Tadeusz Wacław Jaroszyński (ur. 22 września 1880 w Suchem Lipiu, zm. 20 maja 1933 w Dziekance) – polski lekarz neurolog, psychiatra i psycholog.
Życiorys Urodził się na Lubelszczyźnie jako syn Franciszka Jaroszyńskiego i Ludwiki z domu Sadowskiej. Miał ośmioro rodzeństwa; dorosłości dożyło sześcioro, w tym inżynier i fotograf Jan Zygmunt Jaroszyński oraz lekarz i szachista Paweł Ignacy Jaroszyński. Po ukończeniu gimnazjum w Lublinie podjął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Studia ukończył na Uniwersytecie Kazańskim w 1905 roku, uzupełniał je w klinice neurologiczno-psychiatrycznej Jana Piltza w Krakowie, na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i w Paryżu, pod kierunkiem Józefa Babińskiego. Po powrocie do Warszawy pracował w Szpitalu św. Ducha i przy ul. Złotej. Uczył też higieny w Gimnazjum Męskim im. Mikołaja Reja w Warszawie.
Należał do Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego od czasu założenia w 1920 roku. Był przez 10 lat wydawcą „Neurologii Polskiej”.
Z małżeństwa z Jadwigą Jasińską, secundo voto Kopeć (1889–1964), córką literata i adwokata Kazimierza Juliana Jasińskiego, urodziły się dwie córki, jedną z nich byłą Krystyna Kuliczkowska. Małżeństwo rozpadło się w połowie lat 20. W 1927 z powodu choroby psychicznej został przyjęty do szpitala psychiatrycznego w Dziekance. Zmarł nagle 20 maja 1933. Pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. Lipowej w Lublinie.
Dorobek naukowy W dorobku Jaroszyńskiego znajdują się liczne prace, dotyczące m.in. psychologii wychowania, psychologii szkolnej, psychotechniki, higieny psychicznej, psychoterapii.
Prace Kilka słów o wpływie hygienicznych warunków w fabrykach na zdrowotność robotników i wydajność ich pracy. „Zdrowie”, 1907 Cel i zadania hygieny społecznej. „Zdrowie”, 1909 Kopczynski, Jaroszynski. Contribution à l′étude du pithiatisme. „Nouvelle Iconographie de la Salpêtrière” 23, 1910 „W sprawie psychoterapii” W: Ciągliński A. (red). Prace 1-go Zjazdu neurologów, psychiatrów i psychologów polskich odbytego w Warszawie 11–12–13 października 1909 r. Warszawa: E. Wende i sp., 1910 Przyczynek do psychoanalizy i psychoterapii histeryi. Przypadek z usuniętą siedem lat trwającą paraplegią histeryczną. „Gazeta Lekarska” 45 (8, 9), s. 172–177, 197–202, 1910 Przypadek aleksji. „Neurologja Polska” 2, s. 353–355, 1910/1911 Przyczynek do nauki o psychonerwicach (analiza 35 przypadków histeryi, neurastenii, nerwicy lękowej i psychastenii). „Rocznik Lekarski” 3 (1), 1913 Rola wzruszeń w patologii. „Gazeta Lekarska”, 1913 Testy do badań psychologicznych. Warszawa: Ministerstwo Zdrowia Publicznego, 1920 W sprawie ekspertyz wojskowo-lekarskich w przypadkach neurologicznych. „Lekarz Wojskowy” 1 (6), s. 18–20, 1920 Psychologia i profilaktyka przestępczości u dzieci. „Opieka nad Dzieckiem” 2, 1923 W sprawie wychowania dzieci nerwowych. „Szkoła Specjalna” 1 (1), s. 8–15, 1924
Był także encyklopedystą, redaktorem dwutomowej "Podręcznej encyklopedii pedagogicznej" wydanej we Lwowie w 1923 roku oraz „Encyklopedii Wychowawczej”.
Przypisy
Bibliografia Dr. St. Kop. Ś.p. Dr. Tadeusz Jaroszyński. Kurjer Warszawski nr 139 (21 maja 1933) s. 20
Cezary W. Domański. Los duszy wrażliwej. Charaktery 6, s. 86–89, 2013 Dr. med. Tadeusz Jaroszyński 1880–1933. Higjena Psychiczna 1, s. 329, 1935 Ś.p. Tadeusz Jaroszyński. Rocznik Psychjatryczny 22, s. 200, 1934 Eufemiusz Herman. Neurolodzy polscy. Warszawa: PZWL, 1958 s. 283–285
Linki zewnętrzne Publikacje Tadeusza Jaroszyńskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci Cesarskiego Uniwersytetu Kazańskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Polscy neurolodzy Kategoria:Polscy psycholodzy Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1933