USS Grayling (SS-18) – amerykański okręt podwodny z okresu I wojny światowej, druga zamówiona jednostka typu D. Została zwodowana 16 czerwca 1909 roku w Fore River Shipyard w Quincy i przyjęta w skład US Navy 23 listopada tego roku. W listopadzie 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne D-2. Okręt wycofano ze służby 18 stycznia 1922 roku i sprzedano.

Projekt i budowa Konstrukcja USS „Grayling” oparta była na rozwiązaniach poprzednich typów okrętów podwodnych zaprojektowanych przez Electric Boat (szczególnie na typie C. Okręt, prócz zwiększonej długości i wyporności, cechował dużych rozmiarów kiosk z mostkiem oraz dwa peryskopy. Po raz pierwszy w amerykańskich okrętach podwodnych zastosowano w nim podział kadłuba na przedziały rozdzielone grodziami wodoszczelnymi.

USS „Grayling” (Submarine Torpedo Boat No. 18) zbudowany został w Fore River Shipyard w Quincy. Wodowanie miało miejsce 16 czerwca 1909 roku.

Dane taktyczno–techniczne „Grayling” był małym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita jednostki wynosiła 41,1 metra, szerokość 4,2 metra i zanurzenie 3,6 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 288 ton, a w zanurzeniu 337 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe o łącznej mocy 600 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 260 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 12 węzłów na powierzchni i 9,5 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1240 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 80 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów.

Okręt wyposażony był w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18"), z łącznym zapasem czterech torped. Załoga okrętu składała się z 15 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Przebieg służby USS „Grayling” został wcielony do służby w US Navy 23 listopada 1909 roku. Pierwszym dowódcą jednostki został por. mar. Owen Hill. Okręt włączono w skład Floty Atlantyckiej jako jednostkę flagową 3. Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Stacjonując na Wschodnim Wybrzeżu, uczestniczył w szkoleniu, ćwiczeniach torpedowych oraz próbach i eksperymentach. 17 listopada 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne D-2.

W maju 1915 roku w Nowym Jorku jednostka wzięła udział w Prezydenckim Przeglądzie Floty. Podczas I wojny światowej D-2 stacjonował w New London, gdzie służył jako jednostka szkoleniowa. Okręt trafił do rezerwy 9 września 1919 roku. 17 lipca 1920 roku okręt otrzymał numer identyfikacyjny SS-18.

D-2 został wycofany ze służby 18 stycznia 1922 roku w Filadelfii. Sprzedano go 25 września 1922 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Amerykańskie okręty podwodne typu D Kategoria:Okręty zbudowane w Fore River Shipyard