IRB Sevens World Series (2001/2002) – trzecia edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z jedenastu turniejów rozegranych pomiędzy listopadem 2001 a czerwcem 2002 roku, w których startowało szesnaście bądź dwadzieścia cztery zespoły. Zawody zostały zdominowane przez reprezentację Nowej Zelandii, która zwyciężyła w siedmiu turniejach, w tym w czterech ostatnich.

Informacje ogólne Sezon miał liczyć dwanaście turniejów, ostatecznie jednak odbyło się ich jedenaście. Planowany na otwarcie cyklu turniej w Dubaju został pozbawiony tego statusu przez IRB po zamachach z 11 września 2001 roku i rozpoczęciu wojny w Afganistanie z uwagi na względy bezpieczeństwa. Turniej jednak odbył się, choć część zespołów ze światowej czołówki nie zjawiła się, a zwyciężyli w nim Nowozelandczycy. Fidżijczycy rozważali też rezygnację z uczestnictwa w całym cyklu z powodów finansowych, chcąc skupić się na wersji piętnastoosobowej w perspektywie Pucharu Świata 2003.

Przedsezonowe zapowiedzi wskazywały na bardziej wyrównaną walkę niż w poprzednich dwóch edycjach. Jeszcze po siódmym turnieju sprawa tytułu wydawała się otwarta, było bowiem pięciu różnych triumfatorów tych zawodów – podopieczni Gordona Tietjensa mocno weszli w sezon wygrywając pierwsze dwa, w kolejnych trzech turniejach najlepsze okazały się Fidżi, Australia i RPA, w Pekinie ponownie zwyciężyli Nowozelandczycy, a triumf w Hongkongu odnieśli Anglicy, jako pierwsza drużyna z północnej półkuli. Następne dwa wygrali jednak zawodnicy z Nowej Zelandii zapewniając sobie końcowy triumf trzeci sezon z rzędu, pozostawiając innym zespołom walkę o resztę medali – zawodnicy z RPA utrzymywali się z przewagą na drugiej pozycji, o trzecią zaś rywalizowali Fidżijczycy i Anglicy. Również w ostatnich dwóch zawodach Nowozelandczycy nie dali szans rywalom, a dzięki występowi w finale w Cardiff reprezentanci Anglii zapewnili sobie trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej cyklu.

W klasyfikacji przyłożeń z czterdziestoma sześcioma zwyciężył reprezentant RPA, Brent Russell.

Kalendarz TurniejGospodarzStadionDataZwycięzca Dubai Sevens 2001 Dubaj Dubai Exiles Rugby Ground 8–9 listopada 2001 South Africa Sevens 2001 Durban ABSA Stadium 17–18 listopada 2001 Chile Sevens 2002 Santiago Estadio San Carlos de Apoquindo 4–5 stycznia 2002 Mar del Plata Sevens 2002 Mar del Plata Estadio José María Minella 11–12 stycznia 2002 Australia Sevens 2002 Brisbane Ballymore Stadium 2–3 lutego 2002 New Zealand Sevens 2002 Wellington Westpac Stadium 8–9 lutego 2002 Beijing Sevens 2002 Pekin Centrum Sportów Olimpijskich 16–17 marca 2002 Hong Kong Sevens 2002 Hong Kong Stadium 22–24 marca 2002 Singapore Sevens 2002 Stadion Narodowy 20–21 kwietnia 2002 Kuala Lumpur Sevens 2002 Kuala Lumpur Petaling Jaya Stadium 27–28 kwietnia 2002 London Sevens 2002 Londyn Twickenham Stadium 24–25 maja 2002 Cardiff Sevens 2002 Cardiff Millennium Stadium 31 maja–1 czerwca 2002

System rozgrywek W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, z wyjątkiem Hong Kong Sevens, skupiającego dwadzieścia cztery drużyny.

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku turnieju w Hongkongu po zakończeniu fazy grupowej ustalany był ranking – pierwsze osiem zespołów awansowały do ćwierćfinałów, kolejna ósemka do turnieju Plate, a pozostałe do Bowl. W pozostałych turniejach czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych przyłożeń; wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami.

W przypadku remisu w fazie pucharowej, organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części.

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl, przy czym zawody w Hongkongu były wyżej punktowane. 16 zespołów 24 zespołyPozycjaPktPktPozycja 1 (Cup)20301 (Cup) 2 (finał Cup)16242 (finał Cup) 3–4 (półfinały Cup)12183–4 (półfinały Cup) ––85–8 (ćwierćfinały Cup) 5 (Plate)849 (Plate) 6 (finał Plate)6310 (finał Plate) 7–8 (półfinały Plate)4211–12 (półfinały Plate) ––013–16 (ćwierćfinały Plate) 9 (Bowl)2117 (Bowl) 10–160018–24

Turnieje

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

MiejsceReprezentacja 1 2 3 5 6 7

Klasyfikacja generalna MiejsceReprezentacjaPunkty DUR CHL MDP BRI WEL PEK HKG SGP KUL LON CAR Ogółem 1 20 20 12 16 12 20 18 20 20 20 20 198 2 12 12 16 12 20 16 4 4 16 16 8 136 3 12 6 6 4 12 8 30 12 8 12 16 126 4 6 12 20 8 4 12 24 8 12 4 12 122 5 8 4 8 20 4 12 8 12 12 8 12 108 6 16 8 4 12 16 6 8 6 4 6 4 90 7 4 16 12 6 8 4 8 16 6 4 2 86 8 0 4 4 0 6 0 18 2 4 12 0 50 9 4 0 2 0 2 2 2 – – 2 6 20 10 0 – – – – – 3 4 2 0 4 13 11 – 2 0 4 0 4 2 – – – – 12 12 – 0 0 0 0 0 8 0 0 0 0 8 13 2 – – – – – – – – – – 2 = – – – 2 0 – – – – – – 2 15 0 – – – – – 1 – – – – 1 16 – – – – – – 0 – – – – 0 = – – – – – 0 0 0 0 – – 0 = – – – 0 0 0 0 – – – – 0 = 0 – – – – – – – – 0 0 0 = 0 – – – – – – – – – – 0 = – – – 0 0 – – – – – – 0 = – – – – – – – 0 0 – – 0 = – 0 0 – – – – – – – – 0 = – – – – – 0 0 – – – – 0 = – – – – – – – – – 0 0 0 = – – – – – – – – – 0 0 0 = – – – – – 0 0 0 0 – – 0 = – – – – – – 0 0 0 – – 0 = – – – – – – 0 – – 0 0 0 = – – – – – – 0 0 0 – – 0 = – – – 0 0 – 0 – – – – 0 = 0 – – – – – – – – – – 0 = – 0 0 – – – – – – – – 0 = 0 – – – – – 0 – – 0 0 0 = – 0 0 – – – – – – – – 0 = – – – 0 0 0 0 0 0 – – 0 = – 0 0 – – – – – – – – 0 = – 0 0 – – – – – – – – 0

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Oficjalna strona