thumb|Tablica pamiątkowa w Szkole Podstawowej w Zaborowie Aleksander Tumidajski (ur. 20 marca 1890 w Radłowie, zm. 9 stycznia 1919 w Kiernicy) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej rolniczej rodziny – miał dziewięcioro rodzeństwa. Jego rodzicami byli Karol i Magdalena z domu Jawień (ojciec był handlowcem, pełnił funkcję prezesa miejskiego Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Kasy Stefczyka)Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 101.. Jego młodszy brat Kazimierz (1897-1947) był pułkownikiem Wojska Polskiego.
Ukończył I Gimnazjum im. K. Brodzińskiego w Tarnowie. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Należał do Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej porzucił pracę i 25 sierpnia 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, po czym został przydzielony do 9 kompanii 2 Pułku Piechoty (tak samo jego brat Kazimierz). W maju 1915 ukończył szkołę podchorążych pułku w Marmaros-Sziget. 11 listopada 1915 został awansowany do stopnia chorążego, po czym służył w III batalionie 6 Pułku Piechoty (w tym samym pułku brat Kazimierz). Uczestniczył w walkach na Polesiu, został ranny w bitwie pod Kuklami, był leczony, brał udział w bitwie pod Optową 5 lipca 1916, nad Styrem oraz nad Stochodem. Za postawę wykazaną w walce, gdzie dał przykład „pełnej męstwa i odwagi niepospolitej wytrwałości żołnierskiej", 17 maja 1922 został pośmiertnie odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari" V klasy.
Po kryzysie przysięgowym pracował w Polskiej Organizacji Wojskowej w Krakowie. Z dniem 10 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem stopnia porucznika, ogłoszonego w rozkazie generała majora Edwarda Śmigłego-Rydza 5 listopada tego rokuDz. Rozk. Wojsk. Nr 5 z 18 stycznia 1919 roku, poz. 201.. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w tym w walkach o Lwów. Zginął 9 stycznia 1919 pod wsią Kiernica koło Gródka Jagiellońskiego (został dwukrotnie ranny i dobity przez Ukraińców).
Został pochowany na cmentarzu w rodzinnym Radłowie, gdzie jego ciało sprowadził brat Kazimierz. Pośmiertnie został awansowany do stopnia kapitana.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6331 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Pamiątkowy 6 pułku piechoty Legionów Polskich Srebrny Medal Waleczności I klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Radłowie Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym 6 pułku piechoty Legionów Polskich Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1919 Kategoria:Żołnierze 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1915–1917)