Józef Siekierzyński, rus. Йосиф Сєкержинський – Iosyp SiekerzyńskiW ewidencji kościelnej piśmiennictwa diecezji przemyskiej tożsamość zapisywana w języku łacińskim jako „Josephus Siekierzyński”. W tym źródle omyłkowo podano imię „Ioannes”, zob. (ur. 13 marca 1870 w Sanoku, zm. 22 grudnia 1960 tamże) – duchowny greckokatolicki, katecheta, działacz społeczny w Sanoku.

thumb|240px|Grobowiec rodziny Siekierzyńskich w Sanoku Życiorys Urodził się 13 marca 1870 w Sanoku. Z pochodzenia był StarorusinemWojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 545.. Był wyznania greckokatolickiego i narodowości rusińskiej. Był synem Bazylego (leśniczego w Sanoku). Kształcił się w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku, gdzie w 1890 zdał egzamin dojrzałości. W okresie nauki szkolnej pozostawał pod opieką Mikołaja Siekierzyńskiego (kominiarza w Sanoku).

W 1894 został wyświęcony na kapłanaTutaj błędnie podano rok 1892, zob. . i ukończył studia wyższe. Od 1 marca 1895 pracował w szkolnictwie jako katecheta w Sanoku (w pięcioklasowej szkole męskiej kierowanej przez Leopolda Biegę oraz sześcioklasowej szkole żeńskiej kierowanej przez Teodozję Drewińską; po przekształceniu od 1899 odpowiednio w sześcioklasowej szkole męskiej oraz w trzyklasowej wydziałowej żeńskiej w Sanoku połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą, po kolejnym przekształceniu pierwszej z nich od około 1901 uczył w trzyklasowej szkoły wydziałowej męskiej w Sanoku połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą)•••••••••••••••••. Był kapłanem posługującym w greckokatolickiej Parafii Zesłania Ducha Świętego w Sanoku przy cerkwi pod tym wezwaniem. Sprawował funkcję kanclerza greckokatolickiej kurii biskupiej Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. W Sanoku pracował jako greckokatolicki katecheta szkolny. W marcu 1902 został mianowany nauczycielem religii greckokatolickiej w trzyklasowej szkole wydziałowej żeńskiej w Sanoku połączonej z 4-klasową szkołą pospolitą•. Przed 1914 uczył w trzyklasowej wydziałowej szkole męskiej, trzyklasowej (później pięcioklasowej) etatowej szkole wydziałowej żeńskiej, którą kierowała Teodozja Drewińska•Wojciech Sołtys, Oświata i szkolnictwo, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 429.. Jako katecheta pracował w Sanoku nadal w okresie II Rzeczypospolitej. Był powszechnie szanowany i ceniony przez mieszkańców Sanoka. W pierwszej połowie 1926 został przeniesiony w stan spoczynku.

Na początku XX wieku był członkiem dyrekcji Towarzystwa Wzajemnego Kredytowego „Beskid” (Obszczestwo Wzaimnoho Kredytu „Beskid”) działającego w budynku przy ul. Tadeusza Kościuszki••. Został wybrany radnym rady miejskiej w Sanoku w 1907•Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 387.•. Był działaczem organizacji gospodarczo-społecznej o charakterze moskalofilskim pod nazwą Russkij Torhowyj DomAlojzy Zielecki, Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. Życie kulturalne. W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 463.. Podczas I wojny światowej i pierwszej okupacji Sanoka przez armię carską, był w grupie działaczy moskalofilskich prowadzących agitację prorosyjskąAlojzy Zielecki, Miasto w latach Wielkiej Wojny 1914-1918, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 485–486.. Był założycielem i po części fundatorem dwutygodnika „Werchowyna”„Płaj. Zeszyt krajoznawczy Towarzystwa Karpackiego”, T. 27-29.. W latach 20. był sekretarzem zarządu stowarzyszenia Ruski Narodny Dom w Sanoku.

Przed 1939 figurował pod adresem ul. Żwirki i Wigury 4 i 6 (numer konskrypcyjny 176). Do końca życia zamieszkiwał w domu przy ulicy Bartosza Głowackiego 8 w Sanoku. Po II wojnie światowej w swoim domu udzielał sakramentów w obrządku wschodnim oraz odprawiał nabożeństwa w kaplicy szpitala w Sanoku. Podczas zjazdu absolwentów sanockiego gimnazjum pod nazwą „Jubileuszowy Zjazd Koleżeński b. Wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej Matury” w dniach 21–22 czerwca 1958 był najstarszym żyjącym wówczas absolwentem szkoły, który zdał maturę w historycznie trzecim roczniku gimnazjum.

Jego żoną była Zofia (Sofia) z domu Ławrowska (ur. 1877), która zmarła 13 października 1911 wskutek przedawkowania środków nasennych. Oboje mieli czworo dzieci, w tym córkę Marię (zm. 1896), synów Jerzego (ur. 1900), Jarosława (ur. 1903, magister praw), Bohdana (ur. 1906, nauczyciel gimnazjalny) Jerzy Siekierzyński kształcił się w gimnazjum w Sanoku. Jarosław Siekierzyński w 1921 został absolwentem gimnazjum w Sanoku, zob. . Także Bohdan uczył się w tym gimnazjum. Ponadto szkołę ukończył w 1925 Teodat Siekierzyński (ur. 1906), będący wyznania greckokatolickiego, zob. . Wraz z rodziną zamieszkiwał przy ulicy Floriańskiej 3/3. Zmarł 22 grudnia 1960 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 24 grudnia 1960•.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Duchowni Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego Kategoria:Duchowni związani z Sanokiem Kategoria:Galicyjscy duchowni greckokatoliccy Kategoria:Katecheci Kategoria:Ludzie urodzeni w Sanoku Kategoria:Moskalofile Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Radni Sanoka (autonomia galicyjska) Kategoria:Starorusini Kategoria:Ukraińcy związani z Sanokiem Kategoria:Ukraińscy katecheci Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1960