mały|Ziemie przekazane książętom śląskim przez wielkopolskich według Kodeksu dyplomatycznego Wielkopolski z zaznaczoną diecezją lubuską Władcy ziemi lubuskiej – ok. 1120 r. Bolesław III Krzywousty inkorporował wprost ziemię lubuską do państwa Piastów (bez zwierzchności lennej). W 1138 r. na mocy Ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego ziemia lubuska została włączona do dzielnicy śląskiej Władysława II Wygnańca.
Władcy ziemi lubuskiej (1138–1250) Piastowie 1138–1146: Władysław II Wygnaniec (zm. 1159) 1146–1163: Bolesław IV Kędzierzawy (w głównych grodach do 1166, zm. 1173) 1163–1172: Bolesław I Wysoki i Mieszko I Plątonogi 1172–1201: Bolesław I Wysoki 1201–1206: Henryk I Brodaty 1206–1209: Władysław Laskonogi
Wettynowie 1209–1210: Konrad II (margrabia Łużyc)
Piastowie 1210–1218: Henryk I Brodaty 1218–1225: Władysław Laskonogi
Inne rody 1225–1226/1227 : Ludwik IV Święty (landgraf Turyngii) 1226/1227–1230: (abp magdeburski)
Piastowie 1230–1238: Henryk I Brodaty 1238–1241: Henryk II Pobożny 1241–1242: Mieszko (jedyny samodzielny, piastowski książę lubuski) 1242–1250: Bolesław II Rogatka W 1249 r. Bolesław II Rogatka, potrzebując pomocy przeciwko księciu wrocławskiemu Henrykowi III, sprzedał ten strategiczny rejon Marchii Brandenburskiej i arcybiskupowi magdeburskiemu Wilbrandowi jako ich kondominium, aby zdobyć pieniądze na prowadzenie lokalnych wojen. W 1253 zastaw ostatecznie przeszedł we władanie Brandenburgii.
Inne rody 1250–1253: (abp Magdeburga), Otton III i Jan I (margrabiowie Brandenburgii)
Władcy ziemi lubuskiej po 1253
Przypisy
Bibliografia Oswald Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895.
Ł