thumb|150px|Litera Ł jako nieoficjalny kod samochodowy Łużyc Ł (eł, przekreślone L, L z kreską ukośną) – szesnasta litera polskiego alfabetu. Występuje także w kilku alfabetach języków słowiańskich (w kaszubskim, dolnołużyckim, górnołużyckim oraz w łacinkach białoruskiej i ukraińskiej), a także w języku weneckim, wilamowskim i języku Nawahów. Oznacza spółgłoskę // lub // w językach słowiańskich i // w językach indiańskich.
Pierwsze rozróżnienie ortograficzne l i ł pojawiło się w traktacie Jakuba Parkoszowica z roku 1440: dla „l” zaproponował literę przypominającą dla ł literę l z kreską biegnącą ku górze, w lewo. Obecną ortografię wprowadził Stanisław Zaborowski w wydanej w Krakowie w latach 1514–1515 książce „Orthographia seu modus recte scribendi et legendi Polonicum idioma quam utilissimus”. Autor ten uważany jest także za ojca litery ż.
Kodowanie W unikodzie litera Ł ma następujące kodowanie: wielka litera Ł: U+0141 mała litera ł: U+0142
W ISO 8859 Ł jest włączona w systemy kodowania Latin-2, Latin-7 (Baltic Rim) oraz Latin-10 (South-Eastern European).
W TeXu Ł zapisuje się następująco: wielka litera Ł: \L mała litera ł: \l
Wymowa Wskutek wałczenia, Ł jest wymawiane jak U w takich wyrazach jak „auto”. Zanika wymowa Ł scenicznego (kresowego).
Zobacz też L
Przypisy
Kategoria:Diakrytyzowane litery polskie Kategoria:Spółgłoski Kategoria:Przekreślone litery łacińskie