Szkoła Oficerska Wojsk Kolejowych (SOWKol.) – szkoła Wojska Polskiego II RP kształcąca kandydatów na oficerów Wojsk Kolejowych.
Historia Szkoły Szkoła Oficerska Wojsk Kolejowych i podległa jej Szkoła Podchorążych Wojsk Kolejowych została utworzona w Krakowie 15 maja 1919 r. na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych z 7 maja 1919 roku. Zadaniem szkoły było przygotowanie oficerów w trybie cztero- i sześciomiesięcznych kursów oficerskichDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 53 z 15 maja 1919 roku, poz. 1659.. Przez prawie cały rok trwały przeobrażenia organizacyjno-dydaktyczne, które 16 grudnia 1919 roku ostatecznie uregulowały system szkolenia. Według przyjętego modelu, Szkoła kształciła oficerów zawodowych służby stałej wojsk kolejowych w trybie dwuletnim, zaś podlegająca jej szkoła podchorążych – oficerów rezerwy w cyklu sześciomiesięcznym. Rekrutację do Szkoły przeprowadzano wśród kandydatów wojskowych i cywilnych posiadających średnie lub wyższe wykształcenie techniczne. Pierwszeństwo przyjęcia przysługiwało inżynierom – studentom Politechniki lub osobom mającym ukończoną inną wyższą szkołę o profilu techniczno-handlowym. Studia w tej wojskowej placówce dydaktycznej trwały dwa lata i składały się z czterech semestrów. Pierwszy semestr – przygotowawczy tworzył z dwoma następnymi pewną całość, obejmującą kształcenie z zakresu kolejnictwa i wiedzy ogólnotechnicznej. W czwartym zaś, studenci wybierali specjalizację w jednym z trzech kierunków: budowa i konserwacja kolei, służba maszynowa oraz ruchu i telegrafii. Po ukończeniu szkoły jej absolwent mianowany był na pierwszy stopień oficerski, a po odbyciu jednorocznej praktyki w jednostkach kolejowych według wybranej specjalności otrzymywał tytuł inżyniera wojskowego. Warunkiem przyjęcia do szkoły podchorążych miało być posiadanie przez aspiranta matury bądź rozpoczęte studia na Politechnice lub innej uczelni techniczno-handlowej. Kurs ten trwał sześć miesięcy i obejmował podstawowe szkolenie wojskowo – techniczne w dwóch pierwszych miesiącach, kształcenie techniczne w czterech dalszych, łącznie z dwumiesięczną praktyką „kolejową” według specjalności takich samych jak w Szkole Oficerskiej. Proces szkolenia kończył egzamin, po złożeniu którego podchorążych kierowano do pełnienia czteromiesięcznej służby wojskowej. Pomyślne jej zakończenie uprawniało do otrzymania szlifów podporucznika rezerwy.
SOWKol. rozpoczęła kształcenie kadr 1 listopada 1919 roku. W wyniku działań militarnych, 1 kwietnia 1920 zostało ono przerwane, a słuchacze uzupełnili braki kadrowe formacji kolejowych walczących na froncie. Po zakończeniu działań wojennych szkolenie kontynuowano w Krakowie, a następnie na specjalnych kursach zorganizowanych w maju 1921 roku w Obozie Wyszkolenia Wojsk Kolejowych w JabłonnieDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 3 maja 1921, poz. 343.Kształcenie kadr oficerskich wojsk inżynieryjnych w latach 1924–1994 s. 33–34. Po zakończonej wojnie polsko-bolszewickiej nie doszło do reaktywowania działalności SOWKol. W czasie funkcjonowania Szkoły odbyły się w niej następujące kursy: pierwszy – (uzupełniający i pełny) trwający od 1 marca do 1 września 1919 r. – kończyło go około 80 studentów; drugi w ramach szkoły podchorążych, przebiegający od 1 listopada 1919 r. do 1 kwietnia 1920 r. – proces szkolenia zakończyło 70 podchorążych oraz pierwszy semestr cyklu dwuletniego, realizowany od 1 listopada 1919 r. do 1 kwietnia 1920 r. – kurs obejmujący około 40 podchorążych został przerwany. Łącznie Szkołę opuściło w latach 1919-1920 około 200 podchorążych i oficerów, którzy zasilili kadry Wojsk KolejowychZdzisław J. Cutter, Saperzy II Rzeczypospolitej, s. 62.
1 marca 1921 Naczelny Wódz mianował 11 absolwentów szkoły podchorążych podporucznikami wojsk kolejowych z dniem 1 stycznia 1921.
Organizacja Szkoły komenda szkoły komendant adiutant dyrektor nauk z personelem dydaktyczno- naukowym i instruktorskim kompania podchorążych: dwa plutony po trzy drużyny kompania szkoły podchorążych rezerwy: trzy plutony po trzy drużyny kompania sztabowa – zabezpieczająca proces kształcenia Stan etatowy Szkoły liczył 26 oficerów, 20 podoficerów, 135 słuchaczy, 29 żołnierzy i 1 urzędnika wojskowego oraz 13 koni wierzchowych i 12 koni taborowych, a także 6 dwukółekZdzisław J. Cutter, Kształcenie kadr ..., s. 34..
Absolwenci Szkoły Podchorążych Zygmunt Zieliński
Przypisy
Bibliografia
Zdzisław Józef Cutter, Kształcenie kadr oficerskich wojsk inżynieryjnych w latach 1924-1994, AJD, Częstochowa 2013, . Zdzisław Józef Cutter, Saperzy II Rzeczypospolitej, Pat, Warszawa 2005, .
Kategoria:Szkolnictwo saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Krakowie Kategoria:Wojska kolejowe II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie szkoły wojskowe utworzone w 1919 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1921