Bolesław Alfred Mozołowski (ur. 23 lipca 1886 w Sanoku, zm. 10 kwietnia 1942 w Auschwitz) – doktor praw, sędzia.
Życiorys Bolesław Alfred Mozołowski urodził się 23 lipca 1886 w Sanoku w rodzinie wyznania greckokatolickiego, jako syn Wiktora (radny miejski, działacz sokoli i społeczny w Sanoku, bibliotekarz Czytelni Mieszczańskiej, właściciel antykwarni, kupiec) i Felicji z domu Pająk. Miał siostrę Helenę Aldonę (ur. 1890, od 1912 zamężna z Janem Jakubowskim, asystentem Politechniki Lwowskiej), brata Zdzisława (ur. 1892). Był bratankiem Józefa, kuzynem Stefana i Włodzimierza Mozołowskich.
W 1904 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Zdzisław Adamczyk, Stanisław Charzewski, Witold Fusek, Bronisław Praszałowicz, Kazimierz Świtalski, Zygmunt Tomaszewski). Będąc studentem prawa uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z około 1906/1907 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego uzyskując stopień doktora praw. Od początku studiów był członkiem Czytelni Akademickiej we Lwowie. W 1912 jako praktykant sądowy został mianowany przez C. K. Sąd Krajowy we Lwowie auskultantem. Od około 1913 był auskultantem przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku (analogicznie B. Praszałowicz, Z. Tomaszewski, Władysław Żarski, Michał Drwięga).
Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” od 1906, 1912. Przed 1914 w Sanoku działał w organizacjach niepodległościowych: „Armii Polskiej” (w 1912 ukończył kurs podoficerski; (wraz z nim działali m.in. Bronisław Praszałowicz, Jan Sadowski, Józef Smoleń, Edward Zegarski) oraz VII Drużynie StrzeleckiejAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 475.. Po decyzji władz naczelnych Związku Polskich Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” o militaryzacji związku w postaci tworzenia Stałych Drużyn Sokolich (także jako Sokole Drużyny Polowe) także w Sanoku w ramach sanockiego gniazda „Sokoła” powstała Stała Drużyna Sokola 29 czerwca 1913, jej komendantem został kpt. Franciszek Stok, a instruktorami szkolenia m.in. Bronisław Praszałowicz i Bolesław MozołowskiAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 480..
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Jako aplikant 22 lipca 1919 został mianowany sędzią zapasowym w IX klasie rangi w okręgu Sądu Zapasowego we Lwowie (analogicznie B. Praszałowicz i W. Żarski). W grudniu 1919 został mianowany asesorem sądowym przy Sądzie Powiatowym w Wejherowie, a wiosną 1920 mianowany tamże sędzią powiatowym. W połowie 1920 został sędzią Sądu Powiatowego w Pucku. W 1921 został mianowany sędzią powiatowym w Chełmnie. W późniejszych latach ponownie był sędzią Sądu Powiatowego w Pucku (ok. 1927-1928), potem sędzią i naczelnikiem Sądu Grodzkiego w Pucku (ok. 1929), następnie od 7 czerwca 1929 sędzią Sądu Okręgowego w Toruniu (do ok. 1930-1931), sędzią Sądu Apelacyjnego w Toruniu (ok. 1932-1934), po czym był sędzią Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (ok. 1934-1939).
Pod koniec lat 20. był członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu. W latach 30. należał do Koła w Poznaniu Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej.
9 stycznia 1932 został odznaczony przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego Medalem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości.. Jego żoną była Felicita z domu Słonimska.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 został wysiedlony przymusowo z Poznania do Sandomierza. W tym mieście w połowie marca 1942 został aresztowany przez Niemców. Był przetrzymywany w Radomiu. 28 marca 1942 został osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz, otrzymując obozowy numer więźnia 27449. Tam poniósł śmierć 10 kwietnia 1942.
thumb|240px|Upamiętnienie na Mauzoleum w Sanoku
Upamiętnienie Podczas „Jubileuszowego Zjazdu Koleżeńskiego b. Wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej Matury” 21 czerwca 1958 nazwisko Bolesława Mozołowskiego zostało wymienione w apelu poległych w gronie ofiar umęczonych w obozie oświęcimskim i innych obozach na ziemi niemieckiej oraz na ustanowionej w budynku gimnazjum tablicy pamiątkowej poświęconej poległym i pomordowanym absolwentom gimnazjum.
W 1962 Bolesław Mozołowski został upamiętniony wśród innych osób wymienionych na jednej z tablic Mauzoleum Ofiar II Wojny Światowej na obecnym Cmentarzu Centralnym w Sanoku.
Na cmentarzu św. Pawła w Sandomierzu ustanowiono upamiętnienie symboliczne Bolesława Mozołowskiego (ponadto został upamiętniony jego krewny, Cyprian Mozołowski, ur. 1926, zm. 1945, zmarły tragicznie podczas robót przymusowych w III Rzeszy).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Członkowie Armii Polskiej (1910–1914) Kategoria:Członkowie Polowych Drużyn Sokolich Kategoria:Galicyjscy urzędnicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Sanoku Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Ludzie związani z Puckiem Kategoria:Ludzie związani z Sandomierzem Kategoria:Ludzie związani z Toruniem Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Ofiary KL Auschwitz Kategoria:Polacy wysiedleni z Wielkopolski 1939–1941 Kategoria:Polskie ofiary niemieckich obozów koncentracyjnych Kategoria:Sędziowie sądów apelacyjnych II Rzeczypospolitej Kategoria:Sędziowie sądów grodzkich II Rzeczypospolitej Kategoria:Sędziowie sądów okręgowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Sędziowie sądów powiatowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urzędnicy związani z Sanokiem (zabór austriacki) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1942