thumb|250px|List Wuzhuna do Enni Ben’ena z podziękowaniem za pomoc przy odbudowie klasztoru Wuzhun Shifan (chiń. 無準師範, pinyin Wúzhǔn Shīfàn; kor. 무준사범 Mujun Sabŏm; jap. Mujun Shiban; wiet. Vô Chuẩn Sư Phạm; ur. 1177, zm. 1249) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji, kaligraf i malarz.
Życiorys Pochodził z Zitong w prowincji Syczuan. Dość wcześnie rozpoczął praktykować chan i to u znanych mistrzów. Ostatecznie jego nauczycielem został mistrz chan Po’an Zuxian (1136–1211). Wuzhun został jego spadkobiercąHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. s. 25..
W 1233 roku Wuzhun został zaproszony na dwór cesarski i spotkał cesarza Lizonga (理宗, pan. 1224-1264), z którym dyskutował o doktrynie chan. Po czym otrzymał od cesarza tytuł Fojian Yuanzhao Chanshi („Mistrz chan Lustra Buddy”) oraz wyszywaną złotem szatę, w którą jest ubrany na słynnym portrecie z 1238Bernard Faure. Chan Buddhism in Ritual Context..
Wuzhun został opatem klasztoru Wanshou si (lub Wanshou chansi) na górze Jing w prowincji Zhejiang. W klasztorze tym u mistrza Wuzhuna od 1235 do 1241 roku studiował chan Enni Ben’en, który przeniósł nauki mistrza do Japonii oraz jego portretHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 25..
W 1242 roku klasztor ten spłonął i Enni Ben’en wysłał z Japonii drewno na jego odbudowę. Świadectwem tego jest list Wuzhuna do Enniego z podziękowaniem.
Uczniowie mistrza, m.in. Wuxue Zuyuan (1226–1286) oraz Wu’an Puning (1197–1276) udali się do Japonii. Do klasztoru Wanshou przebywało później wielu japońskich uczniów, którzy praktykowali albo u Wuzhuna, albo u jego następcówHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. s. 282..
Mistrz chan Wuzhun Shifan zmarł w 1249 roku.
Linia przekazu Dharmy zen (Uwaga: linie przekazu są tu niepewne i są w opracowaniu; problem dotyczy m.in. tego, czy Wuzhun Shifan był uczniem Mi’ana Xianjie [jak chce Miyun Yuanwu ([w:] Jiang Wu Enlightenment in Dispute) czy też Po’ana Zuxiana (jak chce Dumoulin w Zen Buddhism: A History. Japan)]
Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 49/22. Huqiu Shaolong (1077–1136) 50/23. Ying’an Tanhua (1103–1163) 51/24. Mi’an Xianjie (1118–1186) 52/25. Songyuan Chongyue (1139–1209 53/26. Yun’an Puyan (1156–1226) 54/27. Xutang Zhiyu {1189–1269) 55/28/1. Nampo Jōmyō (1235–1309) Japonia. Szkoła rinzai. 52/25. Po’an Zuxian (1136–1211) 53/26. Wuzhun Shifan (Yuanjiao) (1177–1249) 54/27. Songpo Zongqi (bd) 54/27. Xiyan Lianghui (bd) 54/27. Muqi Fachang (bd) mnich-malarz 54/27. Wuxue Zuyuan (1226–1286) (także Foguang) 55/28/1. Mugai Nyodai (1223–1298) mniszka, pierwsza mistrzyni zen 55/28/1. Kōhō Kennichi (1241–1316) Japonia. 56/29/2. Musō Soseki (1275–1351) 57/30/3. Mukyoku Shigen (1282–1359) 58/31/4. Donchū Dōhō (1365–1498) 57/30/3. Shun'oku Myōha (1311–1388) 57/30/3. Chūgan Engetsu (1300–1375) 57/30/3. Gidō Shūshin (1325–1388) 57/30/3. Zekkai Chūshin (1336–1405) 58/31/4. Ishō Tokugan (bd) 59/32/5. Zuikei Shūhō (1391–1473) 59/32/5. Kisei Reigen (1403–1488) 55/28/1. Kian Soen (1261–1313)) Japonia. 55/28/1. Muchaku (ur. 1243) Japonia. Mniszka 55/28/1. Hōjō Tokimune (1251–1284) Japonia. 55/28/1. Ichiō Inkō (1210–1281) Japonia 54/27. Wu’an Puning (1197–1276) 55/28/1. Hōjō Tokiyori (1227–1263) Japonia 54/27/1. Enni Ben’en (1201–1280) Japonia (Tōfuku-ji) 55/28/2. Tōzan Tanshō (1231–1291) (Tōfuku-ji) 56/29/3. Kokan Shiren (1278–1346) 55/28/2. Mukan Fumon (Gengo) (1212–1291) (Tōfuku-ji), założyciel Nanzen-ji 55/28/2. Hakuun Egyō (bd) (Tōfuku-ji) 55/28/2. Sansō E’un (1231–1301) (Tōfuku-ji) 55/28/2. Zōsan Junkū (1233–1308) (Tōfuku-ji) 55/28/2. Chigotsu Daie (1229–1312) (Tōfuku-ji) 55/28/2. Jikiō Chikan (1245–1322) (Tōfuku-ji) 55/28/2. Mujū Dōgyō (1226–1313) 55/28/2. Sōhō Sōgen (1262–1335) 55/28/2. Jinshi Eison (1195–1272) 54/27. Wanji Xingmi (bd) 55/28. Yishan Yining (1217–1317) 56/29/1. Kokan Shiren (1278–1346) Japonia 56/29/1. Sesson Yūbai (1290–1346) Japonia 54/27. Xueyan Huilang (Xueyan Zuqin) (bd) 55/28. Guangshan Wuji (bd) 55/28. Gaofeng Yuanmiao (1238–1295) 56/29/1. Zhongfeng Mingben (1263–1323) Japonia 57/29. Tianru Weize (zm. 1354) 57/30/2. Kosen Ingen (1295–1374) Japonia 57/30. Wanfeng Shiwei (1313–1381) 58/31. Baozang Puchi (bd) 59/32. Dongming Huichan (1372–1441) 60/33. Haizhou Ci (być może Puci) (bd) 61/34. Daofeng Xu’an (bd) 62/35. Tianqi Benrui (zm. 1503) 63/36. Wuwen Cong (było ich kilku) (bd) 64/37. Xiaoyan Debao (1512–1581) 65/38. Yunqi Zhuhong (1535–1615) 65/38. Huanyou Zhenchuan (1549–1614) 66/39. Miyun Yuanwu (1566–1642) 67/40. Hanyue Fazang (1573–1635) 68.41. Tanji Hongren (1599–1638) 55/28. Ji’an Zongxin (bd) 56/29. Pingshan Chulin (Qinghui Pingshan) (bd) 57/30. Naong Hyegŭn (1320–1376)Korea. Szkoła imje 56/29. Shiwu Qinggong (1272–1352) 57/30/1. T’aego Pou (1301–1382) Korea. Szkoła imje 57/30/1. Paegun Kyŏnghan (1298–1374) Korea 54/27. Duanqiao Miaolun (1201–1261) 55/28. Fangshan Wenbao (zm. 1335) 56/29. Wujian Xiandu (1265–1334) 57/30 Baiyun Zhidu (1304–1370) 58/31. Guzhuo Changjun (bd) 59/32. Wuji Mingwu (bd) 60/33. Yuexi Yaocheng (bd) 61/34. Yifeng Jingning (zm. 1491) 62/35. Baofang Zhijin (bd) 63/36. Yeweng Huixiao (bd) 64/37. Wuqu Qingkong (1491–1580) 65/38. Wuhan Jingchong (1540–1611) 66/39. Nanming Daoguang (bd) 67/40. Yuanhu Deyong (1587–1642) 68/41. Gaoan Yuanqing (bd) szkoła gushan 69/42. Benzhi Mingjue (bd) 70/43. Zibo Zhenke (1543–1603)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mistrzowie chan epoki Song Kategoria:Urodzeni w 1177 Kategoria:Zmarli w 1249