Ewa Kraskowska (ur. 1954 w Poznaniu) – polska literaturoznawczyni, profesor nauk humanistycznych, pracownik naukowy w Instytucie Filologii Polskiej Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej UAM. W latach 2007-2024 kierownik Zakładu Literatury XX Wieku, Teorii Literatury i Sztuki Przekładu IFP UAM.
Życiorys Stopień naukowy doktora uzyskała w 1986 na podstawie pracy pt. Twórczość Stefana Themersona – dwujęzyczność a literatura, przygotowanej pod kierunkiem prof. Jerzego Ziomka. Habilitowała się w 1999 na podstawie dorobku naukowego i rozprawy pt. Piórem niewieścim. Z problemów dwudziestolecia międzywojennego prozy kobiecej. W 2009 uzyskała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. W latach 1988–1991 była lektorką języka polskiego na uniwersytetach w Uppsali i w Sztokholmie. Pełniła też funkcję wiceprzewodniczącej Komitetu Nauk o Literaturze PAN.
W 2025 roku przeszła na emeryturę i otrzymała status profesora seniora UAM.
Zamężna z Lechem Dymarskim.
Książki autorskie W jej dorobku publikacyjnym znajdują się m.in.: Twórczość Stefana Themersona – dwujęzyczność i literatura, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989 Zofia Nałkowska, Rebis, Poznań 1999 Piórem niewieścim. Z problemów prozy kobiecej dwudziestolecia międzywojennego, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 1999; wyd. II, Poznań 2003 Siostry Brontë, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2006 Czytelnik jako kobieta. Wokół literatury i teorii, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2007 "Tyłem, ale naprzód". Studia i szkice o Themersonach, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2018 Ksiądz Kaingba, mój dziadek, słowo/obraz/terytoria, Gdańsk 2021
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Polscy literaturoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1954 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu