna, nekropole.info, [dostęp: 2017-10-22].. W 1925 ukończył studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Po ukończeniu studiów był dyrektorem szpitala powiatowego w OstrołęceInformacja o stanowisku dyrektora szpitala, szpital-stroleka.pl, [dostęp: 2017-10-22]. i Sieradzu. W listopadzie 1926 powraca do Warszawy, zostaje asystentem Szpitala Dzieciątka Jezus oraz lekarzem warszawskiej Kasy Chorych.
Działał m.in. w Kole Medyków, A.Z.S., BBWR, towarzystwie „Przystań”, Polskiej Macierzy Szkolnej, Związku Strzeleckim, Związku Oficerów Rezerwy RP. Był członkiem Związku Lekarzy Państwa Polskiego.
Autor spisanych w lutym 1938 Wspomnień i refleksji opublikowanych w 1939 w Pamiętnikach lekarzy.
W 1939 zmobilizowany. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 3758.5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitanaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Życie prywatne Był żonaty z Czesławą z Kosińskich herbu Rawicz (1900–1930), doktor filozofii, córką inżyniera Juliana Kosińskiego herbu Rawicz (1866–1941) i Anny z Izerowiczówhttps://poranny.pl/ul-warszawska-18-kosinscy-i-bialokozowie-mieli-tu-dom/ar/9961786https://poranny.pl/ul-warszawska-18-kolejni-wlasciciele/ar/9989731. Z małżeństwa tego zrodziła się dwójka dzieci; Hanna Aleksandra (1926–2019) oraz Marek (1925–1944), obydwoje byli uczestnikami powstania warszawskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zobacz też
jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Macierzy Szkolnej Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Związku Oficerów Rezerwy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Więźniowie obozów NKWD dla jeńców polskich Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Porucznicy lekarze II Rzeczypospolitej