World Rugby Women’s Sevens Series (2016/2017)

World Rugby Women’s Sevens Series (2016/2017) (od nazwy sponsora, HSBC – HSBC Women’s World Rugby Sevens Series) – piąta edycja World Rugby Women’s Sevens Series, organizowanej przez World Rugby corocznej serii turniejów dla żeńskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Była jednocześnie jedną z kwalifikacji do Pucharu Świata 2018.

W sierpniu 2016 roku World Rugby ogłosiła, że sezon będzie się składać z sześciu turniejów – w Dubaju, Sydney, Kitakyūshū, Langford, Clermont-Ferrand i jeszcze jednej lokalizacji, która miała zostać podana w późniejszym terminie – rozegranych w okresie od grudnia 2016 do czerwca 2017 roku. Jeszcze przed rozpoczęciem sezonu ujawniono, że do grona organizatorów zawodów dołączy Las Vegas. Połowa z nich odbyła się łącznie z turniejami męskimi, pozostałe zaś stanowiły odrębne zawody. Liczbę drużyn w każdym z turniejów ustalono na dwanaście, z których jedenaście brało udział we wszystkich zawodach sezonu, dwunasty uczestnik był zaś ogłaszany przez każdymi zawodami.

Sezon zdominowały reprezentantki Nowej Zelandii, które pomimo wprowadzenia wielu debiutantek przegrały zaledwie jedno spotkanie z trzydziestu sześciu, z Amerykankami w Australii. Turniej w Sydney wygrały wówczas Kanadyjki, które zajęły w klasyfikacji generalnej ostatecznie trzecią lokatę ze stratą dwóch punktów do Australijek, z którymi pięciokrotnie spotykały się w półfinałach. Pozostałe reprezentacje skupiły się w trzech grupach – cztery kolejne dzieliło między sobą zaledwie sześć punktów, dwie następne łatwo odskoczyły od strefy spadkowej, natomiast zakończoną niepowodzeniem walkę z Hiszpankami o utrzymanie w gronie elity stoczyły Brazylijki. Najwięcej punktów w sezonie zdobyła Kanadyjka Ghislaine Landry, zaś w klasyfikacji przyłożeń zwyciężyła Nowozelandka Michaela Blyde, ta druga otrzymała też Impact Player Series Award dla zawodniczki, która uzyskała największą w sezonie liczbę punktów za szarże w obronie, przełamania linii obronnej przeciwnika, ponadtrzymetrowe ataki z piłką w ręku oraz jej oddania "na kontakcie". Prócz tych dwóch zawodniczek do najlepszej siódemki sezonu wybrano także Brittany Benn, Ruby Tui, Sharni Williams, Alev Kelter i Portia Woodman, zaś najlepszą debiutantką uznano Raijieli Daveua. Awans na Puchar Świata 2018 uzyskały Australia, Fidżi, Francja i Rosja.

Panel sędziowski, podobnie jak w poprzednich dwóch sezonach, składał się z kobiet uzupełnionych o dwóch mężczyzn. Sponsorem tytularnym cyklu, tak jak w przypadku zawodów męskich, był HSBC.

Zawody były transmitowane w telewizji w ponad stu państwach i terytoriach (m.in. w Sky Sports, Fox Sports, NBC, SuperSport, OSN Sports czy CNN), na pozostałym obszarze globu dostępne były w postaci strumieniowej w Internecie. Zarówno w zawodach żeńskich, jak i męskich została wprowadzona technologia Hawk-Eye, która wspomóc miała ona w podejmowaniu decyzji meczowych komisarzy odpowiedzialnych za karanie zawodników grających sprzecznie z fair play oraz personel medyczny monitorujący urazy głowy.

Kalendarz TurniejKrajMiastoStadionData Dubai Women’s Sevens 2016 Dubaj The Sevens 1–2 grudnia 2016 Australia Women’s Sevens 2017 Sydney Sydney Football Stadium / Kippax Oval 3–4 lutego 2017 USA Women’s Sevens 2017 Las Vegas Sam Boyd Stadium 3–4 marca 2017 Japan Women’s Sevens 2017 Kitakyūshū Honjō Athletic Stadium 22–23 kwietnia 2017 Canada Women’s Sevens 2017 Langford Westhills Stadium 27–28 maja 2017 France Women’s Sevens 2017 Clermont-Ferrand Stade Gabriel-Montpied 24–25 czerwca 2017

System rozgrywek Podobnie jak w przypadku męskich rozgrywek zwycięzcą cyklu zostanie zespół, który podczas całego sezonu zdobędzie najwięcej punktów przyznawanych za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym turnieju. Każde z zawodów gromadzą dwanaście reprezentacji, z których jedenaście jest stałymi uczestnikami cyklu (core teams), a ostatni uczestnik będzie ogłaszany przed poszczególnymi turniejami. Status core teams otrzymała najlepsza dziewiątka poprzedniego sezonu (Anglia, Australia, Fidżi, Francja, Hiszpania, Kanada, Nowa Zelandia, Rosja i USA), kolejne dwa miejsca zarezerwowano dla najlepszego zespołu – spośród tych, które nie były stałymi uczestnikami cyklu – światowego turnieju kwalifikacyjnego do IO 2016 oraz samego turnieju olimpijskiego. Wywalczyły je odpowiednio zawodniczki z Irlandii i Brazylii.

core teamsZaproszone zespołyWSS 2015/2016eliminacjeDUB: AUS: USA: JPN: CAN: FRA:

Przystępujące do turnieju reprezentacje mogą liczyć maksymalnie dwanaście zawodniczek. W fazie grupowej spotkania toczone są bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługuje odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. Po jej zakończeniu ustalany jest ranking – pierwsze osiem zespołów awansuje do ćwierćfinałów, pozostała czwórka walczy zaś o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty są ustalane kolejno na podstawie: wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami; lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych punktów; większej liczby zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej, organizowana jest dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecz finałowy składa się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmuje siedem minut.

Za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym z turniejów przyznawane są punkty liczone do klasyfikacji generalnej: MiejscePunktacja 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121

W przypadku tej samej liczby punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn są ustalane kolejno na podstawie: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych przyłożeń; drużyny są klasyfikowane ex aequo.

Zawody stanowiły także jedną z kwalifikacji na Puchar Świata 2018. Status core teams w tymże sezonie WSS posiadało jedenaście reprezentacji, z których cztery miały już zapewniony awans do turnieju finałowego (półfinalistki poprzedniej edycji). Cztery kolejne miejsca były przeznaczone dla najwyżej sklasyfikowanych w punktacji generalnej sezonu zespołów spośród pozostałych siedmiu.

Turnieje

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

MiejsceReprezentacja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Klasyfikacja generalna MiejsceReprezentacjaPunkty DUB AUS USA JPN CAN FRA Ogółem 1 20 16 20 20 20 20 116 2 18 14 18 16 16 18 100 3 10 20 16 18 18 16 98 4 12 12 12 14 4 12 66 5 16 8 10 12 12 8 66 6 2 18 14 8 10 10 62 7 8 10 8 6 14 14 60 8 14 3 3 10 6 1 37 9 4 6 6 4 8 6 34 10 3 2 4 3 3 4 19 11 1 4 2 2 2 2 13 12 6 – – – – – 6 13 – – – 1 – 3 4 14 – 1 – – – – 1 15 – – – – 1 – 1 16 – – 1 – – – 1

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona