Wojownik krótkoczuby (Nisaetus lanceolatus) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Endemit Indonezji; nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka Gatunki wojowników z Azji były tradycyjnie umieszczane w rodzaju Spizaetus, ale w 2005 roku na podstawie badań molekularnych uznano, że reprezentują one inną linię rozwojową niż wojowniki z Nowego Świata i powinny zostać przeniesione do osobnego rodzaju. Dla nazwania tego rodzaju użyto dostępnej nazwy Nisaetus. Nie wyróżnia się podgatunków.

Morfologia Grzbiet ma barwę czarno-brązową, ogon od szarej po szaro-brązową z trzema lub czterema poprzecznymi, czarnymi pasami. Klatka piersiowa jest ruda z czarnymi pasemkami, brzuch, uda, nogi i szyja – białe z czarnym prążkowaniem. Młode mają ciemnobrązowy grzbiet i szaro-brązowy ogon z 5–6 białymi, poprzecznymi pasami. Ich głowa jest biała, a czasami wzdłuż szyi i klatki piersiowej biegną niewyraźne brązowe pasemka. Osobniki tego gatunku osiągają długość 55–64 cm, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi 110–135 cm.

Zasięg występowania Wojownik krótkoczuby jest endemiczny dla indonezyjskiej wyspy Celebes i mniejszych wysp okolicznych: Buton, Muna, Banggai czy Sula.

Ekologia i zachowanie Żyją w górskich i nizinnych lasach, na wysokościach od 0 do 2000 m n.p.m., choć rzadko są spotykane powyżej 1500 m n.p.m. Żywią się gadami, niewielkimi ssakami oraz mniejszymi ptakami. Prawdopodobnie polują wypatrując ofiary z gałęzi, a po jej dostrzeżeniu nurkując w jej kierunku.

Okres godowy trwa prawdopodobnie od maja do sierpnia. Jak dotąd opisano tylko jedno gniazdo wojowników krótkoczubych, znajdowało się ono w epifitach na konarze wielkiego drzewa, na wysokości około 20 m nad ziemią.

Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje wojownika krótkoczubego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 2000 roku; wcześniej, w 1994 roku sklasyfikowano go jako gatunek niższego ryzyka/bliski zagrożenia (LR/nt – Lower Risk/near threatened). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość rzadki. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy ze względu na wylesianie.

Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Jastrzębiowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Indonezji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1844 roku Kategoria:Taksony opisane przez Hermanna Schlegla Kategoria:Taksony opisane przez Coenraada Jacoba Temmincka