19 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.
Formowanie Formowanie Korpusu rozpoczęto w marcu 1941 roku w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym. Sztab Korpusu rozlokowany był w Berdyczowie na Ukrainie.
Skład 40 Dywizja Pancerna, 43 Dywizja Pancerna, 213 Dywizja Zmotoryzowana, 21 pułk motocyklowy, 547 samodzielny batalion łączności, 86 samodzielny zmotoryzowany batalion inżynieryjny, 119 korpuśna eskadra lotnicza.
Wyposażenie 22 czerwca 1941 17 Korpus Zmechanizowany liczył 22 654 żołnierzy (63% stanu etatowego) oraz miał na stanie: 458 czołgów, w tym: 9 T-34, 6 KW-1, 291 T-26, 152 T-27 i T-38, 26 samochodów pancernych BA-10 i BA-20, 865 samochodów, 85 ciągników, 18 motocykli.
Dowódcy generał major Nikołaj Fieklenko
Działania W chwili ataku Niemiec na ZSRR korpus znajdował się w składzie wojsk 5 Armii Frontu Południowo-Zachodniego. Uczestniczył w walkach w okolicy Dubna (Bitwa w rejonie Dubno – Łuck – Brody). Po walkach w czerwcu/lipcu 1941 roku w korpusie na dzień 1 sierpnia 1941 roku zostało 28 czołgów.
Zobacz też Korpusy zmechanizowane Armii Czerwonej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie korpusy zmechanizowane z okresu II wojny światowej Kategoria:Berdyczów Kategoria:Radzieckie jednostki zmechanizowane utworzone w 1941