Slavín – mauzoleum położone w Pradze, we wschodniej części Cmentarza Wyszehradzkiego. Pod koniec XIX wieku powstała idea budowy panteonu, miejsca będącego zespołem połączonych grobowców, przeznaczonych do pochówków wybitnych osobistości czeskiej kultury, sztuki, nauki i techniki.
Historia Fundatorami budowy byli burmistrz Smíchova Petr Fischer i rektor parafii wyszehradzkiej, Mikuláš Karlach. Przekazali mauzoleum patriotycznemu stowarzyszeniu Svatobor, które miało nim zarządzać. Architekt Antonin Wiehl przedstawił dwa projekty, z których projekt kaplicy został natychmiast odrzucony. Wybrano wersję zespołu monumentalnych grobowców oraz arkad z katakumbami. Obiekt powstał w latach 1889–1893 we wschodniej części Cmentarza Wyszehradzkiego, w formie neorenesansowych arkad i grobowców, które ozdobiono rzeźbami dłuta Josefa Maudera. Pierwszy pogrzeb miał miejsce osiem lat po zakończeniu budowy, w 1901 spoczął tu poeta Julius Zeyer. W 1929 przeprowadzono pierwszą przebudowę i remont, pracami kierował Josef Fanta.
Pochowani
Zmarły w 1976 aktor Eduard Kohout został pochowany w Slavínie wbrew swojej ostatniej woli, natomiast ciało Jana Nerudy, które zostało ekshumowane do mauzoleum, po protestach krewnych ponownie pochowano w rodzinnym grobie.
Bibliografia
– praca dyplomowa z Uniwersytetu Palackého w Ołomuńcu (Wydział Filozoficzny, Katedra Sztuk Pięknych, dr Alena Kavčáková)
Kategoria:Cmentarze w Pradze Kategoria:Nacjonalizm czeski