100 Dywizja Strzelecka () – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej; żołnierze dywizji uczestniczyli m.in. w uwolnieniu więźniów niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau.

I formowanie Dywizja Strzelców sformowana w Uralskim Okręgu Wojskowym. Brała udział w agresji na Polskę w 1939 i w wojnie zimowej w Finlandii.

W czerwcu 1941 w składzie 2 Korpusu Strzeleckiego 13 Armii Frontu Zachodniego.

W 1941 w jej skład wchodziły: 85 pułk strzelecki 331 pułk strzelecki 355 pułk strzelecki 34 pułk artylerii 46 pułk artylerii haubic 81 pułk artylerii przeciwpancernej oraz 397 dywizjon moździerzy, 183 dywizjon artylerii przeciwlotniczej, 69 batalion rozpoznawczy, 90 batalion saperów, 29 batalion łączności, 23 batalion medyczno-sanitarny, 2 batalion transportowy i 62 kompania chemiczna.

Po walkach pod Jelnią, na bazie resztek dywizji utworzono 1 Dywizję Strzelecką Gwardii.

II formowanie Dywizja ponownie sformowana 18 marca 1942 w Wołogdzie w Archangielskim Okręgu Wojskowym. Żołnierze pochodzili głównie z okręgów wojskowych: Wołogdy, rejonów Archangielska i regionów Republiki Komi. Za zdobycie Lwowa w ramach operacji lwowsko-sandomierskiej dywizja otrzymała miano „lwowskiej”. W 1945,razem z 148 Dywizją Strzelecką i 304 Dywizją Strzelecką, wchodziła w skład 106 Korpusu Strzeleckiego. W czasie walk na ziemiach polskich 100 DS dowodził gen. mjr Fiodor Krasawin. Dywizja uczestniczyła m.in. w ofensywie Armii Czerwonej rozpoczętej 12 stycznia 1945 roku, biorąc udział w przełamaniu niemieckich fortyfikacji Stellung a2. W trakcie operacji sandomiersko-śląskiej żołnierze dywizji 27 stycznia 1945 wyzwolili więźniów niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau. Jako pierwsi do obozu dotarli żołnierze 454 pułku piechoty. Przed południem zwiadowcy dywizji weszli na teren podobozu Monowitz. W południe oswobodzono centrum Oświęcimia, a ok. godz. 15.00, po krótkiej potyczce z wycofującymi się Niemcami, weszli jednocześnie na teren KL Auschwitz I i do oddalonego o mniej więcej 2 km Birkenau.

W jej skład wchodziły: 454 pułk piechoty 460 pułk piechoty 472 pułk piechoty 1031 pułk artylerii oraz 408 samodzielny dywizjon przeciwpancerny, 189 kompania rozpoznawcza, 326 batalion inżynieryjny, 676 samodzielny batalion łączności (640 samodzielna kompania łączności), 246 batalion medyczno-sanitarny, 346 samodzielny batalion przeciwchemiczny, 530 kompania transportu samochodowego, 374 piekarnia polowa, 845 dywizyjny szpital weterynaryjny (walczyły też psy i konie), 1973 polowa stacja pocztowa (poczta polowa) i 1153 Polowa Kasa Banku Państwowego.

Dowódcy dywizji kombrig Arkadij Jermakow (był w 1939) gen. mjr Iwan Russijanow gen. mjr Fiodor Krasawin

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Radzieckie dywizje strzeleckie z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Auschwitz-Birkenau