Iwan Iwanowicz Feldman (ur. 1893 w Rydze, zm. 8 marca 1954 w Moskwie) – funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, jeden ze sprawców zbrodni katyńskiej.
Życiorys Miał wykształcenie podstawowe, od 1927 w organach OGPU, od 1928 w WKP(b), w 1936 kierowca garażu nr 1 Oddziału Łączności Zarządu Administracyjno-Gospodarczego (AChU) NKWD ZSRR, od 19 grudnia 1937 młodszy lejtnant, od 7 lipca 1937 lejtnant, a od 17 marca 1940 starszy lejtnant bezpieczeństwa państwowego. Od 1 lipca 1938 do 13 sierpnia 1941 kierowca bazy samochodowej nr 1 Oddziału Samochodowego AChU NKWD ZSRR. Wiosną 1940 organizował "transporty śmierci" polskich jeńców i więźniów z obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie, za co 26 października 1940 ludowy komisarz spraw wewnętrznych ZSRR Ławrientij Beria przyznał mu nagrodę pieniężną. Od 11 lutego 1943 major, a od 10 grudnia 1943 podpułkownik bezpieczeństwa państwowego. W 1949 naczelnik grupy Oddziału Komendanckiego Zarządu Administracyjnego MGB ZSRR, 20 maja 1949 zwolniony do rezerwy z powodu stanu zdrowia.
Odznaczenia Order Lenina (25 lipca 1949) Order Czerwonego Sztandaru (3 listopada 1944) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (20 września 1943) Order Czerwonej Gwiazdy (28 listopada 1936) Order „Znak Honoru” (19 grudnia 1937) Odznaka "Zasłużony Funkcjonariusz Czeki/GPU (XV) (20 grudnia 1932) I medale.
Bibliografia Nikita Pietrow, Psy Stalina, Warszawa 2012.
Kategoria:Funkcjonariusze NKWD Kategoria:Ludzie urodzeni w Rydze Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Wykonawcy zbrodni katyńskiej Kategoria:Zmarli w 1954