SM UC-18 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 4 marca 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 15 sierpnia 1916 roku. W trakcie służby operacyjnej we Flotylli Flandria okręt odbył sześć patroli bojowych, podczas których za pomocą torped i min zatopił 34 statki o łącznej pojemności BRT, a trzy statki o łącznej pojemności BRT zostały uszkodzone. 19 lutego 1917 roku SM UC-18 został zatopiony ogniem artylerii brytyjskiego statku-pułapki HMS „Lady Olive”.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-18 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako trzecia jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 24 okrętów tego typu zamówionych w tej wytwórni. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy. UC-18 otrzymał numer stoczniowy 268 (Werk 268). Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 4 marca 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 729 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-18 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 49,35 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 417 ton, a w zanurzeniu 493 tony. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V23/34 o łącznej mocy 368 kW (500 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym BBC o łącznej mocy 340 kW (460 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,6 węzła na powierzchni i 7 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9430 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym przedziałem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Przebieg służby 1916 rok 15 sierpnia 1916 roku SM UC-18 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Tego dnia pierwszym – i zarazem jedynym dowódcą UC-18 mianowany został por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Wilhelm Kiel, dowodzący wcześniej UB-12. Po okresie szkolenia, 19 października okręt włączono do Flotylli Flandria. Od października do grudnia UC-18 wraz z innymi podwodnymi stawiaczami min Flotylli Flandria postawiły 10 zagród minowych liczących łącznie 70 min u wschodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii, 41 zagród liczących 161 min przy brytyjskim brzegu kanału La Manche i 15 zagród liczących 72 miny u wybrzeży Francji. 3 listopada na postawioną przez UC-18 nieopodal Great Yarmouth minę wszedł zbudowany w 1907 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Glenprosen” (224 BRT), który zatonął ze stratą pięciu członków załogi. Dwa dni później na tych samych wodach zatonął na minie zbudowany w 1915 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Cantatrice” (302 BRT); zginęła cała, licząca 18 osób załoga jednostki. 9 listopada trzecią ofiarą postawionej przez UC-18 koło Great Yarmouth zagrody minowej został zbudowany w 1915 roku pomocniczy bocznokołowy trałowiec HMS „Fair Maid” (432 BRT), na którego pokładzie zginęło pięciu marynarzy.
W dniach 4–19 listopada okręt przeprowadził patrol na wodach kanału La Manche. 9 listopada w odległości 16 Mm na północny zachód od Ouessant UC-18 zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił za pomocą ładunków wybuchowych zbudowany w 1908 roku brytyjski parowiec „Marga” o pojemności 674 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Cardiff do Lorient. 10 listopada na postawionej przez okręt podwodny nieopodal Boulogne-sur-Mer minie zatonęła ze stratą jednego członka załogi zbudowana w 1908 roku barka „H.m.w.” (93 BRT), przewożąca tygle z Londynu do Boulogne-sur-Mer. Trzy dni później w odległości 12 Mm na zachód od Ouessant U-Boot zatrzymał i po zejściu załogi zatopił zbudowany w 1901 roku francuski drewniany szkuner „Lilloise” o pojemności 165 BRT, płynący na trasie Les Sables-d’Olonne – Port Talbot. 15 listopada nieopodal Brestu na postawioną przez UC-18 minę wszedł zbudowany w 1902 roku brytyjski parowiec pasażerski „Lake Michigan” (9288 BRT). Statek, przewożący konie i ładunek drobnicy z Montrealu przez Brest do Londynu, doznał uszkodzeń na pozycji (nikt nie zginął). Następnego dnia w odległości 25 Mm na północny zachód od latarni morskiej Les Hanois okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1914 roku brytyjski parowiec „Trevarrack” o pojemności 4199 BRT, transportujący ładunek kukurydzy z Buenos Aires do Kingston upon Hull (na pozycji ).
10 grudnia okręt wyszedł na patrol na wody Zatoki Biskajskiej. 11 grudnia w odległości 15 Mm na południowy zachód od latarni morskiej St Catherine UC-18 zatopił zbudowany w 1908 roku duński parowiec „Inger” (786 BRT), przewożący owoce z Gandii do Londynu (bez strat w załodze). 13 grudnia okręt postawił pod Brestem zagrodę składającą się z 6 min. 14 grudnia w odległości od 12 do 14 Mm od Île d’Yeu okręt zatrzymał i zatopił po ewakuacji załóg płynące razem dwa parowce: zbudowany w 1898 roku brytyjski „Glencoe” (2560 BRT), transportujący ładunek węgla z Glasgow do Bordeaux, zatopiony torpedą na pozycji oraz pochodzący z 1902 roku portugalski „Leca” (1911 BRT), przewożący 3200 ton węgla z Cardiff do Saint-Nazaire, zatopiony z działa pokładowego na pozycji . W tym samym dniu U-Boot postawił pod Saint-Nazaire dwie zagrody minowe liczące łącznie 12 min. 15 grudnia w odległości 18 Mm od Groix UC-18 zatopił zbudowany w 1901 roku norweski parowiec „Rogn” o pojemności 1028 BRT, transportujący węgiel i maszyny z Liverpoolu do Nantes (nikt nie zginął). 17 grudnia nieopodal wyspy Oléron okręt zatopił pięć jednostek: zbudowany w 1899 roku portugalski parowiec „Cascais” o pojemności 835 BRT, płynący z La Rochelle do Boucau (storpedowany na pozycji ); pochodzący z 1912 roku francuski trzymasztowy szkuner „Immaculee Conception” (246 BRT), zatrzymany i zatopiony na pozycji ; zbudowany w 1899 roku norweski parowiec „Prima” o pojemności 1233 BRT, przewożący węgiel z Port Talbot do Bordeaux (zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony na pozycji ); francuską łódź rybacką „Prosper Leon” (42 BRT), zatrzymaną i zatopioną na pozycji i zbudowany w 1909 roku francuski trzymasztowy szkuner „Saint Yves” (325 BRT), płynący pod balastem z Bordeaux do Saint-Malo, zatrzymany i zatopiony na pozycji . Następnego dnia na postawioną przez okręt podwodny nieopodal Saint-Nazaire minę wszedł zbudowany w 1903 roku amerykański parowiec „Kansan” o pojemności 7913 BRT, przewożący konie i drobnicę na trasie Boston – Saint-Nazaire, doznając uszkodzeń (sześciu członków załogi zostało rannych). 22 grudnia na północ od wybrzeży Bretanii załoga U-Boota zatopiła trzy kolejne jednostki: zbudowany w 1878 roku francuski drewniany szkuner „Amedee” (130 BRT), płynący z Binic do Cardiff, zatrzymany i zatopiony w odległości 35 Mm na południowy wschód od wysp oraz dwa przewożące węgiel duńskie parowce – pochodzący z 1904 roku „Dansborg” (2242 BRT), płynący z Sunderlandu do Lizbony (na pozycji , bez strat ludzkich) i zbudowany w 1913 roku „Hroptatyr” (1300 BRT), płynący z Newcastle upon Tyne do Oranu (na pozycji , zginęły dwie osoby).
1917 rok