Ludwik Sikora (ur. 18 grudnia 1877 w Lachowicach, zm. 29 lipca 1946 tamże) – polski nauczyciel, historyk, znawca oraz popularyzator sadownictwa i pomologii.

Życiorys Urodził się 18 grudnia 1877 w Lachowicach. Kształcił się w C. K. III Gimnazjum w Krakowie, gdzie w 1900 ukończył ósmą klasę, a w 1901 zdał egzamin dojrzałości. Od 1901 do 1905 studiował na Wydziale Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego na kierunku o specjalności historii i geografii pod opieką naukową prof. Wincentego Zakrzewskiego i Wiktora Czermaka. Studiował także nauki pomologiczne.

thumb|240px|Ludwik Sikora wraz z gimnazjalistami z Krakowa-Podgórza na kursie pomologicznym w 1908 thumb|240px|Ludwik Sikora z uczestnikami nauczycielskiego kursu sadownictwa w Sanoku (1918) W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej podjął pracę nauczyciela historii i geografii. Rozporządzeniem z 28 lipca 1903 został mianowany zastępcą nauczyciela w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie uczył historii i geografii (od 17 listopada 1905 do 31 stycznia 1906 był urlopowany). Z Gimnazjum św. Anny 21 października 1906 jako zastępca nauczyciela został przeniesiony do C. K. Gimnazjum w Krakowie-Podgórzu, gdzie uczył historii kraju rodzinnego, języka łacińskiego oraz przeprowadził kurs ogrodnictwa dla uczniów. Dwumiesięczny kurs pomologiczny trwał na początku 1908. Stamtąd 15 września 1908 został przeniesiony do C. K. Gimnazjum w Gorlicach. 27 listopada 1908 zdał nauczycielski egzamin podstawowy w zakresie historii i geografii. Reskryptem C. K. Rady Szkolnej Krajowej z 28 lipca 1911 jako zastępca nauczyciela został przeniesiony z Gorlic do C. K. Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku i mianowany nauczycielem rzeczywistym z ważnością od 1 września 1911. W szkole uczył historii, geografii oraz dziejów ojczystych, a ponadto prowadził kursy ogrodnicze, pomologiczno-warzywnicze, zbierania ziół lekarskich, hodowli grzybów. Rozporządzeniem C. K. Rady Szkolnej Krajowej z 26 listopada 1913 został zatwierdzony w zawodzie nauczycielskim i otrzymał tytuł c. k. profesora. W Sanoku był członkiem wydziału Towarzystwa Pomocy Naukowej. 23 marca 1912 został wybrany członkiem wydziału sanockiego koła Towarzystwa Szkoły Ludowej. W 1912 obok Bolesława Gawińskiego prowadził wykłady podczas kursu ogrodniczo-pszczelniczego dla więźniów sanockiego więzienia, a w 1913 samodzielnie prowadził kurs ogrodniczo-rolniczy w tym więzieniu. Był członkiem wydziału Towarzystwa Ogrodniczo-Pszczelniczego w Sanoku, kierownikiem sanockiej szkółki, ponadto był autorem pomysłu, przedstawionego przez posła Tadeusza Wrześniowskiego jako wniosek 17 stycznia 1912 w trakcie IX kadencji Sejmu Krajowego Galicji, ażeby drogi krajowe, gminne i rządowe obowiązkowo obsadzać drzewami owocowymi względnie użytecznymi. Działał w Towarzystwie Upiększania Miasta Sanoka, w 1912 wybrany wydziałowym. Pod koniec 1912 został wybrany zastępcą członka wydziału „Towarzystwa Bursy”, sprawującego pieczę nad Bursą Jubileuszową im. Cesarza Franciszka Józefa w Sanoku. Po wybuchu I wojny światowej od 1 września 1914 wraz z bliskimi przebywał w Wiedniu. Tam służył w oddziale Samarytanina Polskiego w Wiedniu. Następnie jako c. k. profesor odbywał służbę wojskową w szeregach c. i k. armii do 3 listopada 1915 (zajmował się szkoleniem inwalidów wojennych w sadownictwie), po czym nadal nauczał w sanockim gimnazjum. W kwietniu 1918 wykładał na nauczycielskim kursie sadownictwa w Sanoku.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pozostawał nauczycielem w okresie II Rzeczypospolitej. W okresie swojej pracy w Sanoku aktywnie działał na rzecz oświaty w zakresie sadownictwa, po czym na łamach tygodnika „Ziemia Sanocka” nr 17 z 23 czerwca 1919 został oskarżony o paskarstwo, czemu zaprzeczył w liście otwartym z 24 lipca 1919, opublikowanym na łamach tego czasopisma nr 24 z 10 sierpnia 1919. Rozporządzeniem Rady Szkolnej Krajowej z 29 grudnia 1919 został przeniesiony z Sanoka do Państwowego Gimnazjum w Dębicy od 15 grudnia 1919, gdzie uczył geografii i historii, zainicjował prowadzenie kursów ogrodnictwa oraz angażował się w działalność patriotyczną w szkole. Od 1 października 1922 do roku szkolnego 1925/1926 pracował w Państwowym Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Żywcu (uczył geografii i historii). Następnie uczył historii i geografii w Państwowym Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Myślenicach. Stamtąd rozporządzeniem Ministra Wyznań i Oświecenia Publicznego z 31 maja 1929 został przeniesiony do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Brzesku od 1 września 1929, gdzie pracował do 1931, ucząc geografii i historii oraz działając na rzecz wychowania patriotycznego młodzieży. W okresie II RP przeniesiony w stan spoczynku.

Był autorem publikacji o tematyce historycznej. Sporządził odpis z kronik w rodzinnych Lachowicach, tworząc zapis genezy powiatu suskiego. Od 1908 był organizatorem kursów w zakresie sadownictwa i ogrodnictwa zarówno dla nauczycieli, jak i dla uczniów, a także dla ludności. Jego propagowanie tej wiedzy przyczyniło się do zakładania sadów i ich pielęgnowania.

Zmarł 29 lipca 1946 w Lachowicach. Był żonaty, miał córkę. W Sanoku żył także pochodzący z Lachowic Antoni Sikora (1883-1930), ożeniony tamże w 1917 z Felicją Nagaj i zajmujący się handlem.

Osobę prof. Ludwika Sikory przywołał w swoich wspomnieniach z czasów gimnazjalnych Walerian Bętkowski.

Publikacje Szwedzi i Siedmiogrodzianie w Krakowie od 1655 do 1657 roku (1908, 1910). Wpływ nauki ogrodnictwa na rozwój intelektualny, moralny i fizyczny młodzieży szkół średnich (1910). Stacje pomologiczne dla szkół średnich (1911). Królewskie letnisko leśne (1931). Okruchy historyczne Lachowic koło Żywca (1931, określana także jako Kronika Lachowic).

Odznaczenia Odznaka pamiątkowa dla osób zasłużonych przy propagandzie Pożyczki Państwowej (ok. 1920/1921, przyznana przez Ekspozyturę Propagandy Pożyczki Państwowej w Krakowie).

austro-węgierskie Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych (przed 1914). Krzyż Jubileuszowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych (przed 1912)Według publikacji Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918, wydanej w 1918, Ludwik Sikora otrzymał jedynie Krzyż Jubileuszowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych..

Przypisy

Linki zewnętrzne Dzieła Ludwika Sikory w bibliotece Polona

Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Szkoły Ludowej Kategoria:Galicyjscy nauczyciele Kategoria:Lachowice Kategoria:Ludzie związani z Brzeskiem Kategoria:Ludzie związani z Dębicą Kategoria:Ludzie związani z Gorlicami Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Ludzie związani z Myślenicami Kategoria:Ludzie związani z Żywcem Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Jubileuszowym Pamiątkowym dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polscy nauczyciele geografii Kategoria:Polscy nauczyciele historii Kategoria:Polscy sadownicy Kategoria:Polscy pomolodzy Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1946