Torpedowce typu Kantang – syjamskie (tajlandzkie) torpedowce z lat 30. XX wieku. W latach 1936–1937 w japońskiej stoczni w Tokio zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Królewskiej Marynarce Wojennej Syjamu w czerwcu 1937 roku. W latach 1956–1958 w stoczni w Bangkoku zbudowano czwarty okręt typu, „Sattahip”, będący kopią japońskich jednostek. Ze służby wycofano je w latach 1970–1979, a następnie złomowano.
Projekt i budowa Trzy torpedowce typu Kantang zostały zamówione przez Syjam w Japonii w styczniu 1936 roku. Łączna wartość kontraktu opiewała na bahtów (ok. £). Okręty miały niską wolną burtę (a przez to niewielką dzielność morską) i słabe osiągi, będąc praktycznie patrolowcami z uzbrojeniem torpedowym. Ich zaletą była niska cena. Planowano zamówienie dwóch kolejnych okrętów tego typu, jednak nie doszło do tego. Dopiero po 20 latach, już w kraju zbudowano czwartą jednostkę, będącą kopią okrętów zbudowanych w Japonii.
Trzy pierwsze okręty typu Kantang zbudowane zostały w stoczni w Tokio. Stępki okrętów położono w 1936 roku, zostały zwodowane 26 marca 1937 roku, a do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Syjamu przyjęto je 21 czerwca tego roku. Czwarta jednostka powstała w stoczni w Bangkoku. Stępkę okrętu położono 21 listopada 1956 roku, został zwodowany 28 października 1957 roku, a w roku następnym przyjęto go do służby. Jednostki otrzymały numery taktyczne 5–8 oraz nazwy dystryktów prowincji Syjamu.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Khlongyai” (5) Ishikawajima 1936 26 marca 1937 21 czerwca 1937 „Takbai” (6) „Kantang” (7) „Sattahip” (8) Bangkok 21 listopada 1956 28 października 1957 1958
Dane taktyczno–techniczne Okręty były małymi, przybrzeżnymi torpedowcami. Długość całkowita wynosiła 42 metry (40 metrów między pionami), maksymalna szerokość 4,59 metra i zanurzenie 1,52 metra. Wyporność standardowa wynosiła 110 ton, a pełna 135 ton. Okręty napędzane były przez dwa zestawy turbin parowych Kampon o łącznej mocy 1000 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczały dwa kotły . Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami jednostek wynosiła 19 węzłów. Okręty zabierały 18 ton paliwa, co pozwalało osiągnąć zasięg wynoszący 480 Mm przy prędkości 15 węzłów.
Okręty wyposażone były w jeden podwójny aparat torpedowy kalibru 450 mm (18 cali). Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze działa uniwersalne kalibru 76 mm (3 cale) A1917 L/50. Broń małokalibrową stanowiły dwa pojedyncze działka automatyczne kalibru 20 mm Breda L/65.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 31 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Okręty pełniły służbę w Królewskiej Marynarce Wojennej przez kilkadziesiąt lat. Pod koniec okresu eksploatacji klasyfikowane były jako duże patrolowce. Trzy okręty „japońskie” z listy floty spisano w latach 1970–1972 i złomowano w latach 1973–1976. Najnowszy „Sattahip” służył do 1979 roku, a złomowano go w 1981 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia