Bolesław Śmiały – opera Ludomira Różyckiego, w trzech aktach, z librettem Aleksandra Bandrowskiego-Sasa według Stanisława Wyspiańskiego. Jej prapremiera miała miejsce we Lwowie 11 lutego 1909 roku.
Akcja opery rozgrywa się w Krakowie na Wawelu w 1078 roku. Bolesław Śmiały jest od czasów Józefa Elsnera i Karola Kurpińskiego pierwszą polską operą historyczną.
Osoby król Bolesław Śmiały – tenor Wielisława, jego żona – mezzosopran Dobrogniewa, jego matka – alt Bożydar – bas Dobromir – tenor Władybój – bas Krysta – sopran Stosław, podkomorzy – tenor Strażnik – bas Mieszko, syn Bolesława – rola niema biskup Stanko ze Szczepanowa – bas rycerze, władycy, giermkowie, drużyna zbrojna, straż
Treść Akt I Biskup Stanko odwiedza króla Bolesława i opowiada mu o rosnącym niezadowoleniu ludu z powodu nieszczęść gnębiących kraj i okrucieństwa władcy. Bolesław grozi śmiercią biskupowi i oddala go z komnaty.
Akt II Szaleje burza. Po zabójstwie biskupa naród się buntuje przeciw królowi, opuszczają Bolesława nawet najbliżsi. Jego matka, żona i syn oznajmiają mu, że został wyklęty przez Kościół i namawiają go do pokuty.
Akt III Król chce zaprowadzić porządek w kraju z pomocą prostego ludu, lecz ten pragnie Bolesława zamordować. Władca siłą swego majestatu i argumentem dobra ojczyzny powstrzymuje wichrzycieli. Bolesław mimo próśb ukorzonego ludu udaje się na dobrowolne wygnanie.
Przypisy
Kategoria:Opery XX wieku Kategoria:Opery w języku polskim