Leon Bobicki (ur. 10 kwietnia 1887 w Tambowie, zm. 17/18 lutego 1943 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 10 kwietnia 1887 w Tambowie, ówczesnej stolicy guberrni tambowskiej, w rodzinie Ignacego, pułkownika Armii Imperium Rosyjskiego, i Eweliny z Pieńkowskich. Miał brata Wiktora, kapitana WP, i siostrę Helenę, nauczycielkę. Ukończył korpus kadetów w Moskwie (1904) i Nikołajewską Szkołę Inżynieryjną w Petersburgu (1906). Był oficerem zawodowym w wojsku rosyjskim, brał udział w I wojnie światowej. Służył w II Korpusie Polskim w Rosji, później w Wojsku Polskim na Wschodzie. Pod koniec 1917 w stopniu kapitana został wybrany prezesem Związku Wojskowych Polaków Frontu Rumuńskiego z siedzibą w Jassach. Został oficerem Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera. W stopniu podpułkownika sprawował stanowisko szefa sztabu 4 Dywizji Strzelców Polskich.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego przez Naczelnego Wodza Wojsk Polskich w 1919Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 93 z 25 października 1919 roku, poz. 3533.. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W tym czasie od 4 czerwca 1920 pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu oraz 10 Dywizji Piechoty. 31 lipca 1920 został mianowany szefem sztabu Gubernatorstwa Wojskowego Warszawy i Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa. Następnie był szefem sztabu Naczelnego Dowództwa Wojsk Litwy Środkowej. Po zajęciu Litwy Środkowej przez wojska gen. Lucjana Żeligowskiego (bunt Żeligowskiego), 9 października 1920 był jednym z sygnatariuszy odezwy „Do ludności Litwy Środkowej”, którzy jako członkowie Tymczasowej Komisji Rządzącej podpisali ją obok generała. W strukturze Tymczasowej Komisji Rządzącej 12 października 1920 został mianowany przez Naczelnego Dowódcę Wojsk Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego na stanowisko dyrektora Departamentu Obrony Krajowej.

W latach 20. II Rzeczypospolitej był oficerem 1 pułku saperów w Modlinie. Został awansowany do stopnia pułkownika saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został mianowany attaché wojskowym w Konstantynopolu i pełnił tę funkcję od 1921 do 1924. Z dniem 31 grudnia 1924 został przeniesiony w stan nieczynny na okres dwóch lat, otrzymując zgodę na wykonywanie zawodu cywilnego. W 1928 jako oficer nadetatowy 1 pułku saperów pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 31 marca 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako pułkownik w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Pełnił funkcję prezesa komitetu wykonawczego Związku Kaniowczyków i Żeligowczyków. Pracował w firmie A. Jurzykowski S.A., później od 1935 aż do śmierci prowadził wraz z bratem własną firmę produkcyjno-handlową.

Był autorem relacji pt. O tworzeniu się II Korpusu Polskiego na Ukrainie i publikacji Z dziejów Kaniowa.

Był mężem Janiny z Potockich (1886–1988), z którą miał trzy córki: Halinę, Irenę i Janinę (1916–1996).

Zginął w nocy z 17 na 18 lutego 1943 we własnym mieszkaniu z rąk gestapowców podczas próby aresztowania. Spoczywa, razem z żoną, na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B12-1-14).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5219 (28 lutego 1922) Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi (29 kwietnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 438 „za zasługi położone przy zawieraniu umów międzynarodowych”. Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (1926)Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 3 marca 1926 r. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wojenny (Francja) Medal Zwycięstwa rosyjskie Order Świętego Włodzimierza IV klasy z mieczami i kokardą Order Świętej Anny II klasy z mieczami Order Świętego Stanisława II klasy z mieczami Order Świętej Anny III klasy z mieczami i kokardą Order Świętego Stanisława III klasy z mieczami i kokardą Order Świętej Anny IV klasy (szabla za waleczność – „За храбрость”)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Attaché wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Tambowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Batalionu Saperów Legionów Kategoria:Oficerowie II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Politycy Litwy Środkowej Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni II Rzeczypospolitej w Turcji Kategoria:Pułkownicy saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu 10 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na Wschodzie 1914–1920