Krzysztof January Krawczyk (ur. 8 września 1946 w Katowicach, zm. 5 kwietnia 2021 w Łodzi) – polski wokalista obdarzony barytonowym głosem, gitarzysta i kompozytor.
W latach 1963–1973 i 1976 wokalista zespołu Trubadurzy, w latach 1973–2021 artysta solowy. Za życia wydano 129 oficjalnych płyt z jego muzyką (nie licząc nagranych z Trubadurami oraz bez płyt dodawanych do magazynów, gazet i czasopism). Nazywany był stachanowcem na rynku muzycznym. Wylansował przeboje, m.in. „Byle było tak”, „Parostatek”, „Rysunek na szkle”, „Pamiętam ciebie z tamtych lat”, „Jak minął dzień”, „To co dał nam świat”, „Mój przyjacielu” (duet z Goranem Bregoviciem), „Bo jesteś ty” i „Trudno tak” (duet z Edytą Bartosiewicz). Jego utwory doczekały się coverów, które śpiewali m.in.: T.Love, Aleksandra Szwed, Robert Janowski, Mariusz Kalaga, Maciej Maleńczuk, Robert Rozmus, Stachursky, Piotr Gąsowski, Michał Milowicz, Robert Moskwa, Janusz Józefowicz, Natasza Urbańska, Krzysztof Hanke, Krzysztof Respondek, Piotr Cugowski, Rafał Brzozowski i SławomirT.Love – Zabawa w stylu folk.Ola Szwed – Jak minął dzień.Stachurski – Wróć do mnie.Hanke i Respondek – Mój Przyjacielu.Józefowicz i Urbańska – Viva! Najpiękniejsi, tvp.pl.Koncert „Życia mała garść”..
O popularności Krzysztofa Krawczyka świadczyły trasy koncertowe w Europie i na świecie oraz nagrody i wyróżnienia. W trakcie kariery śpiewał i nagrywał płyty z różnorodną muzyką od popu poprzez rhythm & bluesa, swing, soul, jazz, rock and rolla, country, tango, kolędy, piosenki religijne po dance, folk, funky, reggae, muzykę cygańską i biesiadną. Porównywany był do Toma Jonesa czy Elvisa PresleyaNajbardziej płodny polski artysta..
Młodość Urodził się 8 września 1946 w Katowicach i w następnym miesiącu został ochrzczony w tamtejszym kościele Mariackim. Był synem aktorów i śpiewaków operowych, Januarego Krawczyka (1906–1964) i Lucyny z domu Drapały (1922–2006), którzy poznali się podczas pracy w zakładzie produkcji amunicji w Sosnowcu. Jego matką chrzestną była Irena Sampolińska, siostra ojca. Z uwagi na pracę ojca, w 1947 przeniósł się z rodzicami do Białegostoku, a w 1949 do Poznania, gdzie zamieszkali przy ul. Gwardii Ludowej na WildzieKatarzyna Sklepik, Poznańskie fyrtle Krzysztofa Krawczyka. Piosenkarz spędził tu dzieciństwo, w: Głos Wielkopolski (Magazyn), 9.4.2021, s. 16–17.. Miał brata Andrzeja (1951–2021). Gdy miał cztery lata, ojciec zaczął uczyć go gry na pianinie. We wrześniu 1953 uczęszczał do klasy fortepianu w Podstawowej Szkole Muzycznej nr 1 im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, jednak jej nie ukończył.
W 1956 przeniósł się z rodziną do Łodzi, gdzie zamieszkali przy ul. 10 Lutego. Uczył się w Podstawowej Szkole Muzycznej im. Henryka Wieniawskiego, jednak przerwał naukę w szóstej klasie. W młodości zajmował się także dubbingiem, użyczył głosu m.in. w produkcjach Książę i żebrak oraz Czarne perły. Zagrał także jednego z harcerzy w filmie Szatan z siódmej klasy oraz statystował w kilku innych filmach. Jego muzycznym idolem w tym okresie stał się Mieczysław Fogg, a później również Elvis Presley. Śpiewać uczył się w okresie licealnym. Z liceum został wyrzucony w dziesiątej klasie z powodu młodzieńczych wybryków, dlatego też podjął naukę w szkole wieczorowej, w której zdał maturę. Po śmierci ojca w 1964 został jedynym żywicielem rodziny, dlatego podjął pracę jako goniec i projektant biurowy. Matka w późniejszych latach ponownie wyszła za mąż, za Janusza Rydzyńskiego.
Kariera Trubadurzy Na początku lat 60. występował w zespole Komety. Na jednej z imprez z cyklu „Spotkania z piosenką” organizowanych w Młodzieżowym Domu Kultury w Łodzi został dostrzeżony przez Sławomira Kowalewskiego, od którego nauczył się gry na gitarze i z którym występował na uroczystościach szkolnych. W 1963 podczas wakacji w Mielnie wspólnie założyli zespół Trubadurzy, którego skład uzupełnili: Marian Lichtman, Jerzy Krzemiński i Bogdan Borkowski. Umiejętności wokalne szlifował pod okiem Lichtmana. Wiosną 1964 dali pierwsze występy jako zespół, grając w łódzkim klubie „Siódemki”. W 1965 wystąpili podczas 3. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, na którym za wykonanie utworu „Ondraszku, Ondraszku” otrzymali pierwszą nagrodę za debiut. Z Trubadurami wylansował przeboje, takie jak: „Byłaś tu”, „Kim jesteś”, „Kasia”, „Znamy się tylko z widzenia”, „Krajobrazy”, „Ej, Sobótka, Sobótka”, „Cóż wiemy o miłości” czy „Przyjedź mamo na przysięgę”.
W 1967, po odejściu Jerzego Krzemińskiego do zespołu No To Co, wraz z Mikołajczyk i Lichtmanem działał w eksperymentalnej formacji Izomorf’67, z którą wydał singiel „Nie dowieźli dzisiaj mleka”. Po kilku miesiącach Krawczyk i Lichtman wrócili do Trubadurów, wystąpili na wielu festiwalach m.in. w Opolu, Sopocie, Zielonej Górze i Kołobrzegu oraz na koncertach za granicą: w NRD, RFN, Związku Radzieckim, Szwecji, Jugosławii, Bułgarii i Mongolii, a w 1972 wystąpili w Monachium jako ambasadorowie polskiej kultury podczas IO 1972. Z zespołem zdobył wiele nagród i wyróżnień, w tym nagrodę na 6. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za udany debiut i piosenkę „Przyjedź mamo na przysięgę”. mały|Krzysztof Krawczyk jako wokalista zespołu Trubadurzy. Z prawej wokalistka Halina Żytkowiak, w tle z prawej perkusista Marian Lichtman (1972). mały|Krzysztof Krawczyk podczas występu na XII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (1974)
Lata 70. Za namową Haliny Żytkowiak w 1973 odszedł z Trubadurów i rozpoczął karierę solową, którą zapoczątkował płytą pt. Byłaś mi nadzieją nagraną z zespołem instrumentalnym Ryszarda Poznakowskiego. Album promował utworem „Nim zgaśnie dzień”. W latach 1973-1974 podczas koncertów często występował na scenie z ówczesną żoną, Haliną Żytkowiak, i pozostałymi członkami grupy Fair, do której należała. Z zespołem bandu nagrał m.in. piosenkę „Jak salamandra".
W 1974 nawiązał współpracę menedżerską z Andrzejem Kosmalą oraz wystąpił z utworem „Nie żałuj róż, gdy płonie las” na 12. KFPP w Opolu. Odbył także ogólnopolską trasę z programem objazdowym „Ukochany kraj” Romana Fronia oraz wylansował kolejny radiowy przebój – „Hallo, co ty o tym wiesz”. W tym okresie zaczął być określany mianem „polskiego Toma Jonesa”. W 1975 rozpoczął współpracę kompozytorską z Jerzym Milianem oraz wylansował przeboje „Parostatek” i „Rysunek na szkle”. W tym samym roku nawiązał – trwającą kolejne cztery lata – współpracę z Wojciechem Trzcińskim, z którym napisał przeboje: „Pamiętam ciebie z tamtych lat”, „Byle było tak” i „Jak minął dzień”. Również w 1975 wystąpił na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej GórzeXI Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 11–14 czerwca 1975, b.n.s., otrzymał trzecią nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu w Rostocku oraz odebrał nagrodę „Złotego Pierścienia” i nagrodę Ministra Obrony Narodowej z rąk Wojciecha Jaruzelskiego podczas Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. Ponadto uzyskał tytuł Piosenkarza Roku w plebiscycie „Klubów Publicystów Estradowych”. W latach 70. odmówił nagrania muzycznego duetu ze Zdzisławą Sośnicką.
Na początku 1976 powrócił do Trubadurów i nagrał z nimi płytę Znowu razem, która zyskała status złotej płyty. Zespół odbył trasę koncertową po Polsce, po której Krawczyk ostatecznie odszedł z grupy. W sierpniu, reprezentując Polskę z utworem „Rysunek na szkle”, zajął drugie miejsce w dniu polskim podczas 16. festiwalu sopockiego, na którym otrzymał także trzy nagrody – nagrodę publiczności, nagrodę dziennikarzy i nagrodę czytelników „Głosu Wybrzeża”. Jego piosenki były niezwykle popularne zarówno w radiu, jak i telewizji. W tym samym roku zagrał serię koncertów w restauracji działającej przy Sali Kongresowej w Warszawie. W 1977 śpiewał poezję Siergieja Jesienina, wplecioną w fabułę przedstawienia spektaklu Staroświecka komedia Arbuzowa w Teatrze Polskim w Poznaniu. W tym samym roku zaczął występować w Estradzie Poznańskiej, nagrał album z piosenkami Jesienina oraz zdobył nagrodę na Festiwalu Złoty Orfeusz w Bułgarii. Niedługo potem nawiązał współpracę z orkiestrą „Alex Band” Aleksandra Maliszewskiego. Następnie podpisał kontrakt z zachodnioniemiecką firmą Polydor, dla której nagrał kilka piosenek: „Als wir noch Kinder waren”, „Du bist der Sommertraum” i „Auf Wiedersehen Madelaine” oraz niemieckojęzyczną wersję piosenki „Byle było tak”, a także swoją interpretację „Ave Maria” na potrzeby świątecznej składanki wydawanej na tamtejszym rynku. 4 grudnia zaprezentował premierowo piosenkę „Hej, Barbara” podczas „Święta Górników” w Katowicach.
W czerwcu 1978 wygrał z piosenką „Pogrążona we śnie Natalia” w koncercie „Premier” podczas 16. KFPP w Opolu, a w sierpniu wystąpił z utworem „Jak minął dzień” na 2. Międzynarodowym Festiwalu Interwizji w Sopocie, jednak odpadł na etapie eliminacji do koncertu finałowego. Mimo przegranej piosenka jeszcze długo cieszyła się popularnością wśród słuchaczy. Niedługo po zakończeniu festiwalu wytwórnia Polydor zakończyła z nim współpracę, a na życzenie szefa Radiokomitetu Macieja Szczepańskiego zniknął z radia i telewizji. Medialna cenzura nie wpłynęła jednak na popularność Krawczyka wśród słuchaczy, którzy nadal chętnie kupowali jego płyty, a w 1979 uhonorowali go nagrodą „Indywidualność estradowa roku” na Międzynarodowej Wiośnie Estradowej w Poznaniu oraz tłumnie przychodzili na jego koncerty w Sali Kongresowej w Warszawie, gdzie zagrał po dwa koncerty dziennie przez tydzień.
W drugiej połowie lat 70. wciąż występował za granicą, m.in. w NRD, Związku Radzieckim, a jesienią 1978 wyruszył w trasę koncertową po USA. Pod koniec lat 70. rozpoczął również współpracę z Jarosławem Kukulskim, który skomponował dla niego piosenkę „To, co dał nam świat”. Włączył do swego repertuaru jeszcze inne kompozycje Kukulskiego, w tym utwór „Już nie obejrzę się”. W tym okresie teksty do piosenek pisał dla niego także m.in. Jerzy Dąbrowski. W 1979 wylansował przeboje: „Jak minął dzień”, „Pamiętam ciebie z tamtych lat” i „To co dał nam świat”, którą wypuścił tuż przed emigracją do USA.
Lata 80. Zmęczony cenzurowaniem jego twórczości w polskich mediach, w maju 1979 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W październiku 1980 wrócił na kilka tygodni do kraju, by dokończyć rozpoczęte wcześniej nagrania. W tym okresie nagrał m.in. piosenkę „Ursynów cię wita” do filmu dokumentalnego Skupisko, zrealizowanego przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych o rozbudowie warszawskiej dzielnicy Ursynów, a także wydał piosenki „Witamy na Ursynowie” i „Znalazłem ciebie na Ursynowie” promujące stołeczną dzielnicę. Podpisał także kontrakt z japońską firmą fonograficzną Fuji Productions inwestującą na amerykańskim rynku i wyszukującą nowe talenty. Następnie znów wyjechał do Ameryki, gdzie spędził kilka lat. Podczas emigracji koncertował głównie dla amerykańskiej Polonii m.in. w klubach nocnych w Chicago, Las Vegas i Indianapolis. Doskonalił się wówczas w ruchu scenicznym. Nawiązał także współpracę z wytwórnią płytową TRC Records i – pod pseudonimem Krystof – wydał album rockowy pt. From a Different Place, który promował singlem „Solidarity/Solidarność” napisanym z myślą o NSZZ „Solidarność”. W 1982 nagrał też kilka innych piosenek: „Maj i ty”, „Powiedz kilka słów”, „Pospieszny pociąg ósma dwie” oraz „Piłka w grze”, którą stworzył z myślą o reprezentacji Polski podczas Mundialu 1982; nagrania zrealizował w USA, po czym wysyłał nagrania do Polski, gdzie z pomocą Andrzeja Kosmali były kończone, wydawane i promowane w radiach. Z czasem jednak grał coraz mniej koncertów, dlatego zaczął dorabiać, pracując jako taksówkarz, barman i majster (m.in. układał dachówki, budował drewniane schody i projektował balkony). Powróciwszy do Las Vegas, dawał nawet kilka klubowych koncertów jednej nocy oraz podpisał kontrakt z firmą American Creative Int. Następnie znów przeniósł się do Chicago, gdzie koncertował dla Polonii oraz objął stanowisko kierownika muzycznego polonijnego klubu nocnego „Cisza Leśna”.