mały|Grób Tadeusza Tomajera na cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie Tadeusz Julian Tomajer (ur. 12 lutego 1895 w Kołomyi, zm. 10 marca 1980 w Warszawie) – podpułkownik Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, sędzia.
Życiorys Urodził się 12 lutego 1895 w Kołomyi jako syn Piotra (w 1895 asystent rewidenta rachunkowego w C. K Dyrekcji Okręgu Skarbowego w Kołomyi) i Marii Antoniny z Cieślaków.
Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach II Brygady. Był więziony w obozach niemieckich jako jeniec wojenny. W 1920 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie z tytułem magistra. W II Rzeczypospolitej pracował w sądownictwie. Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. W 1934 był oficerem rezerwowym 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych i pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kołomyja II. Od 1927 do 1929 był sędzią Sądu Powiatowego w Ottyni, od 27 marca 1929 do 1939 sędzią Sądu Powiatowego w Kołomyi. Będąc aplikantem sądowym został członkiem gniazda Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, jako radca w październiku 1933 został powołany do wydziału gniazda i pełnił od tego czasu funkcję sekretarza. Był członkiem kołomyjskiego koła Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów RP.
Podczas II wojny światowej od 1941 do marca 1944 był sędzią Sądu Grodzkiego w Kołomyi. Podczas wojny został członkiem Zakonu Odrodzenia Narodowego w Kołomyi. 3 czerwca 1944 został wcielony do ludowego Wojska Polskiego. Służył jako sędzia sądu Sądu Polowego 6 Dywizji Piechoty, następnie 1 Armii Wojska Polskiego. Od września 1944 był sędzią w Najwyższego Sądu Wojskowego sprawując stanowisko sędziego Wydziału I i II. W 1946 był w stopniu majora. W 1947 awansowany do stopnia podpułkownika. Uczestniczył w procesach sądowych skazujących działaczy polskiego ruchu niepodległościowego. W listopadzie 1952 został przeniesiony do rezerwy.
Zmarł w 1980 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 15 kwietnia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1 października 1946 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą, oraz za sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”. Krzyż Zasługi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Internowani w Niemczech w czasie I wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Kołomyi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie intendenci z wyższymi studiami wojskowymi Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Sędziowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Sędziowie i prokuratorzy aparatu represji w Polsce (1944–1956) Kategoria:Sędziowie Najwyższego Sądu Wojskowego (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich