Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz ps. Dusza (ur. 13 stycznia 1931 w Nowej Wsi, zm. 14 października 2024) – polski reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, aktor lalkowy, nauczyciel, Zawiszak, powstaniec warszawski, pisarz, podharcmistrzHarcerska Wieczornica w 69. Rocznicę Powstania Warszawskiego już za nami. – Gmina Nieporęt [dostęp z dnia: 2016-04-17], członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich, pracownik Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, prezes Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie (1994–1995)Historia Warszawskiej Rodziny Katyńskiej [dostęp z dnia: 2016-04-17] i prezes Federacji Rodzin Katyńskich (1993–2006)Federacja Rodzin Katyńskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]. Syn aspiranta Władysława Dusiewicza.
Życiorys Dzieciństwo (1931–1944) Urodził się 13 stycznia 1931 w Nowej Wsi (powiat Szamotuły) w rodzinie aspiranta straży więziennej Władysława Dusiewicza (1899–1939) i nauczycielki Jadwigi (pochodzącej z Warszawy). Przed wojną skończył dwie klasy szkoły publicznej w Grodzisku Wielkopolskim. W kwietniu 1941 razem z rodziną został wysiedlony do Łodzi, a następnie przez Konstantynów Łódzki trafił do Warszawy. Działał w harcerstwie. Jako Zawiszak wziął udział w powstaniu warszawskim. Zajmował się zdobywaniem informacji wywiadowczych i przenoszeniem meldunków.
W Polsce Ludowej (1945–1989) Po wojnie został przeszkolony z zakresu skoków spadochronowych oraz na pilota szybowca. Zdał maturę (1948).
Absolwent Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Państwowym Teatrze Lalek i Aktora „Baj” w Warszawie (od 1951), w Centrali Filmów Oświatowych „Filmos” (1963–1965) oraz w Wytwórni Filmowej Czołówka (w 1965)85. urodziny Włodzimierza Dusiewicza Stowarzyszenie Filmowców Polskich [dostęp z dnia: 2016-04-17].
W 1976 w Krakowie na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych za film Polacy w paradzie zwycięstwa otrzymał Nagrodę Szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego za najlepszy film o tematyce patriotycznejWłodzimierz Dusiewicz – FilmPolski.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17].
W III RP (po 1990) W 1993 został wybrany prezesem Zarządu Federacji Rodzin Katyńskich i pełnił tę funkcję do 2006. W tym czasie przez rok (1994–1995) był także prezesem Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie. W 1996 przeszedł na emeryturę. W 2001 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2003 wszedł w skład Rady Programowej Muzeum PolicjiDecyzja nr 141 Komendanta Głównego Policji z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie utworzenia Rady Programowej Muzeum Policji [dostęp z dnia: 2016-04-17].
21 grudnia 2009 udzielił wywiadu Annie Bosiackiej dla Archiwum Historii Mówionej.
W 2011 otrzymał Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2012 w Pałacu na Wodzie w Warszawie został odznaczony przez szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych doktora Jana Stanisława Ciechanowskiego Medalem „Pro Patria” w uznaniu szczególnych zasług w kultywowaniu pamięci o walce o niepodległość Polski [dostęp z dnia: 2016-10-05].
W 2015 w ambasadzie RFN w Warszawie został odznaczony przez ambasadora Rolfa Nikla przyznanym przez prezydenta Niemiec Joachima Gaucka Krzyżem Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec w dowód uznania zasług na rzecz stosunków polsko-niemieckich.
Główny bohater książeczki Zaklęcie na W Michała RusinkaMichał Rusinek, "Zaklęcie na W" Culture.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17].
Działacz Stowarzyszenia Szarych Szeregów (pracuje m.in. w redakcji gazetki „Warszawskie Szare Szeregi”).
W 2019 z okazji 75 rocznicy powstania warszawskiego „za zasługi dla Niepodległej” otrzymał z rąk Prezydenta RP Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości.
Filmografia Reżyser 1972 – Iłża – ziemia walcząca 1977 – Przerwana pieśń ... 1977 – Za drutami 1979 – W moim obiektywie 1981 – Piłka Wodna 1981 – Dajmy im szansę 1983 – Trauguttowcy 1983 – Łęczyckie bajanie o Borucie – panie 1984 – Pałac tysiąca imion 1985 – Nasz dom ojczyzna – Polska 1986 – Bojowe szkoły 1987 – Walczył na morzach i oceanach 1992 – Życiorys do protokołu. Rzecz o generale Leopoldzie Okulickim
Scenarzysta 1977 – Przerwana pieśń ... 1977 – Za drutami 1981 – Piłka Wodna 1981 – Dajmy im szansę 1982 – Zawiszacy 1983 – Trauguttowcy 1983 – Łęczyckie bajanie o Borucie – panie 1984 – Pałac tysiąca imion 1985 – Nasz dom ojczyzna – Polska 1986 – Bojowe szkoły 1987 – Walczył na morzach i oceanach 1989 – Szesnastu 1992 – Życiorys do protokołu. Rzecz o generale Leopoldzie Okulickim 1994 – Grupy szturmowe. Szare Szeregi
Życie prywatne Ma dwie siostry: Mirosławę (1925–przed 2009) i Teresę (ur. 1933).
Przypisy
Bibliografia Włodzimierz Dusiewicz ps. Dusza – wywiad dla Archiwum Historii Mówionej [dostęp z dnia: 2016-04-17]
Linki zewnętrzne Rozmowa z Włodzimierzem Dusiewiczem (13.04.2011) PolskieRadio.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17] Włodzimierz Dusiewicz – Wspomnienia z Powstania Youtube.com [dostęp z dnia: 2016-04-17]
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Filmowców Polskich Kategoria:Członkowie Szarych Szeregów Kategoria:Harcerze w powstaniu warszawskim Kategoria:Nauczyciele związani z Warszawą Kategoria:Odznaczeni Medalem Pro Patria Kategoria:Odznaczeni Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Podharcmistrzowie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Polacy wysiedleni z Wielkopolski 1939–1941 Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Polscy reżyserzy filmowi Kategoria:Polscy scenarzyści filmowi Kategoria:Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Kategoria:Rodziny katyńskie Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2024